All Chapters of 12 สามีเป็นของข้าผู้เดียว : Chapter 11 - Chapter 20

ดวงตาคมของเจิ้งหวน มองไปยังเงาที่เคลื่อนไหวในเรือนเปิดโล่ง ภาพจากมุมนี้ไม่ชัดเจน แต่เสียงชายหญิงที่ดังอย่างเร่าร้อน แจ้งชัดว่าพวกเขากำลังอุ่นเตียงอย่างซาบซ่านถึงใจ เขามาถึงคฤหาสน์สัตตบงกชได้อย่างไร เรื่องนี้นับว่าโชคช่วยเอาไว้ หลังจากตามหาลั่วฟางเซียนอยู่สองคืน เขาบังเอิญพบสตรีชื่อ เหยียนเข่อซิน นางซ่อนตัวอยู่นอกเมือง คราแรกนางไม่อยากพูดถึงหญิงคนรักของเขา หากสุดท้ายได้อธิบายอย่างรวบรัดว่า ลั่วฟางเซียนถูกส่งตัวไปแทนนาง ดังนั้นเหยียนเข่อซินตัวจริง จำต้องหายสาบสูญไปจากเมืองกุ้ยโจว ถึงจะล่วงรู้ว่าลั่วฟางเซียนแต่งเข้าสกุลถานในฐานะอนุเหยียน แต่การเข้าไปสถานที่บนภูเขาสูงไม่ใช่เรื่องง่าย เจิ้งหวนต้องปลอมตัวเป็นคนงานเก็บมูลและทำความสะอาด และได้พบว่าด้านหลังของคฤหาสน์มีศพคนตาย สภาพศพถูกสุนัขกัดมีแผลเหวอะหวะ เขาจึงแน่ใจว่าที่นี่มีเรื่องราวชวนสยองปกปิดเอาไว้ จากนั้นเขาจึงอาสาช่วยฝังศพ และค่อยๆ สวมรอยเข้าไปเป็นคนงานในโรงครัว ดวงตาคมของเจิ้งหวนมองไปเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา ยามนี้ เขายังรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพราะโดยรอบของคฤหาสน์มีทั้งพืชประหลาด อีกทั้งกลิ่นหอม

สิ่งที่นางเอ่ยย่อมไม่ผิดจากนั้น บุรุษที่อยู่ในอ่างอาบน้ำกับนางสวมหน้ากากพยัคฆ์ที่ทำขึ้นจากทองคำ เป็นแบบครึ่งหน้า โดยตอกสลักเป็นลวดลายน่าเกรงขาม และนางหาได้เฉลียวใจว่าคนผู้นี้นางเป็นผู้ปลุกให้เขาตื่น! นางฉงนระคนตื่นเต้น พลางมองผ่านหน้ากาก จดจ้องหน่วยตาเขา ซึ่งเป็นสีดำทะมึน ดูลึกลับ ชวนให้หลงใหล ทว่าในห้วงเวลาเดียวกัน ลั่วฟางเซียนรู้ว่า ดวงตาสีดำขลับไร้หน่วยตาขาวนี้หาได้มีความเป็นมนุษย์! พยัคฆ์ทองคำ ส่งเสียงคำรามโฮกใหญ่ ไม่ใช่ความน่าเกรงขาม แต่เป็นการแสดงออกถึงความป่าเถื่อนของสัตว์อสูร จากนั้น เขาเอื้อมมือใหญ่มานวดเฟ้นเรือนร่างลั่วฟางเซียน มือคู่นั้นหาได้ผ่อนปรนต่อร่างกายหญิงสาว หน้าอกอวบสวยไหวสะท้าน ด้วยแรงมือเขาบีบคั้นประหนึ่งอยากให้นางปล่อยน้ำนม นางร้องประท้วงสุดเสียง แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากไฟราคะอีกฝ่าย เมื่อเขาจับเอวคอดไว้มั่น จึงหมุนตัวนางหันหลังกลับ ลั่วฟางเซียนถูกจับตรึงชิดขอบอ่างไม้ ขนบนหลังต้นคอนางลุกชัน เหงื่อเกาะพราวบนหน้าผาก บั้นท้ายงอนงามโผล่พ้นผิวน้ำเล็กน้อย อวดเรือนร่างแสนรัญจวนใจแก่อีกฝ่าย “ทะ ท่านจะทำสิ่งใด?” ไม่มีเสียงตอบ แล

ยามนั้น ลั่วฟางเซียนคิดถึงตอนที่ถูกถานป๋ออุ้มขึ้นจากอ่างไม้ ช่วงเวลาที่นางไม่ได้สตินั้น เขาดูแลนางเป็นอย่างดี เมื่อตื่นขึ้นมาก็มีเขาอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้จากไปไหน ถานป๋อสัมผัสแอ่งเนื้อและยอดถันที่ชูชันด้วยนิ้วแกร่ง และเรียวลิ้นร้อน “อ๊ะ... ท่านพี่ ขะ ข้าขออภัย” หญิงสาวว่าทั้งขัดเขินจัด ด้วยนางเผลอออกแรงที่กลีบหวานฉ่ำบีบรัดนิ้วเขา บีดรัดยังไม่พอ ลั่วฟางเซียนยังขับน้ำใสๆ ออกมาระรอกแล้วระรอกเล่า ดวงตาคมกริบทอแสงอ่อนเชื่อมถึงลั่วฟางเซียน และนางอดห่วงตัวเองมิได้ ถานป๋อแสดงออกอย่างไม่ปิดบังว่า พึงใจต่อนาง “อนุเหยียน...ยินยอมให้ข้าเข้าไปข้างในตัวเจ้าหรือไม่” ลั่วฟางเซียนจะตอบคำใดได้ นางปรารถนาให้ถานป๋อ กระทำมากกว่าใช้นิ้วใหญ่ยาวกับพื้นที่หวงห้ามนี้ ลั่วฟางเซียนอยากให้เขาเป็นของนาง และคลั่งรักสตรีคนนี้เหลือเกิน ผิดแต่การมาคฤหาสน์สัตตบงกช นางมีหน้าที่สำคัญคือต้องสังหารเขา ลมหายใจถานป๋อต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวไม่ทันได้ตอบชายหนุ่ม ด้วยเนื้อสาวสั่นระริก เมื่อเขาถอนมือออก จากนั้นจึงละเลงลิ้นกับพื้นที่สุดสยิว “อ

ลั่วฟางเซียนมาอยู่ที่เรือนวิหคได้สักพัก อันที่จริงเรือนหลังดังกล่าว มีพื้นที่ต่างจากหลังอื่น ด้วยมีหอดูดาวบนต้นไม้สูง พื้นที่ด่านล่างสร้างเป็นห้องต่างๆ เพื่อใช้สอย หญิงสาวได้คนงานจำนวนหนึ่งมารับใช้ แต่นางไม่สนใจคนพวกนั้น ส่วนเจิ้งหวนตั้งแต่พบหน้ากัน ลั่วฟางเซียนยังไม่เห็นเงาของเขาอีก ส่วนคนที่แวะเวียนมาก่อกวนนางคอยสร้างความรำคาญใจไม่หยุดหย่อนคือซิวอี๋ “อนุเหยียน ผ่านมาหลายวันแล้ว ท่านคงลืมระเบียบของที่นี่ อย่างไรก็ควรไปยกน้ำชาให้ฮูหยินใหญ่ และเหล่าอนุของท่านแม่ทัพด้วย” ได้ยินซิวอี๋เอ่ยเช่นนั้น ลั่วฟางเซียนจึงสงสัย นางไม่เคยได้ยินว่า ถานป๋อมีภรรยาคนอื่นอยู่ในในคฤหาสน์สัตตบงกช “ได้ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วไว อย่างไรเรียกคนของข้าให้มาพบด้วย มีเรื่องต้องสั่งงาน” “อนุเหยียนหมายถึง บ่าวตัวโตผู้นั้นหรือ” “ใช่ มีสิ่งใดติดขัด” “อาหวน ถูกส่งตัวไปทำงานซ่อมกำแพง ตกเย็นถึงจะกลับมา” “ข้าบอกให้เขาอยู่รับใช้ใกล้ๆ ผ่านมาหลายวันแล้วที่ไม่พบหน้า เหตุใดแม่บ้าน ถึงพยายามหาหนักให้เขาทำ” ซิวอี๋ไม่ได้คิดโต้แย้ง นางคำนับลั่วฟาง

อดีต 7 ปีก่อน ทิศตะวันออกของแคว้นชิง ณ ค่ายทหารจี้เหมิง เป็นยามเช้าตรู่ หลังจากที่ทหารจับเชลยเผ่าคนเถื่อนซึ่งอยู่ตามชายแดนมาได้จำนวนหนึ่ง คนเหล่านั้นแต่งตัวแปลกตาอยู่สักหน่อย เสื้อผ้าล้วนเป็นสีทึบและประดับขนนก ใบหน้าวาดลวดลายดูน่าเกรงขาม บ้างสักลายพร้อยทั้งตัว ‘เผ่านกไฟ’ เป็นชื่อของพวกมัน และสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ไม่มีผู้ใดส่งเสียงร้องขอเมตตา หนึ่งในนั้นมีเด็กคนหนึ่งซึ่งใบหน้าแต้มฝุ่น ดูมอมแมมหากดวงตากลับฉายความไม่ยอมคน เสื้อผ้าที่สวมผิดแผกจากผู้อื่น ไม่ใช่ชุดของเผ่านกไฟ ดูคล้ายเสื้อผ้าคุณชายน้อย อีกทั้งเมื่อใครถูกเนื้อตัว ปากเล็กๆ ก็แสยะกว้างแล้วแยกเขี้ยวขาวแหลมคมข่มขู่ ครั้นมีนายทหารผู้หนึ่งยื่นมือเข้าไปแหย่หรือล้อเลียน มันก็กัดนิ้วเขาจนเลือดไหลอาบมือ ทหารผู้นั้นส่งเสียงร้องโหยหวนแสดงเจ็บปวดราวกับจะขาดใจตาย ภายในกระโจมของแม่ทัพ ถานป๋อสัมผัสเขาแหลมคมบนหน้ากาก ความรู้สึกยามนี้ยากอธิบาย ถึงจะหลีกหนีมาไกลและทำศึกป้องกันชายแดนเช่นนี้ แต่เขายังถูกพวกมันตามมาหลอกหลอน บางคราเขาต้องล่ามโซ่ตนเพื่อไม่ให้กระทำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อผู้อื่น โรคข