Semua Bab 12 สามีเป็นของข้าผู้เดียว : Bab 31 - Bab 40

หญิงสาวยกมือปิดปากของตน แน่นอนนางรู้ว่าไม่ได้ฝันไป มีคนบุกเข้ามาหานางกระทำความคลั่งไคล้ต่อร่างกายนี้อย่างไม่ปราณี และนางก็ยั่วยวนเขาราวกับเป็นสตรีร่านสวาท ซึ่งหากตรองให้ดี ลั่วฟางเซียนตระหนักว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ ล้วนส่งผลให้นางเข้าใกล้ตัวตนที่แท้จริงถานป๋อมากขึ้นทุกที “ตามหมอเถิด ปล่อยไว้เช่นนี้ คงไม่ดีแน่ พวกเขาต่างถูกวางยา” เสียงของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมดังขึ้น จากนั้นลูกจ้างก็วิ่งวุ่น ยามนี้ไร้ฝน และลมกรรโชก กระนั้นการเดินทางยังไม่สะดวก ขณะเดียวกันชั้นสามของโรงเตี๊ยมได้มีการเคลื่อนไหว ผู้ที่พักอยู่ให้หน่วยคุ้มกันแจ้งให้ลดเสียงดัง กระทั่งผ่านไปชั่วระยะเวลาราวๆ หนึ่งเค่อ ลั่วฟางเซียนต้องตกใจ เมื่อเห็นเหยียนเข่อซิน ก้าวออกจากห้องพักบนชั้นสาม อีกฝ่ายมีสีหน้ายิ้มแย้มก็จริง แต่ผมเผ้าไม่เรียบร้อย อีกทั้งเสื้อผ้ายับและมีรอยขาด ลั่วฟางเซียนอยากดึงนางมาถามไถ่ว่าเกินสิ่งใด ทั้งใจหวั่นวิตก กลัวนางจะถูกชายโฉดข่มเหง ไม่ต่างจากตน! แต่เหยียนเข่อซินเดินลงจากบันได ยังไม่ทันมาถึงนางพลันมีร่างหนึ่งปรี่เข้าไปหา และตบใบหน้าอีกฝ่ายรุนแรง ซึ่งไม่ได้ตบเพียงครั้

ดวงตากลมโตเบิกค้าง ชายผู้นั้นจะเป็นใครได้ หากไม่ใช่ฉิงไท่! เขาก้าวกะเผลกๆ เข้ามาหาพวกนาง และปากอ้ากว้าง คล้ายกำลังส่งเสียงทักทาย ลั่วฟางเซียนไม่ขยับตัว และคิดพาเหยียนเข่อซินหนีไป ทว่าเป็นนางที่สลัดตัวหนี แล้วพุ่งไปหาชายคนนั้น “อย่า อันตราย!” สิ่งที่ลั่วฟางเซียนคิดกลับผิดคาด ฉิงไท่ผู้นี้ไม่ใช่คนที่นางใช้มีดสั้นแทงเข้าใส่หน้าอกเขา “เป็นพี่ไท่ของเข่อซิน...” “ซินเอ้อร์” ชายหนุ่มผู้นั้นโผเข้ามากอดเหยียนเข่อซิน ภาพดังกล่าวทำให้ลั่วฟางเซียนน้ำตาคลอหน่วย มีดสั้นที่อยู่ในมือนางเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนไว้ดังเดิม “ทะ ท่านคือฉิงไท่” “เป็นข้า เมื่อครู่เห็นซินเอ้อร์ ข้าไม่แน่ใจ กระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะนาง ภาพในความทรงจำข้าที่ขาดหายจึงแจ่มชัด” “เท่าที่ข้าจำได้ ท่านอยู่ที่คฤหาสน์สัตตบงกช รับใช้ในโรงครัว” “นั่นเป็นเมื่อเกือบหนึ่งเดือนก่อน ข้าถูกจับตัวไป ก่อนจะป่วยหนัก และถูกหามออกมาทิ้ง” คำพูดของฉิงไท่กระจ่างชัดเช่นนี้ ลั่วฟางเซียนจึงแน่ใจว่า คนที่ทำเรื่องเลวบัดซบ ทั้งข่มเหงนางย่อมเป็นผู้ร้ายที่ซ่อนตัวด้วยการสวมรอยเป็

“ท่านแม่ทัพ ได้แผลนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” คราวนี้นางมั่นใจว่าจับโกหกถานป๋อได้สักที เขาคือคนที่ปลอมตัวเป็นฉิงไท่ ซึ่งมาพร้อมกับหมาป่าเพื่อตั้งใจสังหารเจิ้งหวนที่ป่าดอกยี่โถด้านล่างของคฤหาสน์สัตตบงกช ชายหนุ่มกระแอมไอเล็กน้อย สีหน้าเขาซีดลงไปหลายส่วน ก่อนเอ่ยว่า ตอนที่ข้าช่วยเจ้าจากองค์ชายสามอย่างไรเล่า พวกมันลอบกัดและใช้อาวุธลับรูปดาวแฉกทำร้ายข้า ลั่วฟางเซียนไม่อยากเชื่อ นางส่ายหน้าไปมา เป็นยามนั้นถานป๋อจึงสูดลมหายใจลึก ก่อนกระชากเสื้อที่สวมออก แล้วแกะผ้าพันแผลที่ปิดทับบาดแผลโยนทิ้ง ภาพที่ลั่วฟางเซียนเห็นทำให้นางต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก รอยแผลดังกล่าวแม้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่า ไม่ได้เกิดจากคมมีดสั้น หากเป็นแผลกากบาทดูน่ากลัว! “โอ้ ผะ แผลของท่าน” นางรู้สึกเวียนศีรษะอย่างหนัก และไม่ได้ห่วงอยากสืบว่าเขาปลอมตัวเป็นฉิงไท่หรือไม่ ยามนี้ลั่วฟางเซียนร้องบอกเหลียงหง ให้นางนำผ้าสะอาดและยารักษามาให้นางโดยด่วน หลังจากทำแผลให้ถานป๋อเรียบร้อย ลั่วฟางเซียนจึงออกมาอยู่ด้านนอกเรือนหลังดังกล่าว นางเห็นทหารของถานป๋อคุ้มกันอยู่ที่นี่หลา

ลั่วฟางเซียนเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ทั้งที่มั่นใจว่าตนหายดี ทว่าเหตุใดยาของเจี่ยงเทียนถึงได้ร้ายแรงจนทำให้นางไม่เป็นตัวของตนเอง ยามนี้นางนอนบิดตัวไปมาบนรถม้าคันใหญ่ที่กำลังมุ่งหน้าลงใต้ เนื่องจากต้องการหาที่สงบห่างไกลจากความวุ่นวาย อันเป็นความประสงค์ของถานป๋อ พอรถม้าหยุดพักชั่วประเดี๋ยว อีกฝ่ายก็เข้ามาหานาง ชวนไปยืดเส้นยืดสาย ยามนั้นลั่วฟางเซียน รู้สึกร้อนอบอ้าว ทั้งปรารถนาในเรือนกายบุรุษ แต่ละอายใจหากต้องเอ่ยปากกับถานป๋อตรงๆ “ท่านแม่ทัพ ข้าอยากล้างตัว” ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธสิ่งที่นางร้องขอ และเขาเป็นฝ่ายอุ้มนางลงจากรถม้า พาเข้าไปที่ลำธาร ซึ่งด้านบนมีน้ำตก ในช่วงที่เขาพานางไปยังลำธาร ถานป๋อก็ส่งสัญญาณให้ผู้ติดตาม คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวเป็นระยะๆ กระทั่งได้เห็นว่า มีสายลับปะปนมาในกลุ่มของตน เขาก็ใช้แผนซ้อนแผน ลวงพวกมันให้ติดกับเพื่อนำข่าวไปแจ้งแก่นายของตน เมื่อไปถึงจุดหมาย ลั่วฟางเซียนเขินอายเล็กน้อย แต่นางไม่อาจทนเสียงเล็กๆ ที่เรียกร้องอยู่ในร่างกายได้ “เป็นไปได้หรือไม่ หากท่านแม่ทัพจะช่วยถูหลัง และสระผมให้คนต่ำต้อยเช่นข้า” “เสี่ยว

เมื่อถูกคนชั้นต่ำต่อว่า ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าหยาบคาย อิงหนูจึงแทบกระอักเลือดตาย “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร” เหยียนเข่อซินเบ้ปาก และตอบอย่างหงุดหงิด “องค์ชายสามเรียกข้ามาทำหน้าที่สตรีข้างกายเขา...ยกให้เป็นเมียรัก และยังคอยดูแลพวกที่ออกนอกลู่นอกทาง ใครที่ทำผิด หรือคิดหันเหไปทางอื่น ข้ามีหน้าที่จัดการได้ทันที” “หมายความเยี่ยงไร” อิงหนูถาม เสียงนางสั่นอยู่สักหน่อย จู่ๆ ก็เกิดความกลัวขึ้นมา “เมื่อคืน เจ้าหลุดปากบอกแผนขององค์ชายสามกับพวกนอกด้าน และพูดเรื่องไม่สมควรมากมาย คนทรยศเช่นนี้ สมควรเก็บไว้เหรอ” “เหลวไหล ข้ารับใช้องค์ชายสามมานาน และไม่คิดเป็นอื่น พวกนอกด้านมันบังคับข้า และให้กินยาหลอนประสาท สิ่งที่ข้าทำล้วนไม่รู้สึกตัว” เหยียนเข่อซินส่ายหน้า และหัวเราะเสียงแหลมสูง “น่าเสียดาย เจ้ายังสวยอยู่มาก แต่เกรงว่า คงไม่เหมาะที่จะใช้ชีวิตที่ดีต่อจากนี้” “เจ้า...จะทำสิ่งใดกันแน่” “คุณหนูอิง พูดกันตามตรง ข้ามีสองทางเลือกให้เจ้า คือ มีร่างกายครึ่งท่อนในไหสักใบ หรือกลายเป็นคนหมูในอ่างไม้ดี” ได้ยินอย่างนั้น อิงหนูก็หัวใจแทบหยุ