บททั้งหมดของ เกสรดอกรัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

ช่างเถอะ ถึงไม่เลือกเธอ หรือเธอไม่ได้เขา ก็ไม่เป็นไร เธอไม่ได้ คนอื่นก็ไม่ได้เหมือนกัน พิมพ์ประภาคิดอย่างเจ็บใจ ในเมื่อทัศกรกำลังจะแต่งงานกับเธออยู่แล้ว เขาต้องเป็นของเธอตั้งแต่แรกนี่นา!“เมื่อคืนพี่ขอโทษด้วยนะคะ” พิมพ์ประภาจับไม้จับมือกานพลูเอาไว้แสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจอีกฝ่ายเสียเต็มประดา “อะไรเหรอคะ” แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่เธอก็ยังถามออกไป คิดว่าตัวเองโง่มากมายเสียจริง“เรื่องพี่กับภูเขายังไงล่ะ พี่ขอโทษจริงๆ ไม่คิดว่าภูเขาจะห่วงพี่จนไม่ยอมไปไหน พี่บอกว่านอนเองคนเดียวได้ก็ไม่ยอมฟัง จะนอนเป็นเพื่อนท่าเดียวเลย ไล่ก็ไม่ยอมไปอีก พี่เกรงใจกานต์มากๆ เลย กลัวจะเข้าใจผิด”อ้อ... เหรอคะ กานพลูคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป“ไม่เห็นต้องเกรงใจเลยนี่คะ กานต์บอกแล้วไงว่าจะหลีกทางให้ ถ้าคุณภูเขารักพี่พิมพ์จริงๆ เท่าที่คุณท่านบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงาน กานต์ก็รู้สึกไม่ดีมากพอแล้วค่ะ”“จริงๆ เหรอจ๊ะ น้องกานต์นี่ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน ภูเขารู้เข้าคงจะดีใจและโล่งใจไม่น้อย” พิมพ์ประภารีบโผเข้ากอดกานพลูเอาไว้แน่นเหมือนดีอกดีใจ แต่คนฟังถึงกับกะพริบตาปริบๆ ใจชาหนึบไปเลย“ดีใจและโล่งใจเหรอคะ” กานพลูทวนคำของอีกฝ่า

กานพลูอ้าปากค้างเธอไม่รู้ว่าสามีมาทันได้ยินได้ฟังประโยคไหนกัน“อาหารพวกนี้ฉันอยากกินเอง น้องกานต์เขาไม่ได้ชวน”“ใช่น่ะสิ รักกันชอบกันก็เลยออกรับแทนกันแบบนี้” ทัศกรแดกดัน“อ้าว... กินข้าวก็ผิดหรือไง” เชาวน์แกล้งทำหน้าเหลอหลา“บ้านพี่ไม่มีข้าวกินหรือไงกัน ถึงต้องด๊อดมากินข้าวบ้านเมียคนอื่น” ทัศกรประกาศกร้าวว่ากานพลูเป็นเมียจนเชาวน์อดขำญาติผู้น้องไม่ได้“มีใครเคยหน้าด้านเหมือนพี่ไหม ไล่ไม่ไป” ทัศกรหายใจฟืดฟาด เชาวน์ไม่รู้ว่าตัวเองจะขำหรือจะอะไรดีกับประโยคของน้องชาย เขาไม่โกรธแฮะ แต่ตลกอยากระเบิดหัวเราะออกมามากกว่า“นายนี่ก็แปลกนะ มีเมียแล้วยังไปอี๋อ๋อกับหญิงอื่น”“ผมดูแลพิมพ์อย่างเพื่อน เขาไม่สบาย”“เป็นอะไรล่ะ” เชาวน์เหลียวไปมองคนที่ยืนคอแข็งใส่เขาอยู่ข้างๆ ญาติผู้น้อง“ไม่เกี่ยวกับคุณ” พิมพ์ประภาเหวใส่ เชาวน์ยักไหล่ท่าทีกวนๆ ไม่อยากให้รู้ ไม่สนใจก็ได้ว่ะ“เราไปกันเถอะค่ะ พิมพ์ปวดหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว” พิมพ์ประภาลากทัศกรออกไป ชายหนุ่มคิดว่าเขาจะลงโทษภรรยาให้สาสมหลังจากกลับมาในเย็นนี้ใช่ว่าทัศกรจะได้กลับบ้านง่ายๆ เขาช็อกตั้งแต่รู้ว่าพิมพ์ประภาท้องแล้ว แต่หญิงสาวขอร้องไม่ให้บอกใครเพราะอ

“พูดแบบนี้อีกแล้ว น่าทำโทษให้หนัก”“กานต์ อื้อ...” เธอครางเสียงโหยเพราะรู้ว่าการลงโทษของเขาเป็นอย่างไร“ขอเวลาหน่อย”“แต่พี่พิมพ์น่าสงสารนะคะ เธอท้องอยู่แบบนั้นคงคิดมาก”“ห่วงตัวเองเถอะ เมื่อกี้ตบฉันซะหน้าหัน คิดเหรอว่าจะรอดไปง่ายๆ” กานพลูใบหน้าเหลอหลา เขาคงไม่จับเธอกินแบบมาราธอนอีกนะ แค่นี้ก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว ทัศกรนึกขำคนใต้ร่าง เธอเห็นใบหน้าขำๆ ของเขาถึงกับตาพร่า รอยยิ้มแบบนี้เธอไม่เคยเห็นมานานแล้ว มือนิ่มของหล่อนค่อยๆ แตะใบหน้าของเขา ก่อนจะลูบไล้เบาๆ“กานต์รักคุณภูเขานะคะ” เธออยากบอกให้เขารับรู้ เขาจะรักเธอหรือไม่นั้นก็สุดแล้วแต่ใจของเขา ใจของคนเราไม่สามารถบังคับกันได้ เธอแค่ต้องการให้เขารับรู้แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว“รักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาเอ่ยถามเสียบแหบพร่า“ตั้งแต่แรกเห็น แต่กานต์ไม่เคยคาดหวังว่าคุณต้องรักกานต์ตอบหรอกนะคะ” เธอพูดจากใจ“แล้วคืนนั้นล่ะ” เขาเอ่ยถามถึงงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดของผู้เป็นย่า“คุณภูเขารู้เหรอคะ”“ตอนแรกก็ไม่รู้หรอก แต่กลิ่นของเธอ” กลิ่นหอมเฉพาะกายที่ไม่ใช่ของแขนภา หรือของผู้หญิงคนอื่นทำให้เขาคิดสงสัยนานแล้ว ทัศกรก้มลงสูดดมพวงแก้มหอมกรุ่น“กานต์ไม่ได้ตั

“คุณหญิงป้าดูน่ากลัวมากๆ เลยนะคะ นี่นีเพิ่งออกมาจากบ้านของท่านค่ะ ท่านทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดที่พี่ทศไม่ยอมเลิกกับคุณนิลน่ะค่ะ”“จริงเหรอครับ” ทศพลถามด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว เขาเองก็ไม่คิดว่ามารดาจะต่อต้านมณีนิลถึงขนาดนี้“นีไม่รู้จะทำยังไงแล้วล่ะคะ คุณหญิงป้ายังบอกอีกนะคะว่าเอ่อ...” คนพูดแสร้งทำท่าทีอึกอัก พูดทางโทรศัพท์จะปั้นแต่งเรื่องยังไงก็ได้ แม้แต่เธอแอบเบ้ปากเขาก็ยังไม่รู้เลย“คุณหญิงแม่ว่าอะไรบอกพี่มาเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว”“คุณหญิงป้าบอกว่า เอ่อ...” ชาลินีแกล้งทำท่าทีอึดอัดมากกว่าเดิมเสียอีก“บอกพี่มาเถอะครับ”“จะไปตายที่ไหนก็ไปตายค่ะ” ประโยคของชาลินีทำให้คนฟังถึงกับสะอึก เรื่องที่จะเข้าไปกราบมารดาเพื่อขอโทษคงต้องล้มเลิก“พี่ทศอย่าเพิ่งมาเจอคุณหญิงป้าตอนนี้เลยนะคะ ท่านกำลังโกรธมาก แถมยังเกลียดคุณนิลเสียเหลือเกิน”ชาลินีเห็นอีกฝ่ายเงียบไป เธอเลยรีบพูดตรงประเด็น เพราะถึงอย่างไรเธอก็จะขัดขวางไม่ให้สองแม่ลูกเจอกันได้อย่างแน่นอน“พี่ขอบใจน้องนีมากนะครับ ที่คอยช่วยเหลือเป็นธุระให้หลายอย่างแบบนี้ พี่ซึ้งใจจริงๆ” ทศพลซึ้งใจจริงๆ เพราะนอกจากชาลินีจะเข้าใจในตัวเขาแล้ว ยังคอยช่วยเหลืออีกหลายอ

อาการแพ้ท้องของกานพลูดูเหมือนจะค่อยๆ หายไป แต่เธอกินจุขึ้น ทัศกรต่างหากที่เขากินได้น้อยลง แถมยังหงุดหงิดบ่อย ที่สำคัญกลายเป็นคนจุกจิกจู้จี้ไปได้อย่างไรเธอก็ไม่รู้ได้ แต่ที่แปลกไปคือเขาขี้อ้อนมากกว่าเดิม แถมยังเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ“วันนี้เราไปกินอาหารนอกบ้านกันไหม” นี่เป็นวิธีชวนของเขา ไม่สิต้องบอกว่าตั้งแต่พิมพ์ประภาหายไปจากชีวิต เขาก็พยายามง้อ แต่มันทื่อๆ เกินไป แถมยังไม่หวานเสียด้วยสิ คนชวนยืนปักหลักรอไม่ยอมไปไหน ยังไงเธอก็ไม่มีวันปฏิเสธได้ จริงๆ แล้วความสัมพันธ์ของเขากับเธอก็ดูเหมือนจะดีขึ้น ถ้าไม่นับรวมหลายสิ่งหลายอย่างที่มันยังอึมครึมอยู่ในห้วงความรู้สึก มันก็เหมือนผ้ายับที่พับไว้ ข้างนอกดูเรียบร้อย แต่ภายในปะปนไปด้วยความยุ่งเหยิงเธอได้ข่าวว่าพิมพ์ประภาหนีไปอยู่ต่างประเทศ ไม่แน่ใจว่าทัศกรยังรู้สึกกับหล่อนเช่นไร เพราะพิมพ์ประภาคือรักแรกสมัยวัยเด็กของเขา ข่าวคราวพวกนี้เธอได้มาจากสาวใช้ในบ้านที่เล่าสู่กันฟัง แต่นัยน์ว่าทัศกรช่วยเหลือเรื่องการเงินมากโข นั่นคือความจริงว่าถึงแม้พิมพ์ประภาจะเป็นเช่นไร ทัศกรก็ยังมองว่าเธอคือผู้หญิงที่เขารัก ส่วนเชาวน์หายหน้าหายตาไปเลย ความสัมพันธ์ของคน