Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ความคับแคบแนบแน่นที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานหลายวันทำให้ทัศกรครางเสียงแหบพร่า ในลำคอของเขาแห้งผากด้วยความกระหายใคร่สวาท เขาระรัวลิ้นก้มลงกวาดต้อนกลืนกินน้ำหวานครั้งแล้วครั้งเล่าจนฉ่ำใจ ก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้าไปโบกสะบัดรัดรึงยอดทับทิมอันเป็นศูนย์รวมแห่งความหฤหรรษ์ เธอแอ่นสะโพกขึ้นรับความเสียวซ่านเป็นลำนำสุดท้ายก่อนจะทิ้งตัวลงไปด้วยความสุขสมความห่างหายในรสสวาทหลายวันทำให้ทัศกรแยกขาของเธอออกจนกว้าง ก่อนจะสอดกายฝังเข้าไปอย่างมิดเม้น กานพลูหวีดร้องเบาๆ กับความแข็งแกร่งใหญ่โตที่ประสานเข้ามาจนสุดเส้นทางรัก เธอผวากอดรัดเขาเต็มอ้อมแขน ในขณะที่ทัศกรใบหน้ากระตุก เขารวบผมสลวยของเธอเอาไว้ให้ใบหน้าเริดขึ้นก่อนจะบดจูบอย่างดุเดือด กานพลูเผยอริมฝีปากให้เขาสอดลิ้นเข้ามาคุกคามภายในอย่างกระหาย เธอยินยอมให้เขากระทำการบนเนื้อตัวของเธออย่างสุดเสียว ในขณะที่ทัศกรเริ่มห่มสะโพกสอบหนักหน่วงเป็นจังหวะกึกๆ เขาจับขาเธอแยกกว้างเพื่อให้ร่างกายของเขาล้ำลึกทุกจังหวะการเคลื่อนไหวกานพลูจิกมือกับผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความกระสัน เธอได้ยินเสียงจังหวะรักอันร้อนแรงดึงกระทบอยู่ในหู ทัศกรสับสะโพกผายจนหน้าขาเธอสั่นระริก เขาฟอนเฟ้นเต้า

“คุณนี่ชั่วจริงๆ สารเลวสุดๆ” เธอปัดมือของเขาออก“จริง ผมยอมรับ ถ้าไม่เลวจริงทำแบบนี้กับคุณไม่ได้หรอก” เขาบีบคางสวยของเธอเอาไว้มั่น หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหนี แต่ทำอย่างไรก็หนีไม่ได้ เชาวน์ก้มลงจุมพิตหนักหน่วง เธอดิ้นอึกอักก่อนจะตกอยู่ในห้วงจุมพิตอันร้อนแรงของเขา“นี่คุณ ฉันว่าเรามาร่วมมือกันไม่ดีกว่าเหรอ ฉันจะช่วยคุณเองเรื่องกานพลูน่ะ” เธอรีบพูดเสียงหอบๆ เพราะเห็นเขาพึงใจในตัวกานพลูอยู่มาก“เอาไว้จะลองไปพิจารณาดูนะ” ตอนนี้เขาสนใจคนตรงหน้ามากกว่าเป็นไหนๆ“ทำไมต้องพิจารณาล่ะ คุณมีแต่ได้กับได้นะ”“แล้วคุณมีแผนอะไรล่ะ”เขาล้วงเข้าไปในแพนตี้สีหวานของเธอ พิมพ์ประภาถึงกับครางเมื่อนิ้วแกร่งของเขาสอดแทรกเข้าไปเสียดสีกับเกสรนารีสีสด“แผนนี้ไหม อื้อ... คุณอย่าเพิ่งสิ ฉันคิดไม่ออกนะ” เธอตะครุบมือเขาเอาไว้ แต่เชาวน์ดึงแพนตี้ของเธอลงไปอยู่ที่ปลายเท้าเรียบร้อยแล้ว“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดสิ มาทำอะไรๆ กันดีกว่า สนุกกว่าอีก”“ไม่นะ คุณต้องฟังแผนการของฉันก่อน รับรองว่าแผนนี้ต้องสำเร็จ เพราะภูเขาจะต้องหย่าขาดจากกานพลูแน่นอน”“นี่จะทำให้เขาสองคนหย่าขาดกันเลยเหรอ” เขาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ“จะทำให้เขาเลิกกัน ก

มันอาจเป็นความผูกพันที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทัศกรคิดเช่นนั้น น่าแปลกที่เขาโดนสมยศต่อยวันนั้นก็เริ่มคิดเรื่องกานพลูมากขึ้น เขาให้เธอช่วยจัดการอะไรหลายอย่างในไร่ เขาทำเหมือนเดิม แกล้งให้เธอทำหลายหน้าที่แต่จะเป็นหน้าที่ไหนๆ เธอก็สามารถทำได้ดี ทั้งบัญชี ที่ละเอียดลออ สามารถตรวจสอบบัญชีได้เป็นอย่างดี หรือหน้าที่เลขา เธอรอบคอบและมีข้อเสนอแนะอื่นๆ เกี่ยวกับรีสอร์ทหรือบุฟเฟ่ต์ผลไม้ที่เขาทำอยู่ ส่วนเรื่องอาหารนั้น เธอมีการคิดเมนูใหม่ๆ สูตรใหม่ๆ ในการทำอาหารขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เขาก็เก็บรายละเอียดส่วนดีๆ นั้นเอาไว้ ไม่ได้แสดงออกหรือชื่นชมจนออกนอกหน้า เรียกว่ามันก็ค่อยๆ ซึมซับนิสัยและหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างของเธอเอาไว้ทัศกรควบม้ามาใกล้ๆ กับภรรยาสาวที่กำลังดูคนงานเก็บผลไม้อยู่ เธอเงยหน้ามองร่างสูงสง่าบนหลังม้าแล้วเผลอยิ้ม ยอมรับลึกๆ ว่าทัศกรดูเท่ห์เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบถไหน ยอมรับอีกว่าการที่พิมพ์ประภากลับบ้านไป ก็ทำให้เธอสบายใจอยู่มาก จะว่าเธอใจกว้างเหมือนแม่น้ำก็ไม่ใช่ หรือจะว่าเธอคอยขัดขวางเขากับคนรักก็ไม่ใช่อีก เธอก็เหมือนคนทั่วไป มีรัก โลภ โกรธ หลง แค่ว่าเธอไม่ติดอยู่กับกั

“แล้วพี่จะแน่ใจได้ยังไงคะว่ากานต์จะไม่...” พิมพ์ประภาพูดตามตรง คนเราจะยอมเสียเงินจำนวนมหาศาลและสามีที่ดีอย่างทัศกรไปง่ายๆ นะเหรอ เธอไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด แต่สายตาของกานพลูไม่ได้บอกว่าพูดเล่นเลยสักนิดเดียว“กานต์พูดจริงค่ะ ต่อจากนี้ไปถ้าพี่พิมพ์ต้องการให้กานต์ช่วยอะไรก็บอกนะคะ” กานพลูไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิง เธอพูดออกไป... แล้วหัวใจของเธอล่ะ เธอคิดว่าบางทีคนเราก็บ้าบออย่างไร้เหตุผลสิ้นดี“กานต์จะยอมช่วยพี่จริงๆ เหรอ” พิมพ์ประภาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ“จริงๆ ค่ะ”“งั้นเย็นนี้พี่อยากกินข้าวกับภูเขาสองต่อสองได้ไหมจ๊ะ”“ได้สิคะ กานต์เลี่ยงไปนั่งเล่นกับลูกและนอนกับลูกนะคะ พี่พิมพ์กับคุณภูเขาตามสบายเลยค่ะ” กานพลูยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เธอกล้ำกลืนปาดน้ำตาทิ้ง เพราะคิดว่านี่สิ่งที่จะทำให้ทัศกรมีความสุข เขารักพิมพ์ประภา เขาก็ควรจะมีความสุขกับเธอตลอดระยะเวลาที่พิมพ์ประภากลับไปอยู่บ้าน ทัศกรดีกับเธอมาก เธอรู้สึกมีความสุขจริงๆ แต่ก็อยากให้เขามีความสุขด้วย เธอคิดว่าหากเขารักพิมพ์ประภาจริงๆ เธอทำแบบนี้เขาคงจะเป็นสุข แต่ส่วนลึกของจิตใจมันก็บอกเธอว่า เธออยากลองใจเขา ว่าเขาจะเลือกใครระหว่างเธอซึ่

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้ทัศกรมีสติ เขาเกือบเผลอไผลไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ เขาบอกตัวเองว่าไม่ใช่ มันต้องไม่ใช่อย่างนี้พิมพ์ประภาแทบจะกรี๊ดให้ลั่นเมื่อเขาหันไปสนใจที่จะรับโทรศัพท์ เสียงโทรศัพท์บอกว่าเป็นลูกน้องของเขา“ผมต้องออกไปไร่ครับพิมพ์ คุณเอ่อ... แต่งตัวเถอะ” เป็นอีกครั้งที่พิมพ์ประภาแทบอยากจะกรี๊ดให้ลั่น แต่เธอก็ต้องปั้นหน้ายิ้มให้เขา“ผมขอโทษนะพิมพ์”“ไม่ต้องขอโทษพิมพ์หรอกค่ะ พิมพ์เข้าใจ แต่พิมพ์ขออยู่ที่ไร่นี้ก่อนได้ไหมคะ พิมพ์ยังไม่อยากกลับบ้าน”“อยู่เลยครับ เอาที่คุณสบายใจ”“พิมพ์มีปัญหากับแม่นิดหน่อยน่ะค่ะ”“ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากันนะครับ ยังไงท่านก็เป็นแม่ และท่านก็รักพิมพ์ที่สุด”“พิมพ์อยู่ที่นี่ กานพลูจะว่าอะไรหรือเปล่าคะ”“ทำไมล่ะ”“พิมพ์รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกค่ะ”“พิมพ์ไม่ใช่ครับ คุณอยากอยู่ที่นี่ อยากทำอะไร ผมตามใจคุณแล้วกัน ไม่ต้องกังวลนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” พิมพ์ประภากอดเขาเอาไว้ ก่อนจะจุ๊บแก้มของเขา ทัศกรรู้สึกว่าเขาทำอะไรผิดก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่เขากับเธอจริงๆ แล้วสมควรจะเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว ความรู้สึกผิดทำให้เขาเข้าไร่ไม่ยอมกลับมาและค้างในบ้านพักแทนเขารู้สึกผิดก