All Chapters of เกสรดอกรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“อะไรนะคะ!” กานพลูอ้าปากค้าง เธองงเป็นไก่ตาแตก นี่มันเรื่องอะไรกันนะ ทัศกรไม่ได้เล่าอะไรให้เธอฟังเลย เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนไม่รู้อะไรเลย“เอาล่ะ” เชาวน์มองหน้าหญิงสาว ซึ่งจริงๆ มีศักดิ์เป็นน้องสาวคนละแม่กับเขา กานพลูไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เพราะเขาไม่เคยบอก มีแต่คุณหญิงช่อทิพย์ที่รู้เรื่องนี้ เรื่องราวนี้เพราะบิดาของเขาไปท้องกับหญิงอื่น แต่มารดาเป็นคนที่ไม่เคยยอมอะไรง่ายๆ เพื่อไม่ให้ท่านระแคะระคาย หลังจากคลอดกานพลูแล้ว มารดาของกานพลูถูกรถชนตายตั้งแต่กานพลูยังเด็ก บิดาของเขาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงไปขอร้องคุณหญิงช่อทิพย์รับกานพลูมาเลี้ยง หลังจากพาเด็กหญิงตัวน้อยไปฝากไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่การบิดาของเขาจะรับกานพลูมาเลี้ยง อาจจะเป็นที่สงสัยของมารดาได้ เขาเองรู้เรื่องนี้ก่อนบิดาจะสิ้นใจด้วยโรคร้าย และท่านก็ฝากฝังกานพลูเอาไว้กับเขา ถึงอย่างไรกานพลูก็คือน้อง ที่เขาต้องดูแลให้ดี แม้ว่าจะเป็นเด็กที่ไม่มีใครอยากให้เกิดมาก็ตามที“คะ... พี่เชาวน์” กานพลูมองคนตรงหน้า เธอไม่รู้สักนิดว่าทำไมเชาวน์ถึงรักและเอ็นดูเธอมาก แต่เธอก็รักและนับถือเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ คนหนึ่ง “ฟังให้ดีนะ เดี๋ยวกานต์ค

ให้มันได้แบบนี้สิวะ!!!“พิมพ์ไม่ไปนะคะภูเขา”“ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่ให้ใครฉุดคุณไปไหน แต่กานพลูเป็นเมียผม ผมไม่ยอมให้ใครเอาไปต่อรองเด็ดขาด” กานพลูรู้สึกว่าทัศกรกำลังป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าสถานะของเธอคือคนสำคัญของเขา“บอกแล้วไงว่าจะช่วย” เชาวน์ก้มลงมากระซิบ กานพลูรีบหนีจากอ้อมแขนของเชาวน์ เพราะทัศกรกำลังมองมาด้วยสายตาพิฆาต เชาวน์แกล้งปล่อยเหมือนเสียดาย เขายั่วญาติผู้น้องได้ผลเกินคาด“ก็ได้ ถ้าหล่อนยอมไปกับฉัน นายก็ไม่ขัดขวางใช่ไหม”“ผมเคยขัดขวางอะไรพี่ แต่พิมพ์เขาไม่ยอม เขาเป็นเพื่อนผม ผมไม่ยอมให้เขาโดนฉุดหรอก”“สุภาพบุรุษชะมัด!”“พิมพ์ไม่ไปกับเขานะคะภูเขา” พิมพ์ประภาบอกอย่างร้อนใจ กลัวทัศกรจะยอมมอบเธอให้เชาวน์“พี่เชาวน์ไม่กล้าทำอะไรคุณหรอกครับ ผมอยู่ทั้งคน”“งั้นฉันจะค้างที่นี่” เชาวน์พูดหน้ามึน รู้อยู่ว่าไม่มีใครต้อนรับในตอนนี้ แต่เขาจะนอนที่นี่ซะอย่าง ใครจะทำไม“ใครอนุญาต” ทัศกรโต้กลับ เป็นการไล่ญาติผู้พี่แบบไม่ไว้หน้า“ไม่ให้ฉันค้างที่นี่ แล้วจะพาเค้ากลับไปได้ยังไงกัน” เชาวน์พูดแล้วยกมือขึ้นแบทั้งสองข้าง“ใช้ความสามารถเอา”“ภูเขาอย่าให้เขาค้างที่นี่นะ” พิมพ์ประภาพูดอย่างร้อนใจ ปัญหา

จริงๆ เมื่อก่อนทั้งสองก็เป็นแขกเหมือนกัน แต่มันแตกต่างจากสถานะตอนนี้โดยสิ้นเชิง เพราะตอนนี้ทั้งสองเปลี่ยนไป เรียกว่าการไปมาหาสู่ระหว่างญาติน่าจะถูกต้องที่สุด เธอโล่งใจที่เชาวน์สามารถจัดการกับพิมพ์ประภาได้ คงต้องใช้คำว่าจัดการ เพราะพิมพ์ประภาแสบใช่เล่น แม้จะตกลงปลงใจกับเชาวน์ไปแล้ว เธอก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยอมหรือหงอเลยสักนิด ต่อปากต่อคำก็ที่หนึ่ง มันก็แปลกกับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ เธอคิดไปถึงคู่ผัวตัวเมียที่ทะเลาะกันบ่อยๆ มีลูกหัวปีท้ายปี เชาวน์กับพิมพ์ประภาก็น่าจะเป็นแบบนั้น“อย่าไปยอมนะคะน้องกานต์”“ยอมอะไรเหรอคะ” กานพลูใบหน้าเหลอหลา เธอไม่ทันฟังว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร“สามียังไงละคะ อย่าไปยอม”“กานต์ไม่กล้าเถียงคุณภูเขามากหรอกค่ะ เดี๋ยวโดนดุ”“แน่ะ! ดุอะไรกัน เราเป็นเมียไม่ใช่ลูกนะคะ ถึงจะมาดุ”“พี่พิมพ์น่ะเก่ง เอาพี่เชาวน์เสียอยู่ ดูเหมือนพี่เชาวน์ก็เจ้าชู้ใช่เล่นนะคะ”“จริงเหรอคะ”“สมัยก่อนน่ะค่ะ เดี๋ยวนี้คงไม่มีแล้วละค่ะ”“อย่าไปไว้ใจค่ะน้องกานต์” พิมพ์ประภาดูเปลี่ยนไปมาก กานพลูคิดว่าตอนที่เจอกันใหม่ๆ รู้สึกกับพิมพ์ประภาอีกอารมณ์หนึ่ง แต่คบๆ กันไปแล้ว ไม่สิ... ต้องบอกว่ารู้จักกัน

“อย่าเลยค่ะ เขาไม่ฟังหรอก ภูเขาน่ะเขาเชื่ออย่างไหนเขาก็ไม่เปลี่ยนความคิดหรอกจ้ะ”“เหรอคะ” กานพลูอยากเถียงว่าทัศกรมีเหตุผลมากพอ ขนาดเธอโดนเขาเข้าใจผิด เขายังยอมรับและเปลี่ยนความคิดเมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบเมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ฟูมฟาย เลยพูดชักชวนให้แขนภามาเล่นกับทัดดาวแทนเพราะอีกฝ่ายดูเอ็นดูทัดดาวมากนัก“น้องกานต์มีน้องให้ทัดดาวก็คงหายเหงาค่ะ”“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่น่ะสิคะ” กานพลูเผลอลูบท้องตัวเอง ก่อนจะพูดกลบเกลื่อน เธอยังไม่มีโอกาสบอกเรื่องนี้กับทัศกรเลย“แหม... อย่าปิดพี่เลยค่ะ น้องกานต์ท้องอยู่ไม่ใช่เหรอคะ”“คะ พะ... พี่แขรู้ได้ยังไงคะ!!!” เธอยอมรับว่าตกใจจริงๆ ไม่คิดว่าแขนภาจะรู้เรื่องนี้“พี่ขอโทษค่ะที่รู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ พี่เห็นถุงยาบำรุงครรภ์ของน้องกานต์น่ะค่ะ”“เหรอคะ” กานพลูรู้สึกว่าเรื่องท้องของตัวเองไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป“น้องกานต์ก็อวบขึ้นด้วยนะคะ ภูเขาไม่ได้สังเกตหรือไง”“คุณภูเขางานยุ่งน่ะค่ะ”“อุ๊ย! ตายจริงพี่แค่เดานะคะ ตกลงภูเขายังไม่รู้เหรอจ๊ะว่าน้องกานต์ท้อง”“ค่ะ”“ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะคะ”“คือกานต์”“หรือว่าภูเขาป้องกันแล้วน้องกานต์เ

“ทายาทโดยชอบธรรมอย่างนั้นเหรอ” ชาลินีเงยหน้าขึ้นหัวเราะ กานพลูไม่เคยเห็นท่าทางน่ากลัวแบบนี้ของชาลินีมาก่อน ปกติท่านไปเยี่ยมคุณหญิงช่อทิพย์ก็ดูอ่อนน้อมถ่อมตนและแลดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีเสมอ“นี่มันเรื่องอะไรกัน” พิมพ์ประภายอมรับว่างงจริงๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเธอยังไม่รู้เลย แล้วประไพนั่นอีก ทำไมถึงจับตัวทัดดาวมาล่ะ ก็เห็นว่าเป็นคนดี ทำไมกลายเป็นคนชั่วไปได้“เธอนะเหรอผู้หญิงที่มาเกาะลูกชายฉัน”“เกาะลูกชาย” พิมพ์ประภาทวนคำก่อนเบิกตากว้าง“ฉันเป็นแม่ของเชาวน์ หรือผู้ชายที่เธอคิดจะจับยังไงล่ะ ที่บ้านเป็นหนี้เป็นสินใกล้สิ้นเนื้อประดาตัวแล้วสินะ” ถ้อยคำเหยียดหยามนั้นทำให้พิมพ์ประภาคอแข็ง ถึงจะจริงแต่เธอก็เกลียดการถูกดูถูกเป็นที่สุด และเธอก็ไม่อยากทำเช่นนี้ด้วย แต่มันต้องเอาตัวรอด“คุณเชาวน์ไม่เห็นบอกว่าแม่ของเขาแลดูใจร้ายแบบนี้”“นี่หล่อน ปากดีนักนะ ตบสั่งสอนมันหน่อย”เพี้ยะ!!! พิมพ์ประภาไม่ทันตั้งตัวก็โดนตบจนหน้าหัน เลือดไหลซึมมุมปาก“ว่าทำไมไม่พาไปแนะนำ แม่เป็นปีศาจนี่เอง” เธอยังปากเก่ง“ตบมันอีก”เพี้ยะ!!! เสียงตบรอบนี้เป็นใบหน้าอีกด้าน พิมพ์ประภารู้สึกชาไปหมด ก่อนจะเจ็บร้าวไปทั้งแก้ม“พี่พิมพ์เ