Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

สมยศรีบเข้าไปประคองร่างบางเอาไว้ ทัศกรตาลุกวาบ ทำท่าจะเดินเข้าไปดึงตัวภรรยามาหา แต่พิมพ์ประภากอดแขนเขาเอาไว้แน่น รั้งให้เขากลับมาหาตน“นี่ก็เที่ยงแล้วนะคะ ทุกคนคงหิวกันแล้ว กานพลูไปดูความเรียบร้อยในครัวสิจ๊ะ แขกมาทั้งทีอย่าให้ขายหน้าได้” พิมพ์ประภาสั่งความ กานพลูรีบเดินเข้าบ้านไปทันทีเพราะเธอรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ทัศกรไม่ได้อยากชวนสมยศอยู่รับประทานอาหารกลางวัน แต่ในเมื่อพิมพ์ประภาชวนแล้ว เขาเลยต้องปล่อยเลยตามเลย สายตามองตามร่างภรรยาไปจนสุดตา คืนนี้เขาจะชำระความกับเธออย่างแน่นอน“พี่แกะปูให้นะครับ” สมยศพูดกับกานพลูเพราะวันนี้มีเมนูอาหารทะเล จำได้ว่าหญิงสาวชอบรับประทานอาหารทะเล“รู้ดีจริงๆ นะว่าชอบกินอะไร ผมต้องรู้ด้วยรึเปล่าว่ากานพลูชอบกินอะไร” ทัศกรแดกดัน เห็นสมยศเอาอกเอาใจภรรยาของเขาจนออกนอกหน้า มองแล้วรู้สึกขวางหูขวางตา“คนที่ใส่ใจก็ควรต้องรู้สิครับ”“แหม... คุณยศนี่พูดตรงอีกแล้วนะคะ พิมพ์เองก็รู้ว่าภูเขาชอบกินปลาหมึกน่ะค่ะ” เธอตักปลาหมึกผัดเผ็ดให้ชายหนุ่มอย่างเอาใจ เพื่อที่เขาจะได้เลิกสนใจกานพลูเสียที“ผมอยากกินปูครับพิมพ์ แกะให้หน่อยสิ” พิมพ์ประภาหน้าเหวอ ปกติทัศกรไ

“เกิดอะไรขึ้นน้องนี” ทศพลมักเรียกชาลินีว่าน้องนี เพราะสนิทกันมานาน เขาเอ็นดูเธอมากๆ เอ็นดูเหมือนน้องสาวจึงไม่เคยคิดเป็นอื่น การได้เจอมณีนิลถือว่าทำให้เขามีความสุขมากๆ เขารักเธอและอยากจะมีครอบครัวกับเธอมากกว่า“เขานอกใจนีอีกแล้ว เขามีคนอื่น นีจับได้ที่นี่ ที่โรงแรมแห่งนี้ เขาหน้าไม่อาย” ชาลินีพูดไปร้องไห้ไป เธอนัดให้ทศพลมาเจอที่โรงแรมเพราะคิดว่าเขาจะไปทุกที่ที่เธอเดือดร้อน เพราะลึกๆ เขารู้สึกผิดที่ทำให้เธอเสียใจ ทศพลไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่เป็นภรรยาน่ะสิ กลับคิดว่าเหตุใดสามีถึงได้มาหาชาลินีที่โรงแรมแห่งนี้ แม้ปากจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไร แต่การกระทำสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง ชาลินีก็เหมือนกัน ปากบอกว่าคิดกันเพียงแค่พี่น้องเท่านั้นแต่ก็นัดเจอกันบ่อยเหลือเกิน ถ้าหากชาลินีโทร.มาหา สามีของเธอต้องออกไปเจอทุกครั้งไป ทั้งๆ ที่หลายครั้งกำลังอยู่กับเธอ ความน้อยใจเสียใจในหลายๆ ครั้งทำให้เธอร้องไห้คนเดียว แต่ก็ไม่เคยปริปากพูดให้คนเป็นสามีได้รับรู้ เพราะเหตุผลที่เธอไม่อยากมีปัญหาหรือมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับเขานั่นเอง“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แหละ”“พี่ทศค่ะ นีอยากตาย ฮือๆๆๆ”“ไม่เอานะ ชีวิตเรามีค่ากว่าจะไปเส

“อื้อ...” เธอเอาแต่ใจลอย ขยับไปมาไม่ทันไร จู่ๆ เขาก็ขย้ำสะโพกผายของเธอเอาไว้แล้วยกขึ้นก่อนจะกดลงไปใหม่บนความแข็งร้อนใหญ่โตที่รอคอยอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าของเธอเหยเก จนเผลออุทานออกมา“เด็กอ่อนหัด” เขาปรามาส เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าอยากเอาชนะเขาบ้าง เธอกดมือกับหน้าท้องแกร่งของเขาก่อนจะขยับสะโพก ทั้งสองซู๊ดปากพร้อมกัน เธอขยับอีก ไล้มือไปกับแผ่นอกและหัวนมของเขา ทัศกรกระแทกโต้กลับขึ้นมาจนร่างสาวสั่นระริก ก่อนที่เขาจะพลิกร่างเธอลงด้านล่าง กานพลูดิ้นจะเอาชนะเขาให้ได้ เขาหัวเราะอย่างมีชัย ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าหาเธอเสียแทบจมเตียง“เธอแพ้แล้ว แม่เด็กอ่อนหัด ไปฝึกมาใหม่นะ” เป็นครั้งแรกที่กานพลูอยากกรีดร้องให้ลั่น แต่เธอก็ถูกจูบปิดปากเสียแนบแน่น ตอนแรกคิดว่าจะดีแล้วเชียว แต่เธอก็แพ้เขาจนได้“ฉันไม่ชอบให้ใครมาสั่งมาบังคับหรือเป็นผู้นำเหนือกว่าฉัน เข้าใจไหม” เธอส่ายหน้าไปมา ท่าทางดื้อดึง เม้มปากแน่นเหมือนขัดใจ“ฉันชักจะชอบที่เธอพยศแบบนี้แล้วสิ ดีกว่าเป็นยายเบือก คอยทำตามคำสั่งคนอื่น ทำหน้าตื่นๆ แบบนั้นมันน่ารำคาญ”“อ๊า...” กานพลูร้องเสียงหลงเมื่อเขากระแทกเข้ามาหาเสียมิดเม้น เธออ้าปากค้างกับแรงอั

“อื้อ...” เธอครางอย่างต่อเนื่อง รู้สึกว่าความเป็นสาวร้อนชื้นกำลังถูกโบกพลิ้วสะบัดไปมา มันทำให้รู้สึกเสียวซ่านปนเปกับความสุขสมและทรมานไปพร้อมๆ กันเชาวน์ลามเลียกลีบกายสาวหอมกรุ่น สอดแทรกลิ้นเข้าไปในซอกเนื้อฉ่ำสวาท นิ้วแกร่งของเขาค่อยๆ ฝังเข้าไปภายใน เธอร้องครางอืออาเหมือนประท้วง ก่อนจะบิดสะโพกไปมา เขารับรู้ถึงการตอดรัดที่เหนียวแน่น นึกว่าทัศกรไม่มีน้ำยาหรืออย่างไรกัน ถึงปล่อยให้อาหารชิ้นหอมหวานชิ้นนี้ยังแลดูสดใหม่น่ากลืนกินขนาดนี้อุ้งมือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปเคล้นคลึงทรวงขาวอวบ อีกนิ้วสอดแทรกเข้าออกอย่างล้ำลึก เธอดิ้นพล่านทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา ครางอื้ออึงคล้ายทรมานเหลือคณาเขาขยับนิ้วจนเธอร้องครางเสียงโหย เชาวน์เคลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับ เขาเสียดสีแก่นกายของความแข็งแกร่งกับกลีบสีชมพูนุ่มละมุนของเธอเชาวน์ครางเสียงหม่นเมื่อรู้สึกถึงความเสียวซ่านที่ส่วนปลายของความแข็งแกร่ง เขาค่อยๆ กดลงไปหาในขณะที่ปากก้มลงไปประกบจูบ“อื้อ... ภูเขาเหรอคะ พิมพ์รักคุณนะคะ” เธอร้องครางในขณะที่เขาเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง เชาวน์กระแทกกายเข้าไปหาทุกครั้งที่เธอร้องเรียกทัศกรอย่างสาแก่ใจ หญิงสาวร้องครวญคร่ำอ

“กานต์เข้าไปทำความสะอาดให้คุณภูเขาแล้วนะคะ”“เข้าไปตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็น” เขาทำเสียงขึงขัง“ก็เข้าไปทำตอนที่คุณไม่อยู่น่ะค่ะ”“ทำไมไม่เข้าไปทำตอนที่ฉันอยู่”“กานต์กลัวจะเป็นการรบกวนคุณภูเขาค่ะ”“แต่ฉันคิดว่ายังไม่สะอาดนะ เธอต้องไปทำความสะอาดห้องฉันใหม่”“ก็ได้ค่ะ” พอเธอตอบ เขาก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“เสื้อผ้าก็ไม่รู้จักจัดให้เข้าที่เข้าทาง ห้องก็รก เป็นเมียประสาอะไร”“กานต์จัดแล้วนี่คะ”“เถียงคำไม่ตกฟาก ตามฉันไปดูเลย” ประไพเข้ามาดูแลทัดดาว ในขณะที่กานพลูถูกลากไปที่ห้องของทัศกร“เห็นไหมว่าห้องรกมาก”“แม่เจ้า!” กานพลูอุทานอ้าปากค้างกับห้องที่รกๆ ของชายหนุ่ม เธอมองหน้าเขาตาปริบๆ“เห็นไหมล่ะว่าเธอไม่ได้ทำอย่างที่ปากพูด ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นทำไม คิดว่าฉันพูดเล่น เพื่อจะหลอกเธอมาฟัดหรือไง หลงตัวเองชะมัด”“แค่กๆๆ” กานพลูสำลักน้ำหูน้ำตาไหล ใช้คำว่า “ฟัด” เชียวเหรอนี่“เป็นอะไร คิดว่าฉันจะอยากทำอะไรเธอหรือไง”“เปล่าค่ะ”“ไปจัดห้องให้เรียบร้อยเลย จัดเสื้อผ้าฉันให้ดีด้วย” กานพลูเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วทำตาปริบๆ เสื้อกับกางเกงของเขาที่แขวนแยกกันและรีดเรียบร้อยแล้ว กลายเป็นแขวนปนกันรกตาไปเสียหมด“อย่าเ