All Chapters of เกสรดอกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“แต่มีเงินร้อยล้านกับแสนล้าน ยังไงแม่ก็เลือกแสนล้าน เงินต่อเงิน ไหนพิมพ์ว่าเขาจะซื้อที่ดินเพิ่มไม่ใช่รึ ได้เงินมาก็ซื้อได้สบายเลยสิ”“เห็นว่าอย่างนั้นค่ะ”“แล้วพิมพ์จะทำยังไงต่อไปลูก”“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ภูเขาให้พิมพ์เข้าไปอยู่ที่ไร่ค่ะ ไปช่วยงานใกล้ชิด”“ดีแล้ว เขี่ยนังเด็กนั่นให้กระเด็นไปเลย เอาให้หย่าแทบไม่ทัน” ทิพย์สุคนเชียร์ลูกสาว“เรื่องหย่า ตอนนี้คงไม่ได้น่ะค่ะ” นี่แหละที่พิมพ์ประภาหนักใจ“ทำไมล่ะ”“ในพินัยกรรมระบุว่าจะหย่ากันได้ ลูกสาวของกานพลูต้องเรียนจบปริญญาตรีค่ะ”“โอ๊ย! พินัยกรรมบ้าบออะไร”“บางทีพิมพ์ก็คิดว่าพิมพ์ผิดนะคะคุณแม่ที่ยุให้ภูเขารับเงื่อนไขในพินัยกรรมเพื่อจะได้มรดก จริงๆ ถ้าเขาไม่เอาอะไรเลย เขาก็ยังร่ำรวยและพิมพ์คิดว่าเขาจะรวยยิ่งขึ้นไปอีก แต่นี่เขาจดทะเบียนกับกานพลูแล้วก็หย่าไม่ได้ตอนนี้ พิมพ์ก็ยังไม่มีสิทธิ์อะไรถ้าเป็นเมียเขา” พิมพ์ประภาคิดว่าถ้าเธอจับทัศกรอยู่ ได้แต่งงานจดทะเบียนสมรสกับเขา ทรัพย์สินของทัศกรและไร่กลีบเมฆก็ทำให้เธอกับมารดาสบายไปทั้งชาติ ไม่น่าโลภอยากได้แสนล้านเลย ทุกอย่างมันเลยเป็นแบบนี้ คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเองเหมือนกัน“ทำไมภูเขากับหนู

เธอจิกมือกับผ้าปูที่นอนสีเข้ม กัดฟันอดทนให้เขาทำให้เสร็จๆ ไป คืนนี้เธอจะได้กลับไปนอนเสียที แต่ดูเหมือนคืนนี้เขาจะเอาแต่ใจมากกว่าคืนไหนๆ พอร่างเธอกระตุกอีกครั้งเขาก็จับเธอพลิกให้คลานเข่าแล้วกระแทกกระทั้นเข้ามา ใบหน้าของเธอล้มซุนกับหมอนใบโต แล้วร่างน้อยก็สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระชั้นถี่ของเขา เธอรู้ดีว่าทัศกรไม่เคยเสร็จสมในครั้งแรก เขาจะต่อเรื่อยๆ จนกว่าจะพอใจ ไม่ได้สนใจการตอบสนองอะไรของเธอด้วยซ้ำ และไม่ได้สนใจว่าเธอจะมีอารมณ์ร่วมหรือเปล่าในทุกๆ ครั้ง เขาสวมเครื่องป้องกันหลังจากคืนเข้าหอ กานพลูรู้ดีว่าเขาไม่อยากมีลูกกับเธอ เขาไม่บังคับให้เธอกินยาคุมเพราะคิดว่าเธออาจจะไม่ยอมกินจนมีปัญหาตามมาอีกกานพลูรู้สึกว่าหวิวๆ เธออยากนอนหลับไม่อยากตื่นเพราะเหนื่อยจนแทบขาดใจ ร่างที่สลบไปแล้วแน่นิ่ง พร้อมๆ กับร่างสูงที่ขยับเป็นจังหวะสุดท้าย เขาปลดปล่อยหมดสิ้นในเครื่องป้องกันทัศกรลุกเข้าห้องน้ำ เขาไม่สนใจร่างที่ยังนอนคว่ำอยู่บนเตียง ร่างสูงเดินกลับมาอีกครั้ง ดวงตากวาดมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิด“ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ฉันจะนอน” เขาไล่เธอทุกครั้ง แต่หลังๆ กานพลูจะรีบเก็บเสื้อผ้าหนีออกมา

“ยายหนูทัดล่ะคะพี่ไพ” เธอเอ่ยถามถึงบุตรสาว คิดถึงเหลือเกิน อยากกอดอยากหอม อยากนอนหลับไปด้วยกัน เธอป่วยแบบนี้ ไม่ได้ตื่นมาเล่นด้วย คงงอแงน่าดู“หลับปุ๋ยไปแล้วค่ะ วันนี้เล่นซนเหลือเกิน ตามประสาเด็กแหละค่ะ” ประไพนั้นเอ็นดูทัดดาวเหลือเกิน พูดไปก็ยิ้มไป กานพลูเห็นแล้วนึกขอบคุณความเมตตาปรานีของประไพ“พี่ไพคงเหนื่อยแย่”“เหนื่อยอะไรกันล่ะ มีความสุขจะตายไป นี่ถ้าพี่มีลูกก็คงดี อายุเยอะๆ แล้ว สามีก็ไม่มี ลูกก็ไม่มี มันเหงาจะตายไปค่ะ”“ขอบคุณนะคะที่พี่ไพเอ็นดูยายหนู”“ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรหรอก รีบกินเสียเถอะ เดี๋ยวเย็นชืดจะไม่อร่อย” ประไพจัดการให้กานพลูได้กินข้าวกินยา พออิ่มเธอก็นึกถึงคำพูดของทัศกรเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาได้“พี่ไพคะ คุณภูเขาล่ะคะ เขาเป็นยังไงบ้างคะ”“เป็นยังไงนี่คือยังไงล่ะจ๊ะ” ประไพถามยิ้มๆ กานพลูหน้าแดง กะพริบตาปริบๆ ไม่รู้จะตอบยังไงดี“ถ้ารักเขาก็ทำให้เขารู้ว่ารัก เขาจะรักไม่รักก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” ประไพพูดยิ้มๆ ขณะเก็บชามใส่ถาดอาหาร กานพลูเงยหน้ามองประไพตรงๆ เป็นครั้งแรกที่ได้คุยเรื่องส่วนตัวกันมากๆ แบบนี้ ประไพเป็นคนนิ่งๆ แต่ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่าง แค่จะพูดหรือไม่พูดเท่านั้นเ

“โอ๊ย! คนซาดิสม์” กานพลูร้องเสียงหลงเมื่อโดนพลิกร่างให้นอนคว่ำ เขารวบเอวเล็กกิ่วของเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงให้สะโพกของเธอลอยเด่นขึ้น“ฉันไม่อยากมีลูกกับเธอหรอกนะ เดี๋ยวจะหาเรื่องมาผูกมัดฉันอีก ดังนั้นฉันจะป้องกันทุกครั้ง ถ้าเธอท้องแสดงว่าไปมั่วกับผู้ชายคนอื่น แล้วมายัดเยียดลูกในท้องให้ฉัน” กานพลูดิ้นไม่พ้นเมื่อเขารัดเอวเอาไว้ เข้าใจว่าเขาไม่ได้อยากมีลูกกับเธอ ยายหนูทัดดาวก็เป็นเพียงความผิดพลาด แต่อย่างไรก็คือลูกของเขา แค่เธอไม่อยากป่าวประกาศให้ใครรับรู้หรือเรียกร้องให้เขาต้องมารับผิดชอบเท่านั้นเอง“อื้อ...” เธอร้องครางเมื่อแก่นกายของเขาฝังเข้ามาในซอกทางรักอันแสนคับแคบ เขาไม่เคยปรานีปราศรัยเหมือนเดิม การที่เขาประกาศปาวๆ ว่าไม่ต้องการเธอและลูก แถมยังป้องกันเสียทุกครั้ง นั่นทำให้เธอน้ำตาตกในอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะหักห้ามใจตัวเองมากมายเพียงใดแล้วก็ตามทัศกรดึงสะโพกของเธอขึ้นมาหาก่อนจะสอดเสยเข้าหาอย่างกระแทกกระทั้น กานพลูร้องครางทุกครั้งที่เนื้อกายของเธอเสียดสีกับเนื้อกายของเขา ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยหมดสิ้นในเครื่องป้องกันและทิ้งเธอไว้บนเตียงกว้าง“ไปได้แล้ว หมดหน้าที่ของเธอแล้ว อย่าให้เห็นอีกนะว่

พิมพ์ประภา ไม่ได้รับข่าวคราวจากสองพ่อลูก เธอก็เริ่มหงุดหงิด ไม่รู้ว่ากานพลูมีดีอะไรนักหนาทำไมใครๆ ถึงรุมรักรุมช่วยมันแบบนี้ เธอจึงเลียบๆ เคียงๆ เอ่ยถามทัศกรในวันหนึ่งเมื่อได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง“ภูเขาคะ”“ครับ” เขาขานรับแต่สายตายังอ่านเอกสารวุ่นอยู่บนโต๊ะ พิมพ์ประภาเม้มปากแน่น พักหลังๆ มานี้ทัศกรดูไม่เหมือนก่อน เธอรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ทัศกรคนที่คลั่งไคล้เธอเลยสักนิด“ภูเขาคะ เรื่องพินัยกรรมน่ะค่ะ คุณยังอยากให้เปลี่ยนแปลงอีกไหม” เธอเอ่ยถาม เขาชะงักก่อนจะเงยหน้ามองเธอนิ่ง“ทำไมเหรอครับ” เขาถามกลับเสียงเรียบ ไม่ได้มีท่าทีกระตือรือร้นอยากจะจัดการเรื่องพินัยกรรมเหมือนก่อน เธอเม้มปากแน่น รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล“ฉันคิดว่าทนายสองพ่อลูกนั่น น่าจะช่วยคุณได้นะคะ”“ผมไม่อยากยุ่งกับสองพ่อลูกนั่น” เขาตอบเสียงเฉียบขาด พิมพ์ประภาถึงกับอึ้งไป“ถ้าสองพ่อลูกนั่นช่วยอาจจะทำให้กานพลูหย่าขาดจากคุณเร็วขึ้นนะคะ”“ผู้หญิงอย่างกานพลู ลองให้คิดแผนการร้ายๆ แบบนั้นขึ้นมา และรวมหัวกับทนายสองพ่อลูกนั่น คุณคิดเหรอว่าเธอจะยอมง่ายๆ หย่าขาดจากกันก็คงเรียกร้องอะไรอีกมากมาย ดีไม่ดีสองพ่อลูกนั่นอาจจะทำให้กานพลูมีทรัพย์สิน