บททั้งหมดของ The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: บทที่ 161 - บทที่ 170

SA OSPITAL...Pagdating nina Azon at Menchie, nakita nila si Lola Anya na tuwid na tuwid ang upo sa bench sa hallway. Sobrang putla ng mukha nito.“Madam…” Natuyo ang lalamunan ni Azon. Agad niyang itinago sa likod niya ang umiiyak na si Menchie.Hindi man lang dumilat si Lola Anya. Sobrang higpit ang hawak niya sa kanyang rosaryo sa galit. Paos at madiin ang boses niya nang magsalita: “Bakit ka umiiyak? Hindi pa siya patay!”Nangatog si Menchie sa takot kaya pinilit niyang pigilin ang hikbi, pero nanginginig pa rin ang kanyang mga balikat.Napahiya si Azon. Pinaupo niya ang anak sa tabi niya habang mabilis ang tibok ng puso. Palihim siyang tumingin kay Lola Anya, tapos naisip niya si Ryan na halos mamatay na sa loob. Kinilabutan siya.Si Blake… nagawa talaga niyang gawin ang ganoon kalalang bagay.Ang tagal ng lumipas na katahimikan sa paligid.Sa wakas, bumukas din ang pinto ng operating room. Lumabas ang doktor at tinanggal ang kanyang mask. Mukha siyang pagod na pagod. Yumuko siya

Nang bumalik si Erin sa opisina, nandoon na si Wendy sa meeting room. Pagkakita sa kanya, tumayo agad ang babae. “Erin… matagal na tayong hindi nagkita.”“Matagal na nga,” sagot ni Erin. Walang mababasang emosyon sa mukha niya habang nauupo sa tapat ni Wendy. Inilapag niya sa mesa ang mga dokumentong inihanda ni Arcel. “Tungkol sa kaso mo, sinimulan ko nang tingnan ang mga papeles.”Nakahawak si Wendy sa kanyang kandungan. Maayos ang kanyang mga kuko, pero bakas sa higpit ng kanyang mga daliri na kinakabahan siya.“Oo… wala na talaga akong ibang mapuntahan,” mahinang sabi ni Wendy habang nangingilid ang luha. “Masyadong magulo ang sitwasyon sa pamilya Yunting. Wala akong kamag-anak o kaibigan sa ibang bansa. Erin… alang-alang sa pinagsamahan natin…”Hindi agad sumagot si Erin. Binuksan niya ang folder at binasa ang mga dokumento. “Base sa impormasyong ibinigay mo, mahirap ang kasong ito dahil sa hatian ng mga ari-arian sa ibang bansa, lalo na sa kompanya. Sa ngayon, marami kaming hawa

Noong sandaling iyon, kaswal na nakikipag-usap si Erin kay Jerwin.“Hindi na kita masyadong nakikita sa law firm nitong mga nakaraang araw. Busy ka ba?” tanong niya nang may magaang tono.Suot ni Erin ang isang light apricot na dress na lalong nagpalitaw sa puti ng kanyang balat. Naka-ipit nang bahagya ang kanyang mahabang buhok, at may ilang hibla na nakalawit sa kanyang leeg—bagay na nagmukha siyang simple pero elegante.Huminto sandali ang mga daliri ni Jerwin sa pagpindot sa kanyang cellphone. Hindi siya tumingala at sumagot lang ng isang mahinang, “Hm.”“Bumalik ka na ba sa kumpanya ng mga Gener?” tanong ulit ni Erin.Alam na niya ang sagot. Dahil si Blake na ulit ang namamahala, siguradong magkakaroon ng malaking pagbabago sa kumpanya. Bilang isa sa mga pinagkakatiwalaan ni Blake, asahan nang babalik doon si Jerwin.Natigilan ang kamay ni Jerwin. Sa screen ng cellphone niya, napatay ang character niya sa laro at nag-black ang display.Inis niyang inilapag ang phone bago tumingin

“Sino naman kaya ’yan bisita nang ganitong oras?” bulong ni Menchie habang nakakunot ang noo na naglakad papunta sa pinto.Sumilip siya sa peephole. Biglang nagbago ang mukha niya—kuminang ang kanyang mga mata sa tuwa at dali-dali niyang binuksan ang pinto.“Tito!”Ang lalaking nakatayo sa labas ay matangkad at malapad ang balikat. Nakasuot ito ng black leather jacket na lalong nagpa-astig sa kanyang tindig.Matalas ang kanyang mga mata at mukhang matapang. Kahit hindi siya nagsasalita, ramdam ang panganib sa kanyang aura.Siya si Benito, ang pinsan ni Azon. May mga koneksyon siya sa mundo ng mga kriminal at hindi malinis ang kanyang pangalan. Pero pagdating sa kanyang pamangkin na si Menchie, palagi niya itong pinagbibigyan sa lahat ng gusto nito.“Menchie,” tawag ni Benito. Akmang guguluhin niya ang buhok ni Menchie pero nang makitang naka-style ito, tinapik na lang niya ang balikat ng dalaga. “Gising ka pa nang ganitong oras?”“Tito, napadalaw po kayo? Tuloy kayo!” Masayang kumapit

Nanatiling nakabitin sa hangin ang kanyang mga huling salita, mabigat at pinal. Tila ba nagyelo pati ang paligid.Si Menchie, na putlang-putla at nanginginig, ay napahawak sa kanyang bibig sa sobrang takot—hindi na siya makapagsalita. Hindi na siya muling tiningnan ni Blake. Binuhat nito si Erin nang walang kahirap-hirap at nagsimulang maglakad palayo.Kusa namang tumabi ang mga tao para bigyan sila ng daan. Walang sinuman ang nangahas na humarang.Nang mawala na sa kanto ang itim na kotseng Bentley, doon lang unti-unting gumaan ang mabigat na atmospera. Nanghina ang mga tuhod ni Menchie at napaupo siya sa sahig. Walang tigil ang pag-agos ng kanyang luha, pero hindi malaman ng mga tao kung ito ba ay dahil sa takot o sa sakit.Nakatitig naman si William sa papalayong kotse. Namumutla ang kanyang mukha at bakas sa kanyang mga mata ang matinding hiya at pagkatalo. Ngayon lang niya tunay na naintindihan ang napakalaking agwat sa pagitan nila ni Blake.***************Sa loob ng sasakyan,