Naalala ni Jerwin ang pag-uusap nila sa tea room kanina…“Narito ka pala, pamangkin ko…” sabi ni Ryan. Subalit ang ngisi niya ay mas nakakairita kaysa palakaibigan.Padabog na isinarado ni Jerwin ang pinto para walang makarinig sa labas. Lumapit siya sa lamesa, itinukod ang dalawang kamay, at tinitigan si Ryan nang masama. Halatang gusto na niyang pumatay.“Saan mo nakuha ang mga litrato?” tanong ni Jerwin.Tumawa nang mahina si Ryan. “Bakit? Natatakot ka ba? Natatakot ka ba na malaman ng kuya mo ang marumi mong iniisip? Natatakot ka ba na makita ni Erin kung gaano ka kabastos tumingin sa kanya?”Nanggigigil si Jerwin hanggang sa tumunog ang kanyang mga kamao at lumabas ang mga ugat sa kanyang kamay. “Tumahimik ka! Ano bang kailangan mo?”“Anong kailangan ko?” balik na tanong ni Ryan habang nakatingin kay Jerwin na parang ahas. “Jerwin, nakita kitang lumaki. Pwede mong maloko ang kuya mo o si Lolo mo, pero ako, hindi. Gusto mo si Erin, ’di ba?”“Kalokohan!” mabilis na sagot ni Jerwin,
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
