บททั้งหมดของ The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin: บทที่ 201 - บทที่ 210

Noong hapong iyon, nakatanggap si Erin ng tawag mula sa isang kinatawan ng mga manggagawa na kinausap niya dati.Halatang balisa ang tumatawag. Sinabi nito na may isang trabahador na palihim na nagtago ng kopya ng resibo para sa mga substandard na bakal na ginamit sa nakaraang proyekto. Gusto raw itong ibigay sa kanya, pero dahil sa takot na mabalikan, iginiit ng lalaki na sa kanya lang ito iaabot nang personal. Hiniling nito na magkita sila sa isang abandonadong pabrika sa dulo ng lungsod.Itinakda ang pagkikita ng alas-otso ng gabi.Masama ang loob ni Erin. Parang masyadong mabilis ang mga pangyayari. Kung kailan siya nag-aalala sa kawalan ng ebidensya, bigla na lang may mag-aalok sa kanya?“Boss, baka bitag ito? Ako na lang ang pupunta sa lugar na iyon,” suhestiyon ni Arcel na halatang naghihinala rin.Umiling si Erin. “Ako ang hinahanap nila. Kung totoo ito, napakahalaga ng ebidensyang ito.”“Pero masyadong delikado!” giit ni Arcel.“Wala na tayong oras para mag-alala,” seryosong

Sa sobrang higpit ng hawak ni Arcel sa manibela, lumitaw na ang mga ugat sa kanyang kamay. Putlang-putla ang kanyang mukha.Bumukas ang pinto ng kotseng nakaharang. Isang matangkad at matikas na lalaki ang bumaba.Sa gitna ng nakasisilaw na puting ilaw ng headlights, humahampas ang laylayan ng kanyang itim na overcoat sa hangin. Sa likuran niya ay ang madilim na kalsada, kaya lalo siyang nagmukhang malamig at hindi malapitan ang kanyang hitsura.Tumibok nang mabilis ang puso ni Erin. Bago pa siya makakilos, biglang binuksan ang pinto ng kanilang kotse mula sa labas. Pumasok ang ihip ng malamig na hangin kaya lalong idiniin ni Erin ang suot na coat sa kanyang katawan.Yumuko si Blake, mabilis na tinitigan ang mukha ni Erin para suriin ito. Nang walang pasabi o kahit anong tanong, ipinasok niya ang isang braso sa ilalim ng tuhod ni Erin at ang isa naman sa likod nito, sabay buhat sa kanya palabas ng kotse.Hindi malumanay ang kanyang mga galaw—masasabing pwersado ito. Napasinghap si Eri

Madilim ang gabi at tanging malabong liwanag mula sa mga ilaw sa labas ang sumisilip sa makapal na kurtina. Nakasandal si Blake sa headboard ng kama, dahan-dahang humihinga habang may mga butil pa ng pawis sa kanyang katawan. Bahagyang nakatabing ang basa niyang buhok sa kanyang mga mata, pero hindi nito maitago ang dilim at lalim ng kanyang iniisip.Sa tabi, mahimbing na natutulog si Erin. Bakas sa kanyang mga balikat ang mga pulang marka mula sa mainit nilang gabi. Mukha siyang pagod na pagod pero payapa ang kanyang paghinga. Amoy sa buong silid ang halo-halong bango nila—ang pabango ni Erin at ang malinis na amoy ni Blake.Tiningnan ni Blake ang mukha ni Erin nang matagal. Akmang hahaplusin niya ang pisngi nito pero huminto siya; sa halip, inayos na lang niya ang buhok sa leeg ng dalaga. Sobrang ingat ng kanyang kilos, malayo sa bagsik na ipinakita niya kanina. Nang mapagtanto niyang kampanteng-kampante si Erin sa tabi niya, lalong tumindi ang kagustuhan niyang protektahan at kontr

Pagkatapos mag-ayos at magbihis ng pambahay, pumunta si Erin sa kusina. Gaya ng inaasahan, may nakahanda nang mainit na gatas, bacon, itlog, at toasted bread sa counter. Simple lang, pero halatang pinaghandaan nang maayos.Habang kumakain, tumawag si Arcel.“Boss! Ayos ka lang ba? Pagkatapos ng nangyari kagabi…” bakas sa boses nito ang pag-aalala at takot.“Ayos lang ako,” putol ni Erin sa kanya. “Kamusta sa firm?”“Normal naman ang lahat. Pero… nabalitaan ko kaninang umaga na tapos na si Benito! Na-raid lahat ng kuta niya kagabi at may warrant na para arestuhin siya. Sabi nila, marami siyang kinasasangkutang kaso—buong lungsod na ang naghahanap sa kanya!”Napatigil si Erin sa pag-inom ng gatas.Si Blake. Ganoon kabilis kumilos ang lalaking iyon.Yumuko si Erin para itago ang kanyang emosyon. “Naintindihan ko,” mahinahon niyang sagot. “Itigil muna natin ang kaso sa East District. Maghintay lang kayo sa susunod na utos ko.”“Ha? Ititigil natin?” naguguluhang tanong ni Arcel. “Ngayon pa

Hindi patas para kay Erin. Hindi patas para kay Blake. Pero…“Walang perpektong katarungan sa mundong ito,” sabi ni Lolo Jo sa tuyot na boses, bakas ang lamig ng isang taong sanay mag-utos. “Sa posisyon ko, ang una kong tungkulin ay ang katatagan at ang kinabukasan ng buong pamilya. Ang personal na nararamdaman… kailangang magparaya kung minsan para sa interes ng pamilya.”Tiningnan niya itong muli, may huling kislap ng pag-asa sa kanyang mga mata.“Erin, alam ni Lolo na mahirap ito. Pero mas mabuti na ang maikling sakit kaysa sa habambuhay na pagdurusa. Kung aalis ka ngayon, hihilumin ng panahon ang lahat. Tungkol naman kay Jerwin, gagawa ako ng paraan para makabitaw siya. At si Blake… siya ang tagapagmana ng pamilya Gener; maiintindihan niya ang responsibilidad na dapat niyang pasanin.”Napatitig si Erin sa kanya, sa matigas na desisyon sa kanyang mga mata, at ang huling init sa puso ng dalaga ay tuluyan nang lumamig.Bigla siyang napa-isip kung gaano ito kawalang-kwenta.“Responsib