All Chapters of หลังฉันจากไป ครอบครัวก็เสียใจแทบบ้า: Chapter 1 - Chapter 9

พายุหิมะโหมกระหน่ำจนทั้งครอบครัวติดแหง็กอยู่บนยอดเขา กว่าเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยจะมาถึงก็ล่าช้าเต็มทีพอถึงคิวที่ฉันกับน้องสาวฝาแฝดจะต้องขึ้นเครื่อง ที่นั่งกลับเหลือว่างเพียงที่เดียวฉันที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เดิมทีก็ตั้งใจจะเสียสละสิทธิ์การช่วยเหลือนี้ให้น้องอยู่แล้วแต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก น้องสาวกลับร้องโวยวายไม่หยุดว่าเวียนหัวทุกคนในบ้านจึงรีบช่วยกันฉุดมือน้อง ดันตัวเธอเข้าไปในห้องโดยสารทันทีสามีหันมามองฉันด้วยสายตาที่เจือความรู้สึกผิด “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ ร่างกายน้องอ่อนแอกว่า เราต้องพาเธอไปก่อน”ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่แขนข้างที่กระดูกหักของฉัน “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!”พ่อกับแม่มองมาที่ฉันซึ่งนอนหมอบอยู่บนพื้นหิมะ แต่พวกเขากลับทำเพียงกอดน้องสาวไว้แน่น แล้วบอกให้ฉันอดทนรออีกหน่อยตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขามักจะให้ฉันเป็นฝ่ายเสียสละเสมอ เพียงเพราะน้องสาวร่างกายอ่อนแอ จึงต้องการความรักและการปกป้องดูแลมากกว่าครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน แม้ฉันจะบาดเจ็บไปทั้งตัว แต่พวกเขาก็ยังเลือกที่จะลำเอียงเข้าข้างน้องสาวอยู่ดีก่อนเฮลิคอปเตอร์จะทะยานขึ้น น้องสาวท

จังหวะนั้นเอง เพื่อนสนิทก็ส่งข้อความมาหาฉัน[ฉันหาคลิปจากกล้องวงจรปิดบนเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยมาได้แล้วนะ ดูออกชัดเลยว่าน้องเธอแกล้งเป็นลม แล้วก็มีประวัติการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลด้วย ทุกอย่างปกติดี]ไม่นานนัก คลิปวิดีโอและผลตรวจร่างกายก็ถูกส่งเข้ามาในมือถือฉันพอเห็นภาพน้องสาวแลบลิ้นในคลิป กับผลตรวจที่ระบุว่าสุขภาพแข็งแรงดี ฉันก็ได้แต่ยิ้มออกมาฉันพิมพ์ตอบกลับไปว่า [รอให้ฉันตายก่อนนะ แล้วค่อยส่งพวกนี้ไปให้ครอบครัวฉัน]วันต่อมา ก่อนฉันจะจากไป ฉันเข้ารับการผ่าตัดบริจาคไตข้างหนึ่งให้น้องสาว และดวงตาข้างหนึ่งให้ลูกสาวพอฟื้นขึ้นมา ฉันก็เห็นหลินซูอวี่ในชุดคนไข้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงมีพ่อแม่และโจวหลินคอยรุมล้อม เธอกำลังอ้อนขอกินอาหารจากร้านดังทางฝั่งตะวันตกของเมืองภาพตรงหน้าช่างดูสุขสันต์กลมเกลียว ราวกับภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบส่วนฉันก็เป็นแค่ส่วนเกินที่เข้าแทรกผิดที่ผิดเวลาพอเห็นฉันลืมตาตื่น แววตาของหลินซูอวี่ก็ฉายแววผู้ชนะและเย้ยหยันวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงหวาน“พี่คะ ขอบคุณสำหรับทรัพย์สินที่ยกให้นะคะ หนูสัญญาว่าจะดูแลมันอย่างดีเลย!”สามีหยิบเอกสารที่เหลือพร้อมกับบัตร

ฉันตายแล้ววิญญาณของฉันลอยล่องอยู่กลางอากาศ ก่อนก้มลงมองโรงแรมเล็ก ๆ ซอมซ่อที่เชิงเขาสวีหมิ่นเพื่อนรักกอดร่างอันเย็นชืดของฉันเอาไว้ ร้องไห้ปานจะขาดใจเธอคือความอบอุ่นเดียวที่ฉันมีในโลกใบนี้ แต่ฉันกลับไม่สามารถตอบสนองเธอได้อีกแล้วสติสัมปชัญญะล่องลอยตามสายลมกลับมายังบ้านที่ฉันอาศัยมาสามสิบเอ็ดปีไฟในบ้านสว่างไสว เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุขกลางห้องรับแขกมีเค้กสามชั้นก้อนโตวางอยู่ พ่อ แม่ โจวหลินและตั๋วตั่วลูกสาวกำลังล้อมรอบหลินซูอวี่ เพื่อฉลองวันเกิดครบรอบสามสิบสองปีให้เธอวันนี้เดิมทีก็เป็นวันเกิดของฉันเหมือนกัน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นวันครบรอบวันตายของฉันไปเสียแล้ว“พี่ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ รับปากแล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่พลาดวันเกิดฉัน”หลินซูอวี่ซบลงกับอกโจวหลิน แสร้งทำเป็นขมวดคิ้วกังวลใจแม่ยิ้มพลางขูดจมูกเธอเบา ๆ “พี่ของลูกก็ชอบทำตัวลึกลับแบบนี้แหละ ช่างเขาเถอะ เสียวอวี่ของเราเป็นนางเอกของงานนะ รีบอธิษฐานเร็ว”พ่อมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู “ใช่ ไม่ต้องรอแล้ว”โจวหลินจุดเทียนด้วยท่าทีอ่อนโยน “รีบอธิษฐานเถอะ อธิษฐานเสร็จ เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ สักที”ตั๋วตั่วปรบมืออย

พอเธอพูดจบก็พยักหน้าให้คนที่อยู่ข้างหลังจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านข้างโถงพิธีสว่างวาบขึ้นทันทีพร้อมกับเริ่มเล่นวิดีโอตัวหนึ่งฉากหลังคือห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยในภาพนั้นเป็นภาพหลินซูอวี่นั่งพิงขอบหน้าต่าง บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของความไม่สบายแม้แต่นิดเดียว เธอมองไปยังฉันที่นอนอยู่ในกองหิมะนอกหน้าต่างแล้วแลบลิ้นทำหน้าทะเล้นใส่อย่างภูมิอกภูมิใจและท้าทายทั่วทั้งโถงพิธีเงียบกริบลงในพริบตาแขกเหรื่อทุกคนต่างเบิกตากว้าง มองจอภาพสลับกับหลินซูอวี่ที่ดูบอบบางราวกับจะพับไปได้ทุกเมื่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาใบหน้าทะเล้นที่ดูไร้เดียงสานั้น ช่างดูย้อนแย้งและน่ารังเกียจเมื่อเทียบกับท่าทางร้องไห้ปานจะขาดใจของเธอในตอนนี้“นี่มัน...นี่มันเรื่องอะไรกัน”“ไหนว่าเธอเวียนหัวจนต้องได้รับความช่วยเหลือก่อนไง ดูในคลิปสิ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นา”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังขึ้น ทำให้ใบหน้าของหลินซูอวี่ซีดเผือดลงทันที“ไม่...ไม่ใช่แบบนั้นนะ...นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!” เธอหวีดร้องพลางพยายามพุ่งตัวไปปิดโปรเจกเตอร์แม่เองก็เริ่มได้สติ หล่อนพุ่งเข้าใส่สวีหมิ่นอย่างแรง “นังสารเลว! แกใช้วิดีโอตัดต่อมาใ

เขาเคยคิดว่าการรู้ความของฉันเป็นเรื่องปกติที่สมควรจะเป็น ตอนนี้เขาถึงรู้ว่านั่นเป็นการที่ฉันใช้ชีวิตของตัวเองโอบอุ้มฝูงหมาป่าเอาไว้“อ๊ากกกกก!”โจวหลินคำรามออกมาประหนึ่งสัตว์ป่า เขาพุ่งเข้าไปหมายจะบีบคอผู้หญิงที่มีสีหน้าชั่วร้ายคนนั้นให้ตาย แต่กลับถูกตำรวจรั้งตัวไว้แน่นกว่าจะออกจากสถานีตำรวจ ฟ้าก็มืดแล้วโจวหลินเดินไปตามท้องถนนอันหนาวเหน็บ ราวกับวิญญาณเร่ร่อนเขาเดินไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าป้ายหลุมศพของฉันโดยไม่รู้ตัวบนป้ายหลุมศพ รูปถ่ายของฉันยังยิ้มแย้มอย่างสดใสเขาทรุดตัวนั่งคุกเข่าป้ายหลุมศพที่เย็นเฉียบ ช่างเหมือนกับอุณหภูมิร่างกายของฉันในกองหิมะวันนั้น“ซูเหยียน...ผมขอโทษ...”“ผมขอโทษ...”เขาพร่ำพูดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดหลังจากฉันตาย ในที่สุดเขาก็หลั่งน้ำตาที่มาสายเกินไปเพื่อฉันหลินซูอวี่ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในข้อหาค้าขายอวัยวะมนุษย์โดยผิดกฎหมายและพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อนหมอคนนั้นเองก็ได้รับโทษทัณฑ์ตามที่ควรจะได้รับทรัพย์สินที่ฉันยกให้หลินซูอวี่ ทั้งบ้าน รถ เงินฝาก รวมถึงร้านแบรนด์อุปกรณ์ปีนเขาที่ฉันทุ่มเทสร้างมาสิบปี ถูกศาลสั่งย