บทที่ 1

พายุหิมะโหมกระหน่ำจนทั้งครอบครัวติดแหง็กอยู่บนยอดเขา กว่าเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยจะมาถึงก็ล่าช้าเต็มที

พอถึงคิวที่ฉันกับน้องสาวฝาแฝดจะต้องขึ้นเครื่อง ที่นั่งกลับเหลือว่างเพียงที่เดียว

ฉันที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เดิมทีก็ตั้งใจจะเสียสละสิทธิ์การช่วยเหลือนี้ให้น้องอยู่แล้ว

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก น้องสาวกลับร้องโวยวายไม่หยุดว่าเวียนหัว

ทุกคนในบ้านจึงรีบช่วยกันฉุดมือน้อง ดันตัวเธอเข้าไปในห้องโดยสารทันที

สามีหันมามองฉันด้วยสายตาที่เจือความรู้สึกผิด “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ ร่างกายน้องอ่อนแอกว่า เราต้องพาเธอไปก่อน”

ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่แขนข้างที่กระดูกหักของฉัน “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!”

พ่อกับแม่มองมาที่ฉันซึ่งนอนหมอบอยู่บนพื้นหิมะ แต่พวกเขากลับทำเพียงกอดน้องสาวไว้แน่น แล้วบอกให้ฉันอดทนรออีกหน่อย

ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขามักจะให้ฉันเป็นฝ่ายเสียสละเสมอ เพียงเพราะน้องสาวร่างกายอ่อนแอ จึงต้องการความรักและการปกป้องดูแลมากกว่า

ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน แม้ฉันจะบาดเจ็บไปทั้งตัว แต่พวกเขาก็ยังเลือกที่จะลำเอียงเข้าข้างน้องสาวอยู่ดี

ก่อนเฮลิคอปเตอร์จะทะยานขึ้น น้องสาวที่นั่งพิงหน้าต่างก็แลบลิ้นใส่ฉัน ทำหน้าทะเล้นล้อเลียนไม่หยุด

ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัวเลยสักนิด ทุกอย่างเป็นแค่การเสแสร้ง เพียงเพื่อให้ตัวเองได้รอดไปก่อนเท่านั้น

ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ฉันมองเฮลิคอปเตอร์ที่บินห่างออกไป น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

น้องพี่ เธอไม่เห็นต้องเล่นลูกไม้แบบนี้เลย ต่อให้เธอไม่เป็นลม พี่ก็ตั้งใจจะเสียสละที่นั่งให้เธออยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้เพราะกลัวพวกเขาจะเป็นห่วง ฉันจึงปิดบังเรื่องที่ตัวเองป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายและจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่เดือนเดียว

แต่ในวาระสุดท้ายของชีวิต พวกเขาก็ยังเลือกที่จะลำเอียงรักแต่น้องสาว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะขอส่งเสริมความรักของพวกเขา

หลังจากต้องทนหนาวเหน็บอยู่บนภูเขาหิมะนานถึงหนึ่งวันเต็ม ในที่สุดเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยก็มารับร่างที่หมดสติของฉันส่งโรงพยาบาล

เพราะอาการกำเริบหนัก เดิมทีที่ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหนึ่งเดือน จึงเหลือเวลาเพียงแค่สามวันเท่านั้น

สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมอบทุกอย่างของฉันให้กับครอบครัว ตามความต้องการของทุกคน

หลังจากกินยาประคองชีพ ฉันก็ดิ้นรนกลับมาจนถึงบ้าน

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็เห็นพ่อกับแม่กำลังรุมดูหน้าจอมือถือ สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยขณะวิดีโอคอลกับน้องสาวที่อยู่โรงพยาบาล

“ซูอวี่ อยากกินอะไรบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่ตุ๋นไปส่งให้ถึงที่เลย”

“ไม่ต้องกังวลนะลูก เดี๋ยวพ่อจะไปอยู่เป็นเพื่อน”

ในวิดีโอ สามีกำลังป้อนโจ๊กให้น้อง ส่วนลูกสาวก็กำลังเล่านิทานให้เธอฟัง

เมื่อเห็นภาพความอบอุ่นเหล่านั้น ขอบตาของฉันก็แดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ตอนที่ฉันป่วยหนัก ฉันยังไม่เคยได้รับการดูแลแบบนี้เลย แต่น้องสาวแค่แกล้งเวียนหัวกลับได้รับความทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน

แม่เงยหน้าขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นฉัน รอยยิ้มก็จางหายไปในพริบตา สีหน้าเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

“แกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ! เสียวอวี่ต้องนอนโรงพยาบาลก็เพราะแก!”

น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยการตำหนิติเตียน

“ถ้าไม่ใช่เพราะแกดึงดันจะพาคนทั้งบ้านไปปีนเขาหิมะ น้องจะต้องมาทนทรมานแบบนี้ไหม”

พ่อเองก็พูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน

“แกเป็นถึงสุดยอดนักปีนเขา แต่กลับปกป้องครอบครัวไม่ได้ ปล่อยให้เราต้องตกอยู่ในอันตราย”

ฉันยืนฟังเงียบ ๆ โดยไม่โต้แย้งใด ๆ

พวกเขาคงลืมไปแล้วว่า ตอนแรกเป็นน้องสาวต่างหากที่ร้องไห้โวยวายจะไปเช็คอินที่ภูเขาหิมะให้ได้ ส่วนฉันปฏิเสธไปเพราะแผลเก่ายังไม่หายดี

เป็นพวกเขาและโจวหลินนั่นแหละ ที่ไม่อยากเห็นหลินซูอวี่ร้องไห้ จึงระดมกดดันฉันตลอดทั้งสัปดาห์ จนฉันจำใจต้องตอบตกลง

ประสบการณ์หลายปีสอนฉันว่าแก้ตัวไปก็ไร้ประโยชน์

ในบ้านหลังนี้ น้ำตาของหลินซูอวี่สำคัญยิ่งกว่าความจริงใด ๆ

ฉันคร้านจะเถียงด้วยแล้ว จึงหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋าด้วยท่าทีสงบ

“พ่อคะ แม่คะ ร้านแบรนด์อุปกรณ์ปีนเขาของหนู โอนให้เสียวอวี่เถอะค่ะ ถือซะว่าเป็นของขวัญชดเชยให้เธอ”

สายตาของพวกเขาจับจ้องมาที่ฉันด้วยความสงสัย

ผ่านไปหลายวินาที ใบหน้าของพ่อถึงค่อย ๆ เผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมา

แม่เดินเข้ามาหา แล้วลูบหัวฉันด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ซูเหยียน ลูกคิดได้สักที แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นพี่สาว”

พ่อเองก็พยักหน้าเห็นด้วย น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมมาก

“น้องสาวลูกร่างกายอ่อนแอ ลูกคอยช่วยเหลือเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”

นั่นสินะ ที่แท้ต้องให้ฉันประเคนน้ำพักน้ำแรงตลอดสิบปีให้ด้วยสองมือ ฉันถึงจะนับว่าเป็นพี่สาวที่ดีพอ

ฉันมองรอยยิ้มที่ดูโล่งอกของพวกเขา ทว่าในใจกลับรู้สึกอ้างว้างว่างเปล่า