บทที่ 2

พอตกเย็น โจวหลินสามีของฉันก็กลับมา

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เขาก็เดินปรี่เข้าไปหาพ่อกับแม่โดยไม่ปรายตามองฉันแม้แต่นิดเดียว

“พ่อครับ แม่ครับ ไตของเสียวอวี่มีปัญหา จำเป็นต้องปลูกถ่ายไตใหม่ แต่เนื้อเยื่อของผมเข้ากันไม่ได้ครับ”

ท่าทางทุกข์ร้อนใจของเขา ราวกับว่าเขาไม่ใช่สามีของฉัน แต่เป็นสามีของหลินซูอวี่

พ่อกับแม่ผุดลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความตกใจ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ งั้นเราไปลองตรวจดูว่าเข้ากันได้ไหม”

ความรักที่ลำเอียงทำให้พวกเขาขาดสติ ไม่สนเลยว่าเรื่องจริงหรือเท็จ ขอเพียงหลินซูอวี่ต้องการ พวกเขาก็พร้อมจะแลกด้วยทุกอย่างเพื่อประเคนให้เธอ

ทั้งที่เมื่อครู่นี้ ฉันเพิ่งยืนยันอาการของน้องสาวกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ซึ่งเขาบอกว่าเธอปกติดีทุกอย่าง

พอเห็นพวกเขาทำท่าจะออกไป ฉันจึงรีบเข้าไปขวางทั้งสามคนไว้

“หนูจะบริจาคไตให้เธอเองค่ะ เราเป็นฝาแฝดกัน หนูน่าจะเหมาะสมที่สุด”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ หนูขอบริจาคกระจกตาข้างหนึ่งให้ตั๋วตั่วด้วย”

ตอนเด็ก ๆ ซูอวี่เคยพาลูกสาวอย่างตั๋วตั่วไปเล่นซน จนเป็นเหตุให้ตั๋วตั่วถูกสุนัขกัดจนเสียตาข้างซ้ายไป

หลายปีมานี้ แกเฝ้าฝันอยากจะมีดวงตาที่สวยงามครบทั้งสองข้าง แต่ก็ยังไม่ได้รับบริจาคกระจกตาเสียที

ในเมื่อตอนนี้ฉันก็ใกล้จะตายแล้ว ถือซะว่าช่วยทำให้ความปรารถนาของลูกสาวเป็นจริงก็แล้วกัน

พอได้ยินฉันพูดแบบนั้น โจวหลินก็รีบโทรศัพท์หาหลินซูอวี่ด้วยความดีใจทันที

ท่าทีอ่อนโยนแบบนั้น ฉันไม่ได้เห็นมาตั้งหลายปีแล้ว

หลังวางสาย เขาเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเล สีหน้าดูมีความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

“ซูเหยียน มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะปรึกษาคุณ”

ฉันมองหน้าเขาเงียบ ๆ รอให้เขาพูดต่อ

“คราวนี้เสียวอวี่ขวัญเสียมาก จนเกิดภาวะความจำสับสน เธอเข้าใจผิดว่าสามีของเธอคือผม และลูกสาวของเธอคือตั๋วตั่ว”

“หมอบอกว่าวิธีที่จะช่วยฟื้นความทรงจำของเธอได้คือต้องเออออไปตามความทรงจำของเธอ ผมอยากช่วยเธอ”

“พวกเราหย่ากันก่อนเถอะ พอความทรงจำของเธอกลับมาเมื่อไหร่ เราค่อยกลับมาจดทะเบียนกันใหม่”

ฉันมองหน้าเขา ผู้ชายที่ฉันเคยรักหมดหัวใจ

ตอนแต่งงานกัน เขาเคยให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเป็นที่พึ่งพิงที่เข้มแข็งที่สุดให้ฉันตลอดไป

แต่ตอนนี้เขากลับขอหย่ากับฉันเพียงเพื่อคำโกหกของผู้หญิงอีกคน

“ได้ค่ะ ฉันโอเค”

แววตาของโจวหลินฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง เขารีบหยิบหนังสือสัญญาหย่าออกมาทันทีราวกับกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจ

เขาเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าฉัน น้ำเสียงเจือความประจบเอาใจ

“ซูเหยียน คุณนี่ช่างรู้ความจริง ๆ ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้มันก็แค่ชั่วคราว รอให้เสียวอวี่อาการดีขึ้น...”

ฉันคร้านที่จะฟังคำสัญญาจอมปลอมของเขา ขณะที่กำลังจะจรดปากกาเซ็นชื่อ จู่ ๆ อาการเวียนศีรษะอย่างรุนแรงก็จู่โจมเข้ามา ภาพตรงหน้ามืดดับ แล้วร่างของฉันก็ร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

หลังจากฝันร้ายติดต่อกันหลายเรื่อง ความหนาวเหน็บก็ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น

พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่บนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ

ทุกคนในครอบครัวยืนล้อมวงมองฉัน ทั้งพ่อ แม่ โจวหลินและตั๋วตั่ว ลูกสาววัยห้าขวบของฉัน

เมื่อมองหน้าพวกเขา ขอบตาฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา “ถ้าฉันตายไปในพายุหิมะครั้งนั้น พวกคุณจะคิดถึงฉันบ้างไหม”

บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความห่วงใยหรือความสงสารเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความผิดหวังและความรำคาญที่แสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“พ่อคะ หนูบอกแล้วไงว่าเธอแกล้งทำ!”

ตั๋วตั่วชี้หน้าฉัน แล้วฟ้องโจวหลินที่อุ้มแกอยู่เสียงดัง

“เธอเขาไม่อยากบริจาคไตให้น้าเล็ก แล้วก็ไม่อยากยกดวงตาให้หนู แถมยังไม่อยากหย่าแน่ ๆ เลย”

โจวหลินถอนหายใจ มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ซูเหยียน คุณเลิกทำตัวเป็นเด็ก ๆ สักทีได้ไหม เรารู้ว่าคุณไม่พอใจ แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้วิธีปลอม ๆ อย่างแกล้งเป็นลมเพื่อเรียกร้องความเห็นใจแบบนี้เลย”

แม่เองก็ขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิติเตียน

“นั่นสิ เสียวอวี่ยังนอนทรมานอยู่ที่โรงพยาบาล แกจะมาเล่นละครตบตาใครแถวนี้ ร่างกายน้องยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ แกยังอยากจะให้น้องต้องมาเป็นกังวลเรื่องแกอีกเหรอ”

ฉันฟังคำกล่าวหาของพวกเขา แล้วจรดปากกาเซ็นชื่อลงในใบหย่าอย่างรวดเร็ว

“พรุ่งนี้ฉันจะไปบริจาคอวัยวะที่โรงพยาบาล แล้วถือโอกาสไปเยี่ยมน้องด้วย พอดีมีเอกสารการโอนทรัพย์สินบางอย่างที่ต้องให้เธอเซ็นด้วยตัวเอง”

พ่อกับแม่อึ้งไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงที่ฉันจะเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเอง

ความรำคาญบนใบหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจในทันที

“งั้นแกก็รีบ ๆ หน่อย อย่าปล่อยให้เสียวอวี่ต้องรอนาน”