บทที่ 3

จังหวะนั้นเอง เพื่อนสนิทก็ส่งข้อความมาหาฉัน

[ฉันหาคลิปจากกล้องวงจรปิดบนเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยมาได้แล้วนะ ดูออกชัดเลยว่าน้องเธอแกล้งเป็นลม แล้วก็มีประวัติการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลด้วย ทุกอย่างปกติดี]

ไม่นานนัก คลิปวิดีโอและผลตรวจร่างกายก็ถูกส่งเข้ามาในมือถือฉัน

พอเห็นภาพน้องสาวแลบลิ้นในคลิป กับผลตรวจที่ระบุว่าสุขภาพแข็งแรงดี ฉันก็ได้แต่ยิ้มออกมา

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปว่า [รอให้ฉันตายก่อนนะ แล้วค่อยส่งพวกนี้ไปให้ครอบครัวฉัน]

วันต่อมา ก่อนฉันจะจากไป ฉันเข้ารับการผ่าตัดบริจาคไตข้างหนึ่งให้น้องสาว และดวงตาข้างหนึ่งให้ลูกสาว

พอฟื้นขึ้นมา ฉันก็เห็นหลินซูอวี่ในชุดคนไข้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

มีพ่อแม่และโจวหลินคอยรุมล้อม เธอกำลังอ้อนขอกินอาหารจากร้านดังทางฝั่งตะวันตกของเมือง

ภาพตรงหน้าช่างดูสุขสันต์กลมเกลียว ราวกับภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ส่วนฉันก็เป็นแค่ส่วนเกินที่เข้าแทรกผิดที่ผิดเวลา

พอเห็นฉันลืมตาตื่น แววตาของหลินซูอวี่ก็ฉายแววผู้ชนะและเย้ยหยันวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงหวาน

“พี่คะ ขอบคุณสำหรับทรัพย์สินที่ยกให้นะคะ หนูสัญญาว่าจะดูแลมันอย่างดีเลย!”

สามีหยิบเอกสารที่เหลือพร้อมกับบัตรธนาคารวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงของเธอ

“ทั้งบ้านและเงินเก็บ พี่ก็ยกให้คุณหมดแล้ว”

สิ้นเสียงเขา ภายในห้องผู้ป่วยก็เงียบกริบลง

พ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ ท่านเดินเข้ามาหาฉันด้วยความตื่นเต้น แล้วตบไหล่ฉันเบา ๆ อย่างพึงพอใจ

“เด็กดี นี่สิลูกรักของพ่อ! ในที่สุดลูกก็รู้จักสงสารน้องสักทีนะ!”

แม่เองก็น้ำตาคลอเบ้า รีบเข้าไปกุมมือหลินซูอวี่ไว้

“เท่านี้ก็หมดห่วง ต่อไปลูกกับเสี่ยวหลินต้องใช้ชีวิตคู่ให้มีความสุขนะ”

โจวหลินโอบไหล่หลินซูอวี่ไว้ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“เห็นไหม พี่สาวคุณเขาก็ยังรักคุณนะ”

พวกเขาคุยกันเรื่องอนาคตของหลินซูอวี่กับโจวหลินอย่างออกรสออกชาติ

ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข แต่ช่างบาดตาฉันเหลือเกิน

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าฉันแอบเอามือปิดปาก และไม่มีใครเห็นรอยเลือดสีแดงสดที่ฉันไอออกมาใส่มือตอนหันหลังให้พวกเขา

ฉันมีชีวิตเหลืออยู่อีกแค่วันเดียว

ในวันรองสุดท้ายของชีวิต ฉันยอมมอบทุกอย่างที่มีให้พวกเขา แต่ก็ยังไม่มีใครรักฉันอยู่ดี

อาการไออย่างรุนแรงทำให้ฉันแทบยืนไม่อยู่ กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

ฉันรีบคว้าทิชชู่มาปิดปากไว้ ไม่อยากให้พวกเขาเห็นความผิดปกติใด ๆ

“นี่ อย่าไอเสียงดังนักสิ รบกวนเวลาน้องพักผ่อน”

แม่ขมวดคิ้วมองฉันแวบหนึ่ง น้ำเสียงบ่งบอกความไม่พอใจ

ฉันขยำกระดาษทิชชู่เป็นก้อนแล้วกำไว้แน่นในฝ่ามือ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นถามพวกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พ่อคะ แม่คะ โจวหลิน น้องเล็ก ตั๋วตั่ว ถ้าฉันต้องตายเพราะการปีนเขาครั้งนี้ พวกคุณจะเสียใจกันไหมคะ”

นี่คือความหวังสุดท้ายเพียงริบหรี่ที่ฉันเหลือไว้ให้พวกเขาและเหลือไว้ให้ตัวเอง

บรรยากาศเงียบกริบไปวินาทีหนึ่ง จากนั้นเสียงหัวเราะก็ระเบิดลั่นห้องผู้ป่วย

พวกเขาพากันหัวเราะราวกับว่าฉันเพิ่งเล่าเรื่องตลกที่สุดให้ฟัง

พ่อหัวเราะหนักที่สุด ท่านชี้หน้าฉันพลางส่ายหัว

“แกน่ะเหรอ แกตายได้เหรอ แกถึกทนยิ่งกว่าใคร ตั้งแต่เล็กจนโตแทบไม่เคยเป็นหวัด อย่ามาพูดจาเป็นลางแถวนี้น่า!”

โจวหลินก็หัวเราะเหมือนกัน เขาโอบกอดหลินซูอวี่ไว้แล้วพูดอย่างอ่อนโยน

“เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วซูเหยียน สุขภาพของเสียวอวี่ต่างหากที่เราต้องเป็นห่วง”

“นั่นสิคะพี่” หลินซูอวี่ซบหน้าลงกับอกของโจวหลิน แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “พี่อย่าล้อเล่นแบบนี้สิคะ หนูตกใจหมดเลย”

ฉันพยักหน้ารับ ความหวังสุดท้ายในใจดับวูบลงอย่างสมบูรณ์

ฉันเลิกสนใจพวกเขา แต่ก้มลงมองตั๋วตั่วลูกสาวที่นอนอยู่ด้านหลังโจวหลินแทน

“ตั๋วตั่ว”

“ช่วยเรียกแม่ว่าแม่สักครั้งได้ไหม”

ตลอดหลายปีมานี้ ฉันยอมรับว่าละเลยเธอเพราะมัวแต่ทุ่มเทให้กับอาชีพปีนเขา จนมีเวลาให้เธอน้อยมาก

เธอจึงโกรธเคืองและไม่เคยเรียกฉันว่าแม่เลยสักครั้ง แม้กระทั่งตอนที่ฉันบริจาคดวงตาให้แกไปแล้ว

ตั๋วตั่วไม่สนใจฉันเลย เธอกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของหลินซูอวี่ราวกับนกน้อยที่ร่าเริง

เธอกอดคอหลินซูอวี่ไว้แน่นแล้วตะโกนลั่น “แม่จ๋า ๆ ๆ แม่ต่างหากคือแม่ของหนู ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่!”

จากนั้นแกก็หันมามองฉัน ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ทั้งไร้เดียงสาและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน “บ๊ายบายค่ะคุณป้า! อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณแม่หนูนะ!”

โจวหลินกับพ่อแม่มองภาพนั้น แล้วพากันยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้มใจ