“งั้นขวัญขอตัวก่อนนะคะ ขวัญต้องไปเตรียมอาหารเย็นน่ะค่ะ” มื้อกลางวันผ่านไปแล้ว มื้อเย็นกำลังจะตามมา เวลาช่างเดินไปอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้เพียงขวัญไม่รู้ว่าจะบอกผู้เป็นป้าว่าอย่างไรดี“ผมคิดถึงคุณ ขอให้ผมชื่นใจก่อนได้ไหม” เขากอดรัดเธอเอาไว้แน่น หอมแก้มเธอเสียฟอดใหญ่“ไม่ได้นะคะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”“ผมมีสถานที่ที่จะไม่มีใครได้เจอเรานะ”“ที่ไหนคะ” เพียงขวัญเอ่ยถามออกไปด้วยหัวใจระทึก“บ้านของผมไง บ้านหลังน้อยของผม เดี๋ยวผมจะพาคุณเข้าไปชม”“บ้านหลังน้อยของคุณ” เธอทวนประโยคก่อนที่เขาจะจูงมือเธอพาไปยังบ้านในสวนที่ปิดมาหลายปี เธอเคยเห็นบ้านหลังนี้ ยังเคยคิดว่ามันน่ารักดี แต่ไม่เคยเข้าไปเลยสักครั้งเพราะกลกันต์หวงมาก“มันปิดมาหลายปีแล้ว ไม่มีใครเคยได้เข้ามาเลย แต่ทำไมสะอาดแบบนี้ล่ะคะ” เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย“คุณพ่อให้คนมาทำความสะอาดให้ผมน่ะ”“ก่อนหน้านี้มันถูกปิดเอาไว้ ฉันยังเคยเดินมาดูเลยนะคะ แต่กุญแจคล้องปิดเอาไว้ ก็เลยเห็นแค่ภายนอก”“ข้างในสวยไหม คุณชอบไหม” กรพักตร์เอ่ยถามเมื่อพาเธอเดินเข้ามาภายใน“สวยจังค่ะ ข้าวของเครื่องใช้แต่งบ้านน่ารักจังเลยนะคะ ดูแปลกตาดี อุ๊ย!” เธอมองสำรวจไปทั่ว ก่อนจะหมุนก
続きを読む