“โหย... เขาเป็นลูกค้าใจบุญที่มาสั่งขนมร้านแกไปเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างนั้นเหรอ โคตรดีเลยว่ะ แล้วเขาก็มาช่วยเหลือแกจากคนร้าย เขายังแวะเวียนมากินอาหารกับขนมร้านของแก บังเอิญเจอกันบ่อย ๆ แลกไลน์แลกเบอร์กัน แล้วแกก็แอบหนีป้าแกไปกินข้าวกับเขาไปเที่ยวกับเขาจนเกิดความรักต่อกัน” มะลิลาสรุปเสร็จสรรพ“แกจะอธิบายทำไมเป็นเรื่องเป็นราว จะคนรู้กันทั้งหมู่บ้านรึไง” เพียงขวัญรีบปิดปากเพื่อนรักเอาไว้“อ้าว... ก็แกหนีไปหาเขาจริงๆ”“ฉันไม่ได้หนี”“แต่ก็แอบไปหาเขาไม่ให้ใครรู้ไม่ใช่เหรอ แกเหมือนเด็กหนีเที่ยวหรือหนีพ่อแม่ไปแอบคบผู้ชายนอกบ้านเลยว่ะ” มะลิลามองหน้าเพื่อนก่อนจะหลุดขำออกมา“แกอย่ามาขำนะ”“แกเป็นเอามาก” มะลิลาจ้องหน้าเพื่อนตาไม่กะพริบ นั่นทำให้เพียงขวัญต้องหลบสายตาเป็นพัลวัน“เป็นอะไรของแก” เพียงขวัญเสไปมองทางอื่น“ก็ตาแกมันวิบวับ เวลาแกพูดถึงเขาแกยิ้มไม่หุบ ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วนี่ แกรักเขาขนาดนี้เลยเหรอ เหลือเชื่อ” มะลิลาจับแก้มทั้งสองของเพื่อนเอาไว้ก่อนจะบีบเบาๆ จนเพียงขวัญต้องร้องออกมา“โอ๊ย! เจ็บนะ” เพียงขวัญดึงหน้าหนีจากมือของเพื่อน“เพียงเวลาสั้น ๆ เขาทำให้แกรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นได้ขนาดนี้เลยเห
Read more