บททั้งหมดของ บ่วงรักหวาม+วิวาห์เถื่อนเจ้าบ่าวทมิฬ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เขารู้ดีว่าทำเช่นนี้มันไม่ดี แต่เขาก็ทนเห็นน้องสาวคนเดียวตายไปต่อหน้าต่อตาของเขาไม่ได้เช่นกันอัคคีนึกถึงใบหน้าของเมนิลาแล้วเผลอยิ้มออกมา แรกเริ่มเดิมทีเขาไม่ได้คิดเรื่องการถูกตาต้องใจผู้หญิงสักคนแบบมากมายก่ายกองขนาดนี้ จนได้พบกับหล่อน จากแค่จะกันหล่อนออกไปจากเกริก กลายเป็นเขาอยากได้หล่อนมาครอบครองจริง ๆ และไม่ว่าจะทำเช่นไรเขาก็ต้องได้ด้วยถ้าฟ้าลดารักเกริกจริงๆ ไม่ใช่เพราะความหลง อย่างไรความรักก็ต้องเอาชนะใจเกริกได้ในที่สุด อัคคีปลอบใจตัวเองเช่นนั้นแต่ถ้าฟ้าลดาตาสว่างเมื่อไหร่ เห็นว่าผู้ชายไม่รักตัวเองจริง ๆ แล้วตัดใจได้ เขาก็พร้อมที่จะดูแลเธอกับลูกในท้องซึ่งเป็นหลานของเขาให้ดีที่สุด แม้จะไม่มีพ่อของลูกก็ตามทีเกริกกลับถึงบ้านอย่างเหนื่อยล้า เขาได้เจอกับมินรญาน้องสาวของเมนิลา จึงได้รู้ว่ามารดาของทั้งสองป่วยหนัก ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล“เดี๋ยวพี่ไปเยี่ยมคุณแม่ของมินครับ ขอพี่อาบน้ำอาบท่าก่อน แล้วตอนนี้พี่เมอยู่โรงพยาบาลเฝ้าคุณแม่อยู่เหรอครับ” เกริกเอ่ยถามมินรญา“ใช่ค่ะ มินเพิ่งกลับมาจากโรงเรียน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ว่าจะตามไปค่ะ ไปกับพี่เกริกก็ดีเหมือนกันไม่ต้องนั่งแท็กซี่ไปเอง” ตอน

เธอก็จะไม่ให้ความหวังเขา แล้วมาบอกเลิกหรือหักอกเขาในภายหลัง แบบนั้นมันเจ็บมากกว่ายอมรับเสียตั้งแต่ต้นเกริกมองหญิงสาวที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด อารมณ์ของคนอกหักมันเป็นแบบนี้นี่เองชายหนุ่มรีบเดินทางไปหาอัคคีในทันที หากอัคคียังไม่มีพระเอกหนังเรื่องนี้ เขาจะยอมรับเล่นเองในขณะที่เกริกกำลังเดินทางไปหาอัคคีนั้น อัคคีก็ได้นั่งดูคลิปวิดีโอและรูปภาพหลายภาพของเกริกกับเมนิลาเพราะอยู่ไกลเลยไม่รู้ว่าทั้งสองพูดคุยอะไรกันบ้าง แต่ก็ดูได้ไม่ยากว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกว่าคำว่าเพื่อน ทั้งจับมือถือแขน ทั้งกอดกันขนาดนี้“กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น อัคคีรีบเปิดประตูห้องทำงานออกไปดู ก็เจอเข้ากับน้องสาวที่กำลังกรีดร้องอาละวาดพังข้าวของในห้องเหมือนคนเสียสติ“ฟ้าเป็นอะไร ใจเย็น ๆ ก่อนฟ้า” อัคคีรีบห้ามปราม“พี่ไฟ พวกมันทำแบบนี้ได้ยังไง ทำได้ยังไง ฟ้าท้องอยู่นะ แต่เกริกทำกับฟ้าแบบนี้ได้ยังไง” ฟ้าลดาโผเข้ากอดพี่ชาย พลางเอารูปและคลิปวิดีโอที่เกริกกับเมนิลากอดกันที่โรงพยาบาลให้พี่ชายดู นั่นทำให้อัคคีได้รู้ว่าน้องสาวจ้างคนไปตามดูพฤติกรรมของคนทั้งสองด้วย ไม่ใช่แค่เขาที่ทำแบบนั้นคนเดียว“ใจ

“ใช่ครับ”“เรื่องอะไร พูดมาสิ ฉันไม่มีเวลามากนักหรอกนะ”“เรื่องพระเอกหนังเกมรักเกมตัณหาครับ”“ทำไมเหรอ” อัคคีเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย“ถ้าคุณไฟยังไม่มีพระเอก ผมขอรับบทนั้นเองครับ” สิ้นประโยคของเกริก อัคคีก็ระเบิดหัวเราะออกมา ก่อนจะมองหน้าเกริกแล้วกลั้นขำเอาไว้สุดฤทธิ์สุดเดช“คุณไฟขำอะไรครับ” เกริกเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์พอสมควร“นายนี่นะจะเป็นพระเอก”“ทำไมครับ ผมเป็นพระเอกไม่ได้เหรอ”“ลองส่องกระจกดูสิ”“ผมก็ไม่ได้ขี้เหร่” ประโยคของคนตรงหน้าทำให้อัคคียังหัวเราะอย่างต่อเนื่อง แต่เกริกนั้นจริงจังมาก ท่าทีบอกว่าไม่ได้ตลกเลยสักนิด“เอา ๆ ๆ ฉันไม่หัวเราะแล้วก็ได้ นายก็ไม่ได้ขี้เหร่ แต่นายเคยแสดงหนังหรือละครไหมล่ะ”“คนเราหัดกันได้”“หนังของฉันเป็นโปรเจกต์ใหญ่ ไม่ใช่จะให้เด็กอ่อนหัดแบบนายมาหัดแสดง ถ้านายอยากแสดงจริงก็ได้นะ ถือว่านายเป็นว่าที่น้องเขยของฉัน ให้นายไปฝึกการแสดงมาก่อน เรื่องหน้าเดี๋ยวฉันจัดให้”“ผมอยากเล่นเรื่องนี้”“นายเป็นตากล้อง ถ้าให้นายมาแสดงหนังแล้วจะให้ใครมาเป็นตากล้องให้ล่ะ”“คุณก็คงหาได้ไม่ยาก”“ก็จริงนะ ถึงฉันจะหาตากล้องคนใหม่ ฉันก็ไม่ให้นายแสดงหนังเรื่องนี้หรอก”

เมนิลาเองก็เช่นเดียวกัน แม้จะรู้ว่านี่คือการแสดง แต่เธอก็รู้สึกหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดกับเขา“ขอโทษนะครับคุณเม” อัคคีเอ่ยขอโทษเบา ๆ ขณะขยับกายเข้าไปหาร่างแน่งน้อยที่นอนระทดระทวยอยู่บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตาริมชายหาดสีขาว เบื้องหน้าคือวิวของน้ำทะเลและภูเขาสูงที่งดงามจับตาร่างกายเรียบตึงของชายหนุ่มที่แนบชิดเข้ามาหาทำให้หัวใจของเมนิลาเต้นรัวเร็วแทบจะโลดออกมานอกอก หว่างขาของเธออ้าออกจนกว้าง ก่อนที่ร่างกายของอัคคีจะแนบชิดเข้ามาตรงสัดส่วนนั้นแม้จะมีการเซฟเอาไว้ แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความโป่งพองของความเป็นชายที่แข็งแรงของเขา ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ ลามไปถึงใบหู“แบบนี้มันเกินไปแล้ว” เกริกที่เป็นตากล้อง เขาต้องทนถ่ายภาพพวกนี้อยู่หลายครั้ง มันทำให้เขาหึงหวงจนหน้ามืดเกริกตรงเข้าไปกระชากอัคคีออกไปจากร่างของเมนิลา ก่อนจะกระแทกหมัดเข้าใส่ อัคคีหลบแต่ก็โดนหมัดของอีกฝ่ายต่อยเข้าให้เต็ม ๆ“เกริก หยุดเดี๋ยวนี้นะ ทำอะไร” เมนิลาตรงเข้าห้ามปราม เมื่อเห็นว่าอัคคีมีเลือดออกมาจากมุมปาก“ทำอะไรอย่างนั้นเหรอ เมนั่นแหละทำอะไร มาแก้ผ้าเปลือยอกให้ผู้ชายกอดจูบลูบคลำ เพื่อเงินเมทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ”เพี้ยะ!!!

“โอ๊ย! เจ็บนะ ไอ้คนเฮงซวย” ฟ้าลดากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อเขาเริ่มกระแทกกายเข้าหาเสียงร้องของเธอไม่ได้ทำให้เขาเห็นใจเลยแม้แต่น้อย แต่เขายิ่งจะกระทำย่ำยีให้เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส“เกริก” ในจังหวะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม และเธอก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา เกริกก็พาตัวเองหนี ก่อนจะทำท่าทีรังเกียจ“ทำเป็นดีดดิ้นที่แท้ก็ร่าน ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมไม่ทางแตะต้องคุณหรอก ถ้าผมไม่ได้เมาและสติผมดีครบถ้วน ผมไม่เอาผู้หญิงแบบคุณหรอก” เกริกหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ฟ้าลดาอับอายและโกรธจนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยมีใครทำกับเธอเช่นนี้มาก่อน“ถ้านายออกไปจากห้องนี้ นายจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกของนายเด็ดขาด” เธอขู่เขาเสียงสั่น มือน้อยกำจิกกับผ้าห่มแน่น“อย่างนั้นเหรอ ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณท้อง หรือถ้าท้องจริงก็ไม่รู้ว่าจะเป็นลูกของผมรึเปล่า ผู้หญิงที่นอนกับผู้ชายง่าย ๆ ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีนักหรอก ดีไม่ดีท้องกับคนอื่นแล้วจะมาจับผม” เกริกพูดจบก็เดินจากไปฟ้าลดากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เธอเขวี้ยงหมอน จิกทึ้งที่นอน อาละวาดด้วยความโมโห ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บใจเกริกได้ยินเสียงอาละวาดของฟ้าลดา แต่เขาไม่ได้ค