บททั้งหมดของ บ่วงรักหวาม+วิวาห์เถื่อนเจ้าบ่าวทมิฬ: บทที่ 41 - บทที่ 50

“เขาหย่ากับแกไปแล้ว”“แต่ฉันยังไม่ได้เซ็นใบหย่า ก็แสดงว่ายังไม่ได้หย่า”“แกนี่มันกวนตีน” กวินเท้าสะเอวมองเพื่อน“ผู้ชายคนอื่นที่มายุ่งกับเขาคือชู้”“เหอะ! แกคิดได้นะ”“ถ้าเขามีชู้ฉันจะยิงหัวชู้มันนั่นแหละก่อน”“แกนี่มัน ฉันไม่พูดกับแกแล้ว” กวินเกาหัวไปมา ก่อนจะขอตัวแยกออกมาจากห้องพักฟ้าลดานั่งเครื่องบินมาถึงภูเก็ตตามที่ได้นัดหมายเอาไว้กับกวิน เธอเข้าพักโรงแรมดังของภูเก็ต เป็นโรงแรมเดียวกับที่กวินพักอยู่“ขอโทษครับ คุณฟ้าใช่ไหมครับ” กวินเอ่ยทักทาย ในขณะที่ฟ้าลดานั่งรอตากล้องคนสำคัญของเธออยู่“ใช่ค่ะ คุณกวินใช่ไหมคะ แต่เอ๊ะ!” เธอจำเพื่อนคนนี้ของเกริกได้ ถึงแม้จะไม่สนิทกัน แต่ก็จำได้ดี ตอนแรกไม่ได้คิดว่าเขาจะเป็นเพื่อนของเกริก เพราะคนชื่อกวินก็มีเยอะแยะไป“คุณจำผมได้หรือเปล่าครับ” กวินเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ“เอ่อ... คุณเป็นเพื่อนกับ” ฟ้าลดากัดปากตัวเอง พลางมองกวินนิ่ง ๆ“ผมเป็นเพื่อนกับเกริกครับ เราเปิดบริษัทด้วยกัน”“อ๋อ... ค่ะ” เธอร้องอ๋อคล้ายว่าจำได้ ไม่คิดว่าโลกจะกลมถึงเพียงนี้“คุณจะมาเป็นตากล้องให้ฉันเหรอคะ” ฟ้าลดาเอ่ยถามเหมือนไม่แน่ใจ“ไม่ใช่หรอกครับ เพื่อนของผมจะมาเป็นตากล้องถ่าย

ฟ้าลดาแต่งตัวสวยด้วยชุดเดรสสั้น การดูแลหุ่นอย่างดีมาตลอดหลายปีทำให้เธอใส่เสื้อผ้าชุดไหนก็สวย เธอออกกำลังกายสม่ำเสมอ กินอาหารที่มีประโยชน์ นอนพักผ่อนอย่างเพียงพอ กินอาหารเสริมดี ๆ บำรุงผิว บำรุงผม บำรุงเล็บ เข้าสปาร้านเสริมสวยตามคอร์ด เป็นผู้หญิงถ้าดูแลตัวเองให้ดี ก็จะสวยดูดีอยู่เสมอกวินอ้าปากค้างเมื่อเห็นฟ้าลดาเดินเข้ามาในร้านอาหารกึ่งผับในช่วงค่ำ เธอทำให้เขาถึงกับตกตะลึงกับความสวยเซ็กซี่ของเธอ เขายืนขึ้นอย่างอัตโนมัติ ไม่ต่างจากผู้ชายที่อยู่ในร้านอาหารแห่งนั้นเลยเกริกที่นั่งอยู่อีกด้าน มองอดีตหญิงสาวที่คอยตามติดเขาอยู่ตลอดไม่วางตา ในตอนนั้นเธอทำทุกวิถีทางให้ได้แต่งงานกับเขา คอยตามดูแล และจีบเขาก่อนด้วย แต่ตอนนี้เขารู้สึกเสียดายที่ต้องสูญเสียเธอไป และทุกอย่างไม่มีวันเหมือนเดิมอีก แต่เขาจะไม่ย่อท้อที่จะตามเอาเธอคืนกลับมาให้ได้ความหงุดหงิดของเกริกพุ่งขึ้นสูงจนแทบอกระเบิด เมื่อเห็นว่าเธอยิ้มหวานให้กวินเพื่อนของเขา และโปรยยิ้มไปรอบโต๊ะ โดยมีหนุ่ม ๆ หลายคนถึงกับยกแก้วเครื่องดื่มขึ้น เพื่อขอดื่มกับเธอฟ้าลดาละสายตากลับมาที่กวิน เธอยิ้มและเอ่ยถามเสียงหวาน“คุณกวินสั่งอาหารหรือยังคะ”“ยัง

“เมื่อไหร่แกจะเลิกบ้าสักที คุณฟ้าไม่ใช่เมียแกอีกแล้ว เขาเลิกกับแกแล้วไอ้เกริก เขาหย่าจากแกแล้วไอ้บ้า แกลืมไปแล้วหรือไง” กวินรู้สึกหงุดหงิดในความหน้ามึนของเพื่อนนัก “ฉันยังไม่ได้เซ็นใบหย่า ถือว่าฉันยังเป็นผัวเขา และเขาก็ยังเป็นเมียฉันอยู่”“แกนี่มันพูดจาไม่รู้เรื่องจริง ๆ”“แกนั่นแหละพูดจาไม่รู้เรื่อง ตามกฎหมายเขายังเป็นเมียของฉันอยู่”“แต่เขาไม่เอาแกแล้ว แกเห็นไหมว่าเขามองแกด้วยสายตาแบบไหน จากที่เคยรักตอนนี้เฉยชาไม่มีความรักให้แกอีกแล้ว เขาเกลียดแกเสียด้วยซ้ำ”“เขาก็แค่แกล้งแสดงออกแบบนั้น ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รักฉันแล้ว ในเมื่อในอดีตเขาเคยรักฉันมาก คอยตามดูแลฉันทุกอย่าง ฉันเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเขาก็ตามหึงหวงเข้าตบตีจนมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ขนาดพี่สะใภ้ของเขา เขายังหึงหวงเลย นับประสาอะไร ความรักมันลืมยากแกก็รู้ เขาไม่มีทางลืมฉันหรอก”“แกก็พูดอยู่นี่ไงว่านั่นคือเรื่องในอดีต ตอนนี้มันคือปัจจุบัน ซึ่งเป็นปัจจุบันที่เขาไม่ได้รักแกแล้ว แกทำให้เขาแท้งลูก เสียลูกไป แกคิดว่าเขาจะให้อภัยแกหรือไง”“ฉันเชื่อว่า ถ้าฉันเดินหน้าตามง้อ เขาจะต้องให้อภัยฉันอย่างแน่นอน” เกริกกรอกเหล้าเข้าปาก และเขาก็เ

“ฟ้าก็พยายามเปิดใจไปกินข้าวกับพวกเขานะคะ แต่ยังไม่มีใครถูกใจเลย ฟ้าอยากมีสามีนิสัยแบบพี่ไฟค่ะ รักฟ้าจากใจจริง ไม่ใช่รักเพราะว่าฟ้ามีมรดกของพ่อแม่พ่วงท้ายมาด้วย”“เอาแบบพี่เลยเหรอ” อัคคีหัวเราะอย่างชอบใจ“ใช่ค่ะ เอาแบบนี้เลย แต่คิดว่าน่าจะไม่มีนะคะ ผู้ชายที่รักฟ้าจริง ๆ ยอมตามใจทุกอย่าง ผิดถูกก็เอ่ยเตือนเพื่อให้สติ คุณเมถือว่าโชคดีมาก ๆ นะคะที่ได้พี่ไฟเป็นคู่ชีวิต”“ถ้าไม่มีผู้ชายที่ชอบ เราจะเป็นโสดพี่ก็ไม่ว่าหรอกนะ” อัคคีโยกศีรษะน้องสาวไปมา เขาอยากให้น้องสาวมีความสุข และมีชีวิตที่ดี“จริงค่ะ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงไม่เหมือนสมัยก่อนที่ต้องทนให้สามีมีภรรยาได้หลายคน หรือกลัวเลิกร้างกันไปคนจะนินทา ถ้าไม่ดีก็อย่ามีเสียดีกว่าค่ะ” เมนิลาเห็นด้วยและสนับสนุนความคิดของสามี“คุณเมกับพี่ไฟนี่เนื้อคู่ตุนาหงันกันจริง ๆ เลยนะคะ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เออออห่อหมกไม่มีเสียงแตกเลยค่ะ” คนพูดหัวเราะเบา ๆ ด้วยสีหน้ามีความสุข“ชีวิตเป็นของเรา ฟ้าอยากที่จะทำทุกอย่างให้ตัวเองมีความสุขที่สุดค่ะ ตั้งแต่เสียลูกไป ฟ้าก็คิดเสมอว่าคนเราจะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้ ฟ้าขอทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง ตายไปจะได้ไม่เสียชาติเกิด” ชีวิต

คนงานเลี้ยงเป็ดไก่ โดยเลี้ยงแบบปล่อยและคอยเก็บไข่กินเป็นอาหาร ไม่ต้องซื้อหา อาหารพวกมันก็คุ้ยเขี่ยหากินเอง ไม่ต้องลำบากหาอาหารให้พวกมันกิน ก็ไม่ต้องมีภาระอะไร มื้ออาหารค่ำ ฟ้าลดาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด โดยมีผู้ช่วยที่ดูจะหัวหมุนมากกว่าใครเพื่อนคือนที แต่เขาก็ทำตามเธอสั่งไม่ได้ติดขัดแต่อย่างใด อาจเพราะว่าเขาเองก็มีฝีมือการทำอาหารด้วยเช่นกันฟ้าลดานั่งดื่มเบา ๆ กับคนงานขณะรับประทานอาหารด้วยกันหน้าบ้านพัก คืนนี้บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราว ฟ้าลดาเงยหน้ามองแล้วรู้สึกมีความสุขกับบรรยากาศเช่นนี้เป็นอันมาก“คุณฟ้านี่ทำอาหารอร่อยมากๆ เชียวครับ พวกเราเพิ่งได้มีโอกาสกินอาหารฝีมือคุณฟ้าก็วันนี้แหละ” เป็นอาหารมื้อแรกที่เธอทำให้คนงานในไร่ของพี่ชายกิน เพราะเมื่อก่อนเธอทำอาหารไม่เป็นฟ้าลดายิ้มและไม่พูดอะไร บรรยากาศรอบกายปกคลุมไปด้วยความมืด ในความมืดนั้นยังมีแสงจากเปลวเพลิงที่คนงานสุมเอาไว้เพื่อไล่ยุงและทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้น เธอมองนทีที่เขากำลังรับประทานอาหารกับคนงานอย่างเป็นกันเอง เขาจิบเครื่องดื่มเบา ๆ และอุ้มเด็กชายตัวน้อยมานั่งบนตักด้วยความเอ็นดู“เอาสักคนสิคะคุณนะ” เสียงเอ่ยแซวนั้นทำให้