บ่วงรักหวาม+วิวาห์เถื่อนเจ้าบ่าวทมิฬ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“ภูมิไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนี้ให้หน่อย” อัคคียื่นรูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งให้ภูมิ เลขาคนสนิทของเขาได้ดู“คนนี้เหรอครับ ผมรู้จักครับคุณไฟ” ภูมิรีบพูดอย่างตื่นเต้น“รู้จักแล้วทำไมต้องทำท่าทางตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย” อัคคีหรี่ตามองเลขาคนสนิทอย่างสงสัย“เอ่อ... คือว่าเอ่อ... ผมเป็นแฟนคลับของเธอน่ะครับ” คนพูดมีท่าทีเขินอายไม่น้อย“อย่างนั้นเหรอ แบบนี้ก็ง่ายสิ” อัคคีลูบปลายคางไปมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด ได้ยินแบบนี้เขาก็มีแผนการผุดขึ้นมาในหัวทันที“คุณไฟมีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมต้องให้ผมไปสืบประวัติของเธอด้วย”“ในฐานะที่นายเป็นแฟนคลับของหล่อนไหนลองเล่าประวัติของหล่อนให้ฉันฟังหน่อยซิ”“เธอเป็นน็อตไอดอลชื่อดังครับ มีคนติดตามเป็นจำนวนมาก แล้วก็มีคนจ้างให้ทำงานเยอะด้วยครับ”“รู้ละเอียดขนาดนั้นเชียว” อัคคีพูดอย่างทึ่ง ๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่าแฟนคลับ“ก็พอรู้บ้างน่ะครับ”“เขารับงานอะไรบ้างล่ะ”“พวกงานอีเว้น พริตตี้มอเตอร์โชว์ก็มีครับ ผมเคยไปดู แล้วก็มีขายของครับ พวกเครื่องสำอาง เสื้อผ้า อาหารเสริม เพราะเธอสวยและดังมาก ก็เลยมีคนจ้างให้มารีวิวสินค้าเยอะแยะเลยครับ”“แสดงว่าถ้าฉันจะจ้างเขามาทำงาน เขาก็ต้องรับสิ”

“เปล่าค่ะ แค่คิดเรื่องงานน่ะค่ะ”“กังวลเรื่องงานเหรอครับ”“นิดหน่อยค่ะ”“มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกผมได้เลยนะครับ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”“เมื่อกี้ผมถามว่าคุณชอบกินอะไรน่ะครับ”“อ้อ... เมกินได้ทุกอย่างค่ะ แล้วแต่คุณไฟเลยค่ะ”“งั้นผมจะพาคุณไปกินอาหารร้านประจำของผมก็แล้วกันนะครับ” เขาบอกเสียงทุ้ม“ค่ะ” เธอรับคำ ลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของเขาเพลิน พอเขาหันมาเธอก็ถึงกับตกประหม่า ยกมือขึ้นเกี่ยวผมตัวเองแก้เก้อแล้วผินหน้าออกไปมองนอกรถแทน“ร้านนี้แหละครับ คุณเคยมากินไหม”“ร้านนี้เหรอคะ เคยมาค่ะ” เธอเคยมารีวิวอาหารร้านนี้ลงช่องยูทูบของตัวเอง เพราะช่องของเธอมีคนติดตามเป็นจำนวนมาก เจ้าของร้านจึงเชิญเธอมากินอาหารที่นี่เพื่อรีวิว เธอเลยได้กินอาหารฟรีไปอีกหนึ่งมื้อใหญ่ ๆ เมื่อสองอาทิตย์ก่อนเวลามีร้านอาหารดัง ๆ เชิญเธอไปรีวิวอาหาร เพราะต้องการใช้ช่องยูทูบของเธอเพื่อโปรโมตเนื่องจากมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก เธอก็จะพามารดามารับประทานอาหารกับเธอด้วย“ร้านนี้เป็นร้านประจำของผมเลยนะ”“อาหารร้านนี้อร่อยมากค่ะ” ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องอะไรทะเลสด ๆ แกงป่าและมีอาหารอีสานรสชาติจัดจ้านด้วย เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอัคคีจะชอบร

“คิดถึงพ่อขนาดนั้นเชียว”“คิดถึงสิคะ คุณพ่อขา คุณแม่ป่วยหนักค่ะ ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล คุณพ่อไปไหนมาคะ ทำไมไม่อยู่ดูแลคุณแม่”“พ่อไปทำงานน่ะลูก” พัลลภเอ่ยขึ้น ก่อนจะโยกศีรษะของลูกสาวคนเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“งานยุ่งมากเหรอคะ”“มากครับ เอาไว้เดี๋ยวพ่อพาไปเยี่ยมแม่นะ”“ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อไปเยี่ยมคุณแม่ คุณแม่อาจจะอาการดีขึ้นก็ได้ค่ะ”“มินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวลงมาทานของว่างด้วยกัน”“ค่ะพี่เม เดี๋ยวคุณพ่อทานของว่างพร้อมหนูกับพี่เมนะคะ”“จ้ะ” พัลลภรับคำบุตรสาว“คุณทำแบบนั้นทำไม” เมนิลาเอ่ยถามทันทีที่น้องสาวเดินขึ้นชั้นบนของบ้านไปแล้ว เธอไม่เรียกพัลลภว่าพ่ออีกเมื่อรู้ว่าความจริงแล้วว่าอีกฝ่ายคือบิดาเลี้ยง และเธอเป็นแค่ลูกติดของมารดาเท่านั้น“ทำไมพูดจากับพ่อห่างเหินขนาดนั้นล่ะ” พัลลภเดินเข้าหา ก่อนจะวางมือบนไหล่ละมุนของลูกเลี้ยง แต่เมนิลาปัดมันทิ้ง มองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง“ทำไมทำท่ารังเกียจพ่อขนาดนั้นล่ะ”“คุณไม่ใช่พ่อของฉัน”“แต่ยังไงพ่อก็เลี้ยงลูกมานะ จะเนรคุณหรือไง”“เนรคุณอย่างนั้นเหรอ คุณเคยมีบุญคุณกับพวกเราด้วยเหรอ ปล่อยแม่ให้เผชิญกับชะตากรรม เคยส่งเสียเลี้ยงดู ส่งเ

“งั้นฉันขอเบิกเงินล่วงหน้าก่อนได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามออกไป ด้วยว่าเธอกำลังร้อนเงิน ในเวลานี้เธอต้องมีเงินสดติดตัวเอาไว้ใช้จ่ายในเรื่องที่จำเป็น แล้วค่อยทำงานชดใช้ให้เขาในภายหลัง“ปกติผมไม่จ่ายเงินให้นักแสดงก่อนนะครับ ทำงานแล้วถึงได้เงิน” เขาพิงร่างไปกับพนักเก้าอี้อีกครั้ง เพ่งมองเธอไม่วางตา“ฉันเข้าใจค่ะ ฉันมีเรื่องเดือดร้อนต้องใช้เงินจริงๆ ค่ะ” เธอจึงยอมบอกความจำเป็นของตัวเองให้เขาได้รับรู้“น่าเห็นใจนะครับ แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ ไม่ทำงานจะให้เงินไปก่อนนักแสดงคนอื่นก็คงมาเบิกเงินจากผมไปจนหมด ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย ผมก็เจ๊งสิครับ” เมนิลากลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกฝืดเคือง เขาพูดจริงทุกคำ และเหตุผลของเขาก็ทำให้เธอเถียงไม่ได้ด้วย เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกัน ถ้าเธอโกงเขา ไม่ยอมมาเล่นหนังให้ล่ะ จะทำยังไง เขาก็คงต้องป้องกันไว้ก่อนเหมือนเป็นการยื่นหมูยื่นแมวอย่างหนึ่ง เงินมาของไป หรือต้องตกลงกันว่าอีกฝ่ายจะยอมจ่ายเงินจริงๆ ถึงจะได้ของหรือได้ในสิ่งที่ต้องการ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ” เมนิลารู้สึกอับจนหนทางไปหมด เธอก้มหน้าอย่างครุ่นคิด อาจจะต้องไปผัดผ่อนการจ่ายเงินค่ารักษามารดากับทางโรงพยาบาลไ

เมื่อก่อนเธอเห็นเขาจากหน้าจอทีวี ไม่ก็ตามนิตยสารชั้นนำต่าง ๆ ที่วางจำหน่ายอยู่ตามแผงหนังสือทั่วประเทศ แต่ตอนนี้เธอได้เจอตัวจริง ทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาแปรเปลี่ยนไปความชอบและความปลื้มยังมีอยู่ แต่มีความรู้สึกอย่างอื่นเกิดขึ้นด้วย เขาดูรู้ทันเธอทุกอย่าง รู้จักพูดจาโน้มน้าวและเขาก็ดูฉลาดอย่างร้ายกาจเสียด้วย“จะเป็นอะไรไหมหากผมขอไปเยี่ยมแม่ของคุณด้วย”“คะ” เธอมองเขาอย่างแปลกใจ“ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะครับ”“เมไม่คิดว่าคุณจะอยากไปเยี่ยมแม่ของเมน่ะค่ะ”“ทำไมล่ะครับ ต่อไปเราก็ต้องทำงานด้วยกัน ผมอยากแสดงน้ำใจไปเยี่ยมเยียนแม่ของคุณบ้าง มันผิดด้วยเหรอครับ”“ไม่ผิดหรอกค่ะ แต่คงไม่ใช่เพราะคุณอยากไปดูว่าแม่ของเมป่วยจริงๆ หรือเปล่าใช่ไหมครับ”“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ”“ก็เมกู้ยืมเงินคุณเยอะขนาดนี้” เขาหัวเราะออกมากับประโยคคำถามของหล่อน“ทำไมถึงได้มองผมในแง่ร้ายขนาดนั้นล่ะครับ” เขาหรี่ตามองเธอ ท่าทีที่เธอได้เจอเขาในครั้งแรกดูตื่นเต้น ดีใจ และบอกเป็นนัย ๆ ว่าปลื้มเขา แต่พอได้คุยกันไป เธอก็ดูไว้ตัวพอสมควร หากเธอไม่จนตรอกคงไม่เดินเข้ามาหาเขาอย่างแน่นอน“เมขอโทษคุณด้วยนะคะที่ทำให้คุณคิดแบบนั้น เอ