บททั้งหมดของ บ่วงรักหวาม+วิวาห์เถื่อนเจ้าบ่าวทมิฬ: บทที่ 21 - บทที่ 30

เขาครางเบา ๆ กับความคับแน่นที่ได้รับ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ อัคคีแปลกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เขาได้รับรู้“คุณไม่เคยเหรอครับ”“ไม่เคยค่ะ” เธอตอบอย่างเอียงอาย เหมือนสาวน้อยไร้เดียงสา อัคคีแทรกกายเข้าหา ลูบผมนุ่มสลวยของเธอไปมาเบาๆ คล้ายปลอบประโลม“เจ็บนิดเดียว ผมสัญญา” เขาพูดจบก็บดจูบเธออย่างดูดดื่ม ก่อนจะกดแทรกเรือนกายเข้าไปจนเกือบสุด ทำให้เมนิลาดิ้นเร่า ๆ และกรีดร้องออกมา แต่เสียงของเธอเป็นเพียงแค่เสียงอู้อี้ในลำคอเท่านั้น เนื่องด้วยเขาปิดปากของเธอเอาไว้“เจ็บจังค่ะ” เธอนิ่วหน้า น้ำตารินไหล เขาช่วยจูบซับน้ำตาให้เธอ และหลังจากนั้นบทรักของเขาก็ทำให้เธอหลุดเสียงครวญครางออกมาไม่ขาดสายเขาทำให้เธอมึนงงไปหมด โลกรอบกายช่างพลิกคว่ำพลิกหงายจนเธอทำอะไรไม่ถูกเอาเสียเลยพายุอารมณ์ผ่านพ้นไป อัคคีนอนลืมตาโพล่งอยู่ภายใต้เสียงสลัวของโคมไฟที่หัวเตียง แต่คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงด้วย เขาได้ยินเสียงคลื่นทะเลอย่างชัดเจน และแสงของดวงจันทร์ก็ยังสาดส่องเข้ามาในห้องพัก ทำให้เขาเห็นใบหน้าหวานละมุนที่ซุกซบอยู่ตรงอกกว้างของเขาอย่างชัดเจนในหัวของอัคคีคิดอะไรให้วุ่นวายไปหมด เขารู้สึกสับสนว่าจะทำอย่างไร

“มีอะไรคะ” เมนิลาเอ่ยถาม เธอรู้ว่านี่คือน้องสาวของอัคคี และอีกฝ่ายก็ไม่ชอบเธอมากๆ ด้วย“อยากจะฟังคลิปเสียงที่พี่ชายฉันพูดถึงเธอไหมล่ะ ฉันอัดเอาไว้ เผื่อเธอจะตาสว่าง” ฟ้าลดาไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเอาคลิปเสียงที่พี่ชายเคยรับปากว่าจะไม่ยุ่งกับเมนิลา ที่ยุ่งก็เพราะจะหลอกอีกฝ่ายนึงเท่านั้น และเหตุผลอีกข้อคือต้องการกันเมนิลาออกไปจากเกริกเท่านั้นจริง ๆ“ได้ยินแล้วก็เลิกยุ่งกับพี่ชายฉันซะ แต่ถ้ายังโง่ยุ่งอีก ระวังจะโดนเฉดหัวทิ้ง” ฟ้าลดาเหยียดปากใส่เมนิลากำลังตั้งสติ จริงๆ เธอรู้เรื่องนี้แล้ว อัคคีสารภาพกับเธอทั้งหมด และเล่าให้เธอฟังด้วยว่าเคยรับปากน้องสาวว่าอย่างไร เพราะเขาจริงใจกับเธอจึงเล่าให้เธอฟังอย่างละเอียด คลิปเสียงที่ฟ้าลดาเปิดให้ฟัง จึงไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจอัคคีผิดแต่อย่างใด“หยุดอย่าขยับ” ในขณะที่เมนิลากำลังครุ่นคิด และฟ้าลดากำลังสะใจที่เห็นใบหน้าหมกหมุ่นของเมนิลา ชายฉกรรจ์สองคนตรงเข้าประชิดตัวก่อนจะกดบางอย่างมาที่เอวของสองสาว สองสาวรู้ในทันทีว่านั่นคือปืน“เดินไปข้างหน้าเร็ว ๆ ตรงรถคันนั้น อย่าร้องโวยวายไม่งั้นพวกเธอสองคนตายแน่” ชายสองคนดันร่างสองสาวเข้าไปในลิฟต์ ก่อนที่จะมีชายหนุ่มอี

“ก็ได้” ฟ้าลดาแข็งใจ เดินไปต่อแต่ขาของเธอพลิก“โอ๊ย!”“คุณเป็นยังไงบ้างคะ” เมนิลาเอ่ยถาม“เจ็บ”“ขาคงแพลงน่ะค่ะ คุณมาหลบตรงนี้ก่อน” เธอประคองฟ้าลดาไปหาที่หลบ ก่อนที่จะช่วยปฐมพยาบาลให้อีกฝ่าย ฟ้าลดามองแล้วเอ่ยถาม“จริง ๆ เธอจะหนีไปก็ได้นะ” ถ้าเป็นเธอคงจะหนีไปแล้ว ไม่มัวมาช่วยดูแลปฐมพยาบาลอยู่แบบนี้หรอก“ฉันจะไม่ทิ้งคุณเด็ดขาดค่ะ คุณไปนั่งพักตรงนั้นก่อน เรามาไกลมากแล้ว พวกนั้นคงไม่ตามมาอีก” เมนิลาให้ฟ้าลดานั่งพักที่โขดหิน ตรงนี้เป็นเนินสามารถหลบซ่อนตัวได้ เธอมองไปโดยรอบ คิดว่าด้านในคงเป็นถ้ำ แต่เธอหาทางเข้าไม่เจอเท่านั้น“ฉันจะออกไปหาน้ำมาให้คุณดื่มนะคะ ฉันได้ยินเหมือนเสียงลำธาร”“อย่าไป อย่าทิ้งฉันเอาไว้คนเดียว” ฟ้าลดากลัวโดนทิ้ง“ฉันไม่ทิ้งคุณแน่นอนค่ะ คุณหลบอยู่ตรงนี้อย่าส่งเสียง ถ้าเรามีน้ำจะทำให้เราสดชื่นขึ้นค่ะ”“อย่าไป”“คุณต้องเข้มแข็งนะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณเด็ดขาด” เมนิลารับปากอย่างจริงจัง นั่นทำให้ฟ้าลดาพยักหน้าให้อีกฝ่าย“รีบไปรีบมานะ ฉันกลัว”“ค่ะ” เมนิลาหายไปครู่ใหญ่ ฟ้าลดาก็ว้าวุ่นใจไม่น้อย เธอได้ยินเสียงเดินก็ถือไม้เอาไว้ในมือ ถ้าไม่ใช่เมนิลาเธอจะฟาดให้ร่วงเลยเธอแข็

“เรียกร้องความสนใจอะไรอีกล่ะ” ประโยคนั้นของสามีทำให้ฟ้าลดาที่นอนร้องไห้อยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบลุกมาจากที่นอนมองสามีที่ยกจานข้าวต้มเข้ามาในห้องไม่วางตา เธอรีบปาดน้ำตาทิ้ง หลบสายตาคมกล้าของเขาเป็นพัลวัน “หรือน้อยใจที่ผัวไม่ยอมเข้าห้องหอด้วย เอาไหมล่ะผมสงเคราะห์ให้” เขาเดินเข้าไปข้างเตียง พลางเชยคางสาวให้แหงนขึ้นมาสบสายตาคมกริบฟ้าลดาเบือนหน้าหนี แต่เกริกก็จับปลายคางของเธอเอาไว้จนเธอต้องนิ่วหน้าออกมาด้วยความเจ็บ“ฟ้าเจ็บนะคะ”“เจ็บสิดีจะได้รู้ว่าผมเจ็บแค่ไหน พี่ชายของคุณย่ำยีเมนิลายังไง ผมก็จะทำแบบนั้น”“พี่ไฟรักเมนิลาจริง ๆ ไม่ได้คิดย่ำยี พวกเขาสองคนรักกัน”“หุบปาก!” เขาบีบปลายคางของเธอแทบแหลก ก่อนจะผลักร่างของเธอไปกับเตียงนอนกว้างฟ้าลดาเสียหลักล้มลงไปบนเตียง เขาก็โถมกายเข้ามาหา“เกริกจะทำอะไร”“เข้าหอไง เมื่อคืนยังไม่ได้เข้าห้องหอเลยนะ” เขาคร่อมทับพลางถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก สายตาของเขามีแต่ความรังเกียจ ฟ้าลดาหัวใจเต้นรัว เธอกลัวเขาสุดใจ“ไม่นะ”“ทำไมล่ะ รังเกียจเหรอที่ต้องใช้ผัวร่วมกับกระหรี่คนอื่น”“เกริก...” เธอครางเรียกชื่อเขาอย่างเสียใจ ทำไมเกริกถึงเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เขาโกร

เกริกเดินขึ้นห้องไปพักผ่อน เขานอนคนละห้องกับเธอ ฟ้าลดาได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น มองตามร่างสูงของเกริกที่หนีไปอย่างไม่แยแสแล้วใจแป้ว“ฟ้าลดา เธอต้องสู้ ๆ นะ ความดีจะเอาชนะทุกอย่าง” ถ้าเป็นคนอื่นคงรำคาญในความไม่เอาไหนของเธอ เธอไม่โทษเกริกหรอกที่เขาจะรำคาญความไม่เอาไหนของเธอ แต่ต่อไปเธอจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นฟ้าลดานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเป็นนาน ก่อนจะแอบย่องขึ้นไปชั้นบนของบ้าน เธอไม่ได้กลับไปที่ห้องตัวเองแต่ไปที่ห้องของเกริกแทน เขาไม่ได้ล็อกห้อง เธอจึงแอบเปิดประตูเข้าไปในห้องของเขาได้โดยง่ายเห็นว่าเขากำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ท่าทีของเขาบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท เพราะลมหายใจของเขาที่สม่ำเสมอและใบหน้าที่ผ่อนคลายของเขาทำให้เธอยิ้มออกมาหลายปีก่อนเขาเคยช่วยเธอเอาไว้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาคือผู้มีพระคุณ ช่างเถอะเขาทำไม่ดีเพราะมีเหตุผล เธอจะไม่ถือโทษโกรธเขาเป็นอันขาดฟ้าลดาค่อย ๆ ผ่อนร่างนอนลงบนเตียงกว้างของเขา เธอนอนตะแคงไปทางเขา เพื่อที่จะมองหน้าของเขาให้ชัดเจนเวลาเกริกนอนหลับแบบนี้เขาดูผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงหลายเท่าฟ้าลดาทำท่าจะยื่นมือไปจิ้