MasukShare
7
Tanggal publikasi:
2026-07-08 21:17:58“ยายเริง แม่ถามแกก็ตอบมาสิ”
“เริงเอ่อ... คุณแม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ” รังรองอึกอัก ตัวปัญหาไม่อยู่ แล้วเธอจะช่วยเหลือมีนาได้อย่างไร หรือควรปล่อยไปตามเวรตามกรรม เพราะมีนาเองก็สมยอมพี่ชายของเธอ
“ฉันถาม แกตอบ มันยากนักรึไง”
“ค่ะ”
“ค่ะคืออะไร”
“คุณแม่ถามพี่ฤทธิ์เอาเองเถอะค่ะ มาโน่นแล้ว” รังรองโยนไปให้พี่ชายที่กำลังเดินเข้ามาหา
“ตาฤทธิ์ แกทำนังมีนท้องอย่างนั้นเหรอ”
“อะไรกันครับคุณแม่”
“ก็มันป่องตรงกลาง แกเห็นท้องมันไหม อ้วนอะไรป่องตรงกลางแบบนี้” คุณหญิงดาวเรืองกระชากเสียงถาม มีนาส่ายหน้าไปมา น้ำตาร่วงพรูหน้าเสียทำอะไรไม่ถูก
“คุณแม่เอาอะไรมาพูดครับ”
“ไปเดี๋ยวนี้”
“ไปไหนครับคุณแม่” เริงฤทธิ์เอ่ยถามอย่างงุนงง
“ไปตรวจไงว่าท้องไหม ถ้านังมีนมันท้อง แกกับฉันเห็นดีกันแน่”
“เข้ม นายเข้มเอารถออกไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” คุณหญิงดาวเรืองตะโกนเรียกคนขับรถเสียงดังลั่น
เริงฤทธิ์มองหน้าน้องสาวเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่รังรองส่ายหน้าไปมา ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในขณะที่มีนาเองก็ลนลาน หน้าซีดเผือดราวไก่ต้ม
“ขึ้นรถ! ขึ้นรถเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มและเต็มไปด้วยอำนาจของคุณหญิงดาวเรือง ทำให้ไม่ใครกล้าขัด
มีนาขาสั่นก้าวขึ้นรถตู้ไปด้วยหัวใจหวิว ๆ เธอกินยาคุมกำเนิดจะท้องได้อย่างไร เธอแค่อ้วนไม่ใช่เหรอ เด็กสาวเฝ้าถามตัวเองในใจ
ผลการตรวจครรภ์ปรากฏว่าท้อง คุณหญิงดาวเรืองที่เดินไปเดินมาว้าวุ่นใจรอผลตรวจหน้าเครียดขรึมขึ้นมาในทันทีที่ความจริงปรากฎ ท่านไม่เอะอะโวยวายอะไรเลย แต่พาเด็กสาวขึ้นรถตู้กลับบ้าน ด้วยบรรยากาศอันแสนตึงเครียด
มีนานั่งตัวลีบไปตลอดทาง เดาไม่ออกว่าเจ้าของบ้านกำลังคิดอะไรอยู่
คุณหญิงดาวเรืองเรียกทุกคนมาคุยกันอย่างพร้อมหน้า เพื่อแจ้งข่าวให้รับรู้ว่ามีนาท้อง เพราะความเป็นคนตรงไปตรงมาจึงไม่คิดอ้อมค้อมอะไรอีก
“เริงฤทธิ์ ลูกทำมันท้องใช่ไหม” คุณหญิงดาวเรืองเอ่ยถามบุตรชายเสียงเฉียบ
“เอ่อ...ผม” เริงฤทธิ์รู้ดีว่ามารดาเป็นคนเช่นไร ถ้ายังขืนโกหกเขาคงโดนตัดวงเงินและทุกอย่างในชีวิตเวลานี้แน่นอน ดีไม่ดีได้โหนรถเมล์ไปเรียน แทนที่จะได้ขับรถสปอร์ตราคาแพงไปเรียนให้สาว ๆ ในมหาวิทยาลัยกรี๊ด
“ตอบมาตรง ๆ อย่าโกหก เราก็รู้ว่าแม่ไม่ชอบคนโกหก”
“ครับ”
“ทำไมเราไม่เตือนพี่ชายตัวเองหรือบอกแม่สักคำ” คุณหญิงดาวเรืองหันไปถามบุตรสาว
รังรองมองแป้นก่อนจะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่
“คุณแม่สั่งแป้นให้คอยจับตาดูอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ เริงไม่อยากยุ่งเรื่องพี่ฤทธิ์ พี่ฤทธิ์บอกว่าจะจัดการเอง”
“แล้วจัดการได้ไหมล่ะ นังมีนมันท้องแล้วเห็นไหม” รังรองปิดปากเงียบ ขืนเถียงออกไปมีหวังหัวขาด
“แกท้องกับลูกชายฉันรึเปล่านังมีน”
“ค่ะ” มีนารับคำเสียงอ่อย
“แกปล่อยให้ลูกแกใจง่ายมานอนกับลูกชายฉันแบบนี้ได้ยังไงนังจิตรา ทำไมไม่ดูลูกของตัวเองให้ดี”
“จิตราไม่ได้ตามลูกทุกฝีก้าวนะคะ บางทีก็ต้องทำงานบ้านนี่คะ” จิตราทำเป็นเสียงอ่อย แต่ในใจนึกกระหยิ่มว่ากำลังจะได้เป็นแม่ยายทายาทมหาเศรษฐี
“แกจะบอกว่าเพราะลูกชายฉันมันอยากได้ลูกแกด้วยใช่ไหม” ถึงมันจะจริงแต่คุณหญิงดาวเรืองก็ไม่อยากยอมรับ
“เปล่านะคะ”
“หุบปาก!” โดนตวาดก็ไม่มีใครกล้า
“ฉันผิดหวังกับแกที่สุดเลยนังแป้น ฉันไล่เธอออก”
“คุณหญิงอย่าไล่แป้นออกเลยนะคะ แป้นสำนึกผิดแล้ว แป้นขอโทษ แป้นไม่ได้ตั้งใจ” แป้นร้องไห้ออกมาเสียงดัง เข้าไปกราบแทบเท้าเจ้าของบ้าน แต่คุณหญิงดาวเรืองพาเท้าหนี
แป้นถูกจิตราหว่านล้อมว่าหากยอมช่วยก็จะให้เงินใช้ ด้วยว่าแป้นนั้นมีปัญหาทางด้านการเงินที่ต้องช่วยเหลือครอบครัวเลยยอมตอบตกลง จิตราบอกว่าถ้าลูกสาวได้เป็นเมียของเริงฤทธิ์ แป้นก็จะสบายไปด้วย แป้นเลยยอมช่วย
“ไสหัวไปซะ เก็บข้าวของของหล่อนไปเสียวันนี้เลย”
รังรองก็เห็นใจแป้น แต่อีกฝ่ายทำตัวเองแท้ ๆ เธอรู้ว่ามารดาพูดคำไหนคำนั้น เธอคงช่วยอะไรแป้นไม่ได้
แป้นร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด แต่อย่างไรวันนี้ก็ต้องออกไปจากบ้านเพราะโดนไล่ออกแล้ว
“เงินชดเชยฉันจะให้หล่อนแน่นอน ไม่ต้องกลัวไปหรอก ไปได้แล้ว” แป้นร้องไห้แต่ก็ก้มลงกราบแทบเท้าเพราะอย่างน้อยก็ยังได้เงินชดเชยให้ใช้ก่อนจะหางานใหม่ทำได้
“เราจะเอายังไงตาฤทธิ์” คุณหญิงดาวเรืองหยั่งเชิงถามลูกชาย
“ผม” เริงฤทธิ์มองหน้ามีนา เขาเองก็มีใจให้เธอ แต่เขายังเรียนไม่จบ ยังต้องแบมือขอเงินมารดาอยู่
“ถ้าตัดสินใจไม่ได้แม่ตัดสินใจให้เองดีไหม”
“เมตตามีนเถอะครับ” เริงฤทธิ์เอ่ยขึ้น ถึงจะต้องเอาตัวรอด แต่ความรู้สึกที่เขามีให้แก่มีนามันก็คือความห่วงใยไม่เคยแปรเปลี่ยน
“ก็ได้นะ แม่จะเมตตาเมียเก็บในบ้านของแก แต่แกต้องหาเงินเลี้ยงดูลูกเมียของแกเอาเอง หาเงินเรียนเอาเอง แกมีเมียได้แล้วนี่ ไม่ต้องแบมือขอเงินแม่”
“คุณแม่อย่าทำแบบนั้นเลยนะครับ” ความสุขสบายและความร่ำรวยทำให้เขาเลือกอะไรไม่ได้ มีนาเขาก็สงสารและเห็นใจ แต่เขาก็ไม่อยากลำบาก
“งั้นแกก็เงียบปากเสีย เรื่องเด็กนี่ฉันจะจัดการเอง ยังไงก็ต้องตรวจดีเอ็นเอก่อนว่าใช่ลูกแกไหม ไม่ใช่นอนกับแกแล้วใจง่ายไปนอนกับคนอื่นจนท้อง แล้วมาอ้างว่าเป็นลูกแก” คุณหญิงดาวเรืองรอบคอบเสมอ ไม่อยากรับเลี้ยงลูกคนอื่น ที่ไม่ใช่สายเลือดของตระกูล
“มีนไม่ได้สำส่อนนะคะ”
“แต่ใจง่าย” คุณหญิงดาวเรืองตวาดลั่น มีนากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
“ต่อจากนี้ไปแกห้ามยุ่งกับมันอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดแกออกจากกองมรดก” ประโยคของมารดาถือว่าเป็นที่สุด รังรองพยักหน้าให้พี่ชายบอกว่าให้ยอมมารดาไปก่อน
คุณหญิงดาวเรืองไม่ได้ออกไปไหนมาไหนเหมือนแต่ก่อน หลังจากรับสาวใช้คนใหม่เข้ามาแทนแป้น ซึ่งคนนี้เป็นสาวใช้บ้านของพี่สาวที่ไว้ใจได้
“ไหนแม่บอกว่าให้มีนกินยาคุมแล้วไง”
“ก็ให้กินนั่นแหละ แต่ถึงกินก็ท้องได้ เรื่องแบบนี้ผู้ชายมันก็ต้องป้องกันด้วย คุณฤทธิ์เขาเคยป้องกันไหมล่ะ” จริง ๆ ยาที่จิตราให้ลูกสาวกินคือวิตามินเท่านั้นเอง มีนาไม่ค่อยรู้ความ อยู่กับยายที่บ้านนอก เข้ามาในเมืองก็ไปไหนไม่ถูก จึงค่อนข้างหัวอ่อนไม่ทันคน
มีนายังอยู่ในบ้าน แต่อยู่แค่ในห้อง ส่วนจิตรานั้นยังทำงานเหมือนเดิมแต่อยู่ในสายตา
ด้วยว่าครอบครัวของคุณหญิงดาวเรืองนั้นมีทรัพย์สมบัติมากมาย กินใช้ไปอีกกี่ชาติก็ไม่หมด คุณหญิงและครอบครัวจึงไม่ต้องทำงานหนักอะไรก็มีชีวิตที่สุขสบายได้ แค่กินเงินปันผลและรายได้จากทรัพย์สินอีกหลายอย่าง ก็สบายไปทั้งชาติ
Bab terbaru
เมียสำรองจ้างรัก 32
“เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้เจอเด็กสาวคนหนึ่งแล้วรู้สึกชอบ” เริงฤทธิ์พูดขณะนั่งมองดาวอยู่กับมีนา หลังจากส่งลูกเข้านอนเรียบร้อยแล้ว“แล้วตอนหลังก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความรักหรือเปล่า ถึงฉันกับเธอจะไม่ได้เจอกันถึงห้าปีเต็ม ฉันก็ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนแบบที่รู้สึกกับเธอมาก่อนเลยนะมีน” เขาดึงเธอมากอด มีนาน้ำตาซึม เพราะถึงแม้ว่าเธอจะทุกข์ใจแสนสาหัสเช่นไร แต่ในส่วนลึกของหัวใจเขาก็คือผู้ชายคนแรกที่เธอรักเหลือเกิน และเธอก็ไม่เคยมีความรักให้แก่ผู้ชายคนไหนอีกเลย นอกจากเริงฤทธิ์ รักมากเจ็บมาก แต่ไม่เคยลืมเลือนเขาไปจากใจได้เลยเริงฤทธิ์ชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่กับมีนาโดยการใช้ชีวิตอยู่กับเธอตลอดทุกวัน เวลามีงานก็หอบลูกเมียไปด้วย เขาให้เธอทุกอย่างทดแทนกับที่เคยทิ้งเธอไป แต่สำหรับมีนานั้น ข้าวของเงินทองที่เขาประเคนให้ ก็ไม่เท่าหัวใจของเขาที่บอกว่ารักเธอจริงๆเริงกริชดูจะมีความสุขมากที่สุด เพราะในที่สุดก็ได้อ้อมกอดแสนอบอุ่นของพ่อแม่กลับมา ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก“คุณแม่ครับ” เริงกริชเข้ามาออดอ้อนคนเป็นแม่ พร้อมทั้งนอนหนุนตักอย่างน่ารัก“อุ๊ย!” ยังไม่ทันได้เอ่ยถามลูกชายตัวน้อยว่าต้องการอ
เมียสำรองจ้างรัก 31
“แล้วเริงกริชอยู่ไหนคะ มีนอยากไปเยี่ยม”“นอนพักรักษาตัวอยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละจ้ะ พี่ฤทธิ์เฝ้าอยู่ ฉันก็เลยมาดูว่ามีนฟื้นหรือยัง”“มีนจำอะไรไม่ได้เลย ก่อนสลบไปเหมือนกับว่าได้ยินเสียงปืนน่ะค่ะ”“มีนสลบไป มันเลยตกใจ พอร่างมีนรูดลงไปกองอยู่กับพื้น ผัวใหม่ของจิตราก็สติแตกเพราะไม่มีตัวประกันในมือ ตำรวจก็เลยยิงน่ะจ้ะ เพราะไม่อยากให้มันหนี รวมถึงแม่ของมีนด้วย”“พวกเขาโดนจับแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ มีนไม่ต้องกลัวแล้วนะว่าพวกเขาจะมาคุกคามหรือทำร้ายอะไรมีนอีก”“มีนขอไปเยี่ยมเริงกริชได้ไหมคะ”“รอให้หายก่อนดีกว่า มีนบาดเจ็บและยังอ่อนเพลียอยู่ไม่ใช่เหรอ” รังรองรีบห้ามปรามเอาไว้ เพราะเริงฤทธิ์กำลังอารมณ์ไม่ดี“ขอมีนไปเถอะนะคะ มีนขอร้อง”“เอ่อ...”“มีอะไรเหรอคะ”“เปล่าจ้ะ” ในเมื่อห้ามไม่ได้รังรองก็ปล่อยเลยตามเลย เอาจริงๆ พี่ชายของเธอจะโทษมีนาไม่ได้ มีนาไม่ผิดเลยสักนิดที่มีแม่เลว ๆ แบบนั้นรังรองพามีนาไปเยี่ยมเริงกริชที่ห้องพักผู้ป่วยอีกห้องใกล้กัน เริงฤทธิ์หันมาเห็นเข้าพอดี เขาก็เข้ามากันเอาไว้เพราะลูกหลับอยู่ ก่อนจะเอ่ยปากฝากลูกชายเอาไว้กับน้องสาว“พี่ฝากตากริชด้วย” เริงฤทธิ์หน้าเครียด เขาเข็นรถของมีน
เมียสำรองจ้างรัก 30
“ผ้าอนามัยน่ะค่ะ” เธอบอกแค่บางส่วน เรื่องยาคุมกำเนิดคงไม่ต้องสารธยาย เพราะเขาเคยบอกให้เธอคุมกำเนิดเอง จะด้วยวิธีไหนก็ได้ เธอโตพอที่จะรู้ว่าควรทำอย่างไร และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องโย้ โดนหาว่าอยากจับผู้ชายเพื่อหวังเงินอีก “ในบ้านไม่มีรึ” เขายังไล่เบี้ย หวงเธอขนาดไม่อยากให้ออกไปไหน“ใกล้เลิกเรียนแล้ว มีนขอไปรับลูกด้วยได้ไหมคะ” ประโยคของเธอทำให้เริงฤทธิ์ต้องยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู“ใกล้เลิกเรียนแล้วนี่นา งั้นฉันไปด้วย” วันนี้เขาว่าง และอยากไปรับลูกที่โรงเรียนด้วย ปกติจะให้คนขับรถไปรับ บ้างก็น้องสาวที่มีเวลามากกว่าเขารังรองทำงานอิสระ มีรายได้เป็นของตัวเอง หล่อนเขียนหนังสืออยู่บ้านเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ชอบท่องเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ อยากไปเที่ยวไหนก็มักหายไปทีละหลายวัน เหตุนี้จึงต้องจ้างพี่เลี้ยงมาดูแลเริงกริช เพราะรังรองไม่ได้อยู่ดูแลเริงกริชได้ตลอดทุกวัน น้องสาวของเขาก็ต้องการเวลาส่วนตัวเหมือนกัน ซึ่งเริงฤทธิ์เองก็เข้าใจในส่วนตรงนี้เริงฤทธิ์ตระหนักว่าคำพูดของน้องสาวเป็นจริงทุกคำ การให้มีนามาดูแลเริงกริชถือว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด เพราะมีนารักและดูแลเริงกริชด้วยใจ เพราะว่าเริงกริชเป็นลูก
เมียสำรองจ้างรัก 29
เริงฤทธิ์ถึงกับครางออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ไปได้ในขณะที่สองพี่น้องคุยกัน มีนาก็แอบได้ยินโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของคุณหญิงดาวเรืองกับมารดาของเธอ เธอคิดว่าเริงฤทธิ์มีส่วนรู้เห็นด้วยเสียอีก แต่กลับไม่ใช่ เขาไม่รับรู้เรื่องอะไรเลยมีนากดโทรศัพท์ไปหาแก้วตา พยาบาลสาวใจดีที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ตลอดระยะเวลาห้าปี ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือน้ำใจของรังรอง หญิงสาวที่ดีกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอจะตอบแทนบุญคุณของรังรองทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะรังรองทำให้เธอรอดตายมาได้“สวัสดีค่ะพี่แก้ว มีนขอถามอะไรพี่สักหน่อยจะได้ไหมคะ” มีนาเอ่ยขึ้นหลังจากแก้วตารับโทรศัพท์ และอีกฝ่ายรับสาย“มีอะไรจ๊ะ” นิตยาเอ่ยถามมาตามสาย มีนาถึงเอ่ยถามถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ได้ยินได้ฟังมา เธออยากรู้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน“ก็อย่างที่พี่เล่าให้ฟังนั่นแหละจ้ะ เริงน่ะเป็นน้องสาวที่น่ารัก เขาขอให้พี่ช่วย พี่ก็เลยช่วย ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ช่วยเหลือมีนไป เริงเขาเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด และที่มีนได้เข้าไปเป็นพี่เลี้ยงของเริงกริช ก็เพราะเขานั่นแห
เมียสำรองจ้างรัก 28
“ถ้าใช่แล้วไง” เขานี่แหละเป็นคนโทร. ไปแจ้งตำรวจให้มาจับเมียตัวเอง จะได้เป็นข่าวดังคับประเทศ“พี่เล่นแรง”“แกอยากได้พี่สะใภ้ติดยา มั่วเซ็กซ์ เป็นเอดส์รึ”“พี่ฤทธิ์คงไม่ได้พลาดท่าเสียทีหล่อนหรอกใช่ไหมคะ”“ไม่เคยเลยสักครั้ง”“แปลก”“อะไรแปลก”“เธอรอดจากพี่ไปได้ยังไง พี่บ้ากามจะตายไป”“แค่ก แค่ก แค่ก” เริงฤทธิ์สำลักเมื่อโดนน้องสาวว่าเช่นนั้น“แกจะพูดให้ฉันดูดีบ้างไม่ได้หรือไง แกต้องสงสารฉัน และแปลกใจว่าฉันรอดจากน้ำฟ้ามาได้อย่างไร”“พี่ฤทธิ์มีความดีให้พูดถึงด้วยเหรอคะ”“แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้หน้ามืดนอนกับใครง่ายๆ ต้องสืบประวัติ จับตรวจโรคกันก่อน แล้วก่อนจะขึ้นเตียงก็ต้องเข้าคิวตรวจโรคเป็นคิวๆ ไป ถึงจะได้ขึ้นเตียงกับฉัน ไม่อย่างนั้นขาอ่อนก็จะไม่ได้เห็น”“พี่นี่สุด ๆ ไปเลย”“พี่สุดยอดใช่ไหมล่ะ รอบคอบความคิดดีแบบนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนทำกันหรอก ที่ติดโรคเพราะหน้ามืดปล้ำผู้หญิงไม่เลือกไง” เริงฤทธิ์ดูภาคภูมิใจในตัวเองอย่างเหลือล้น“สุดยอดจริงๆ ค่ะ หลงตัวเองสุดยอด”“แกนี่มัน”“พี่นี่สุดๆ เกินมนุษย์มนา ไม่มีใครเขาทำแบบนี้กันหรอกค่ะ จะให้ผู้หญิงนอนด้วยต้องกรอกใบสมัครเข้าคิว ตรวจโรคสารพัด ยังกับรับสมัครงา
เมียสำรองจ้างรัก 27
“คุณพ่อครับ น้ามีนครับ ผมหิวแล้วครับ” เสียงของเด็กน้อยทำลายภวังค์ของผู้ใหญ่ทั้งสองมีนาเดินตามสองพ่อลูกลงไปรับประทานอาหาร เริงฤทธิ์แต่งตัวสบาย ๆ เป็นเสื้อโปโลและกางเกงขาสั้น เขาแต่งตัวเหมือนลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่เธอสวมกางเกงขาสามสั้นกับเสื้อโปโล้เข้าชุดกัน เสื้อผ้าพวกนี้รังรองเป็นคนจัดเตรียมให้ มันจึงทำให้ดูเหมือนพ่อแม่ลูกแต่งตัวเหมือนกัน ครอบครัวสุขสันต์ พากันมากินอาหารเช้าที่แสนอร่อยด้วยกันอาหารเช้าน่ารับประทานถูกวางลงตรงหน้าจากเชฟชื่อดังของโรงแรมหรูแห่งนี้เธอไม่เห็นน้ำฟ้าและไม่เห็นรังรองด้วย ดูเหมือนว่าเริงฤทธิ์เองก็จะพยายามติดต่อน้องสาวอยู่ จนในที่สุดก็โทร. ติด“แกอยู่ไหน หายหัวไปตั้งแต่เมื่อคืน”“เริงกลับบ้านมาก่อนน่ะค่ะ” รังรองตอบพี่ชายออกไปอย่างไร้พิรุธ“หนีกลับไปก่อนนี่เอง งั้นเจอกันที่บ้านนะ”“ค่ะพี่ฤทธิ์”“เสียงเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า” น้ำเสียงห่วงใยที่ส่งผ่านมาตามคู่สายทำให้รังรองเผลอยิ้ม แม้จะปากร้ายกับเธอเพียงใด แต่เริงฤทธิ์ก็คือพี่ชายที่ดีและรักเธอมากคนหนึ่ง“ไม่เป็นอะไรค่ะ พี่ฤทธิ์กินข้าวเช้าเถอะ”“เสื้อผ้าที่แกเตรียมเอาไว้ให้ ทำไมมัน...”“พี่ฤทธิ์น่าจะชอบนะค
Anda juga akan menyukai
บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี59.3K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก125.3K Dibacaคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย716.5K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์100.3K Dibacaเมียรักผู้กองร้าย
พริมริน125 Dibacakick off love ล้ำเส้นรัก จุดโทษหัวใจ NC20++
เรนเดียร์ B-52153 Dibacaบทที่ชื่อว่า...ชีวิต
กวีเก้านิ้ว90 Dibacaพ่อผัว-[NC-20+]
พลับพลึงดำ163 Dibaca
