FAZER LOGINCompartilhar
4
Data de publicação:
2025-12-16 12:12:33“ช่างเถอะ เธอคงไม่ได้ตั้งใจแล้วนี่วิ่งหนีอะไรมา นั่นร้องไห้ด้วยนิ๊ ร้องไห้ทำไม” รังรองมองเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของเด็กสาวในบ้านแล้วต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เธออายุมากกว่ามีนาแค่สองปี แต่มีนาดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กอายุสิบสี่สิบห้า อาจเพราะเติบโตมาจากบ้านนอก ห่างไกลความเจริญ
“มีน เอ่อมีน มีนจะรีบไปนอนแล้วน่ะค่ะ มีนขึ้นมาทำความสะอาดห้องน่ะค่ะ” มีนาพูดลิ้นพันกันเพราะกลัว
“ห้องใคร ป่านนี้นี่นะทำความสะอาดห้อง” รังรองเอ่ยถาม
“เอ่อ... ห้องคุณฤทธิ์น่ะค่ะ เห็นบอกว่าพี่แป้นทำไม่สะอาด มีนก็เลยมาทำให้ใหม่น่ะค่ะ”
“แล้วพี่ฤทธิ์อยู่ไหนจ๊ะ” รังรองเหมือนรู้อะไร จึงเอ่ยถาม
“มะ... ไม่ทราบค่ะ” มีนาลนลานเอ่ยตอบ
“งั้นไปเถอะจ้ะ ดึกแล้วไปพักผ่อนเถอะ” ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ มีนารีบวิ่งหนีไปในทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นทำให้เริงฤทธิ์เดินไปกระชากประตูเปิดออก พอเห็นว่าเป็นน้องสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องเขาก็เอ่ยถามอย่างเซ็งๆ
“มีอะไร”
“เห็นหน้าน้องทำหน้าเซ็งเชียวนะคะพี่ฤทธิ์” เธอแทรกตัวเข้าไปในห้อง มองสำรวจห้องอย่างรวดเร็ว
“เพิ่งกลับมาเหรอ”
“ค่ะ ปาร์ตี้วันเกิดยายขวัญน่าเบื่อจะตายไปค่ะ” รังรองนั่งลงบนเตียงของพี่ชาย กวาดสายตามองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนเริงฤทธิ์เองก็รับรู้เช่นกันว่าน้องสาวกำลังจับผิดเขาอยู่
“มีอะไร” เขาถามเสียงเข้ม
“ถ้าคุณแม่รู้ว่าพี่ฤทธิ์ฟาดเด็กในบ้าน เรื่องใหญ่แน่ค่ะ”
“แกพูดอะไรของแก”
“แหม... พี่ฤทธิ์เห็นเริงมีเขาอยู่บนหัวหรือเปล่าคะ”
“ทำไมแกต้องมีเขาด้วย” เริงฤทธิ์เฉไฉ ขยับตัวไปมาอย่างมีพิรุธ
“ควายไงคะ พี่ฤทธิ์เห็นว่าเริงเป็นควายเหรอ” รังรองยืนขึ้นพลางกอดอกมองพี่ชายอย่างจับผิด
“แล้วไง เด็กมันยอม”
“แต่ที่เริงเห็นเขาหลบหน้าหลบตาพี่นะคะ พี่นั่นแหละจ้องจะงาบเขาทุกวัน”
“แกเป็นแม่ฉันตั้งแต่ตอนไหน จับผิดฉิบ”
“จำเรื่องครั้งก่อนได้ไหมคะ สาวใช้คนก่อนที่พี่ฟาดน่ะ เรียกร้องรีดไถเงินคุณแม่ไปเท่าไหร่ คุณแม่สั่งแล้วไงว่าห้ามยุ่งกับเด็กในบ้าน” รังรองเอ่ยเตือนพี่ชาย
“คนนี้ไม่เหมือนกัน”
“ไม่เหมือนกันยังไงคะ”
“เขาไม่เอาเงินพี่ ไม่อยากได้อยากมีเหมือนคนก่อน”
“แต่แม่เขาไม่ใช่นี่คะ เริงเห็นพี่ให้เงินจิตราไปเยอะอยู่นะ”
“แกรู้ทุกอย่างเลยเหรอ เป็นนักสืบหรือไง”
“เริงแค่ช่างสังเกตหรอกค่ะ ระวังนะคะพี่จะโดนหลอกจนหมดตัว” เธอเห็นหน้าจิตราก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ อาจเพราะเป็นคนช่างสังเกตแล้วก็มองคนทะลุปลุโปร่งนั่นเอง
“เงินแค่นิดหน่อยไม่ได้ทำให้ฉันขนหน้าแข้งร่วงหรอกน่า”
“เงินคุณแม่ค่ะ ไม่ใช่เงินพี่ฤทธิ์ พี่ยังเรียนอยู่นะคะ ถึงจะปีสุดท้ายแต่ก็ยังต้องแบมือขอเงินคุณแม่ ถ้าพี่ขัดใจคุณแม่รับรองเลยว่าโดนตัดหางปล่อยวัดแน่ ๆ”
“แกก็อย่าปากโป้งสิ”
“เริงไม่ปากโป้งหรอกค่ะ แต่ระวังคนอื่นจะปากโป้งนะคะ”
“พี่เอาอยู่น่า”
“ความจริงพี่ซื้อกินเอาก็ได้” รังรองถอนใจ มารดาห้ามนักหนาเรื่องเด็กในบ้านเพราะปัญหาที่ตามมาคือการมีเมียไม่คู่ควร เธอก็เห็นด้วย แม้จะไม่ทั้งหมด เพราะคิดว่าหากเขาไม่รวยเท่าเราแต่เป็นคนดีและขยันแค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว เธอคิดไม่เหมือนคนอื่น มีความคิดเป็นของตัวเอง
“ไม่สดใหม่ ก็ผ่านคนอื่นมาแล้ว มันไม่เร้าใจ”
“โหย... พี่ชายของเริงอยากได้ผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องขนาดนี้เชียวหรือคะ” รังรองประชดพี่ชาย
“แล้วแกล่ะมีผัวกี่คนแล้ว”
“ไอ้พี่ฤทธิ์บ้า เห็นเริงเป็นแบบนี้ เริงไม่ได้สำส่อนแบบพี่นะ” เริงฤทธิ์หัวเราะชอบใจ นาน ๆ เขาจะได้แหย่น้องสาวให้โมโหสักที มีแต่แม่ตัวดีนี่แหละที่ชอบแหย่เขาให้โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง แม้แต่มารดาก็ไม่เว้น
“เขาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น”
“อย่าบอกนะว่าพี่ชอบมีน” รังรองมองพี่ชายอย่างจับผิด
“เปล่า”
“ทำไมต้องทำเสียงสูงด้วย”
“อย่าบอกคุณแม่เรื่องนี้เด็ดขาด”
“เริงไม่ใช่คนปากโป้งพี่ก็รู้ เก็บความลับเก่งยังกับอะไรดี”
“ยกหางตัวเองว่างั้น” เริงฤทธิ์แหย่น้องสาว แต่เห็นจริงดังนั้น
“ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครมาเล่าความลับต่าง ๆ นานาให้เริงต้องรับฟังหรอกค่ะ แต่เริงแค่อยากจะเตือนพี่ฤทธิ์เอาไว้เท่านั้นเอง ว่าความรักของพี่มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ คุณแม่ไม่มีทางเห็นดีเห็นงามและสนับสนุน ยิ่งถ้าคุณแม่รู้เข้า คือบ้านแตกแน่ ๆ”
“ช่วยหน่อยสิ”
“ช่วยอะไรคะ”
“อย่าให้คุณแม่รู้”
“ไม่มีทางหรอกค่ะที่คุณแม่จะไม่รู้ พี่ฤทธิ์ทำท่าหื่นกามจะลากมีนาขึ้นเตียงตลอดเวลาแบบนี้ เดี๋ยวคุณแม่ก็รู้”
“ก็ช่วยหน่อย”
“เริงไม่เอาหรอกค่ะ เดี๋ยวหัวหลุดออกจากบ่า พี่ฤทธิ์น่ะลูกรักคุณแม่ เริงน่ะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูคุณแม่หรอกค่ะ”
“ก็แกมันชอบขวางโลก”
“เริงไปนอนก่อนนะคะ ง่วง” เธอตัดบท
“อย่าเพิ่งไป”
“ทำไมอีกคะ”
“ถ้ามีผู้ชายมาจีบแก แกอยากให้ผู้ชายซื้ออะไรให้เป็นของขวัญเหรอ”
“เริงไม่เอาหรอกค่ะ ไม่ใช่พวกอยากได้ของคนอื่น แค่ความจริงใจก็พอแล้วค่ะ”
“แกนี่มันแปลกประหลาด ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเขา”
“เริงนี่นะคะแปลกประหลาด ตรงไหน” รังรองชี้มาที่ตัวเอง
“ผู้หญิงคนอื่นเขาชอบให้ผู้ชายเอาอกเอาใจ ชอบของสวย ๆ งาม ๆ แต่แกนี่กลับไม่ชอบไม่เอา เล่นตัวชะมัด”
“อย่างเริงไม่เรียกเล่นตัวค่ะ เรียกมีจุดยืนของตัวเอง”
“ปรึกษาแกนี่มันแทบไม่ได้อะไรเลย”
“ได้สิคะ”
“อะไร”
“ความจริงใจไงคะ แต่ระวังแม่ของมีนาเอาไว้ให้ดี แค่นั้นละค่ะที่เริงอยากจะเตือน” รังรองมองขาดว่าจิตราเป็นคนเช่นไร
“แกนี่มัน” เริงฤทธิ์ทำเสียงในลำคอ
“แล้วที่บอกว่าไปงานวันเกิดของขวัญภิรมย์แล้วไม่โอเคคืออะไร”
“ขวัญภิรมย์เหรอคะ ดูปลอม ๆ เปลือก ๆ ไม่จริงใจ ขี้โม้ อวดรวย ขี้โอ่ โอเวอร์”
“นั่นเพื่อนแกเลยนะ”
“แค่เพื่อนร่วมห้องน่ะค่ะ”
“เขามีเขาก็อวด ใคร ๆ ก็อวดรวยด้วยกันทั้งนั้น ไม่เห็นแปลกประหลาดอะไร มีแต่แกนี่แหละที่แปลกกว่าคนอื่นเขา”
“แต่เริงไม่ชอบอวดรวยค่ะ”
“แกน่ะของแปลก ไม่อย่างนั้นมีแฟนไปตั้งนานแล้วเพื่อนพี่มาจีบก็ไม่ชอบ”
Último capítulo
เมียสำรองจ้างรัก 32
“เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้เจอเด็กสาวคนหนึ่งแล้วรู้สึกชอบ” เริงฤทธิ์พูดขณะนั่งมองดาวอยู่กับมีนา หลังจากส่งลูกเข้านอนเรียบร้อยแล้ว“แล้วตอนหลังก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความรักหรือเปล่า ถึงฉันกับเธอจะไม่ได้เจอกันถึงห้าปีเต็ม ฉันก็ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนแบบที่รู้สึกกับเธอมาก่อนเลยนะมีน” เขาดึงเธอมากอด มีนาน้ำตาซึม เพราะถึงแม้ว่าเธอจะทุกข์ใจแสนสาหัสเช่นไร แต่ในส่วนลึกของหัวใจเขาก็คือผู้ชายคนแรกที่เธอรักเหลือเกิน และเธอก็ไม่เคยมีความรักให้แก่ผู้ชายคนไหนอีกเลย นอกจากเริงฤทธิ์ รักมากเจ็บมาก แต่ไม่เคยลืมเลือนเขาไปจากใจได้เลยเริงฤทธิ์ชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่กับมีนาโดยการใช้ชีวิตอยู่กับเธอตลอดทุกวัน เวลามีงานก็หอบลูกเมียไปด้วย เขาให้เธอทุกอย่างทดแทนกับที่เคยทิ้งเธอไป แต่สำหรับมีนานั้น ข้าวของเงินทองที่เขาประเคนให้ ก็ไม่เท่าหัวใจของเขาที่บอกว่ารักเธอจริงๆเริงกริชดูจะมีความสุขมากที่สุด เพราะในที่สุดก็ได้อ้อมกอดแสนอบอุ่นของพ่อแม่กลับมา ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก“คุณแม่ครับ” เริงกริชเข้ามาออดอ้อนคนเป็นแม่ พร้อมทั้งนอนหนุนตักอย่างน่ารัก“อุ๊ย!” ยังไม่ทันได้เอ่ยถามลูกชายตัวน้อยว่าต้องการอ
เมียสำรองจ้างรัก 31
“แล้วเริงกริชอยู่ไหนคะ มีนอยากไปเยี่ยม”“นอนพักรักษาตัวอยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละจ้ะ พี่ฤทธิ์เฝ้าอยู่ ฉันก็เลยมาดูว่ามีนฟื้นหรือยัง”“มีนจำอะไรไม่ได้เลย ก่อนสลบไปเหมือนกับว่าได้ยินเสียงปืนน่ะค่ะ”“มีนสลบไป มันเลยตกใจ พอร่างมีนรูดลงไปกองอยู่กับพื้น ผัวใหม่ของจิตราก็สติแตกเพราะไม่มีตัวประกันในมือ ตำรวจก็เลยยิงน่ะจ้ะ เพราะไม่อยากให้มันหนี รวมถึงแม่ของมีนด้วย”“พวกเขาโดนจับแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ มีนไม่ต้องกลัวแล้วนะว่าพวกเขาจะมาคุกคามหรือทำร้ายอะไรมีนอีก”“มีนขอไปเยี่ยมเริงกริชได้ไหมคะ”“รอให้หายก่อนดีกว่า มีนบาดเจ็บและยังอ่อนเพลียอยู่ไม่ใช่เหรอ” รังรองรีบห้ามปรามเอาไว้ เพราะเริงฤทธิ์กำลังอารมณ์ไม่ดี“ขอมีนไปเถอะนะคะ มีนขอร้อง”“เอ่อ...”“มีอะไรเหรอคะ”“เปล่าจ้ะ” ในเมื่อห้ามไม่ได้รังรองก็ปล่อยเลยตามเลย เอาจริงๆ พี่ชายของเธอจะโทษมีนาไม่ได้ มีนาไม่ผิดเลยสักนิดที่มีแม่เลว ๆ แบบนั้นรังรองพามีนาไปเยี่ยมเริงกริชที่ห้องพักผู้ป่วยอีกห้องใกล้กัน เริงฤทธิ์หันมาเห็นเข้าพอดี เขาก็เข้ามากันเอาไว้เพราะลูกหลับอยู่ ก่อนจะเอ่ยปากฝากลูกชายเอาไว้กับน้องสาว“พี่ฝากตากริชด้วย” เริงฤทธิ์หน้าเครียด เขาเข็นรถของมีน
เมียสำรองจ้างรัก 30
“ผ้าอนามัยน่ะค่ะ” เธอบอกแค่บางส่วน เรื่องยาคุมกำเนิดคงไม่ต้องสารธยาย เพราะเขาเคยบอกให้เธอคุมกำเนิดเอง จะด้วยวิธีไหนก็ได้ เธอโตพอที่จะรู้ว่าควรทำอย่างไร และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องโย้ โดนหาว่าอยากจับผู้ชายเพื่อหวังเงินอีก “ในบ้านไม่มีรึ” เขายังไล่เบี้ย หวงเธอขนาดไม่อยากให้ออกไปไหน“ใกล้เลิกเรียนแล้ว มีนขอไปรับลูกด้วยได้ไหมคะ” ประโยคของเธอทำให้เริงฤทธิ์ต้องยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู“ใกล้เลิกเรียนแล้วนี่นา งั้นฉันไปด้วย” วันนี้เขาว่าง และอยากไปรับลูกที่โรงเรียนด้วย ปกติจะให้คนขับรถไปรับ บ้างก็น้องสาวที่มีเวลามากกว่าเขารังรองทำงานอิสระ มีรายได้เป็นของตัวเอง หล่อนเขียนหนังสืออยู่บ้านเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ชอบท่องเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ อยากไปเที่ยวไหนก็มักหายไปทีละหลายวัน เหตุนี้จึงต้องจ้างพี่เลี้ยงมาดูแลเริงกริช เพราะรังรองไม่ได้อยู่ดูแลเริงกริชได้ตลอดทุกวัน น้องสาวของเขาก็ต้องการเวลาส่วนตัวเหมือนกัน ซึ่งเริงฤทธิ์เองก็เข้าใจในส่วนตรงนี้เริงฤทธิ์ตระหนักว่าคำพูดของน้องสาวเป็นจริงทุกคำ การให้มีนามาดูแลเริงกริชถือว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด เพราะมีนารักและดูแลเริงกริชด้วยใจ เพราะว่าเริงกริชเป็นลูก
เมียสำรองจ้างรัก 29
เริงฤทธิ์ถึงกับครางออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ไปได้ในขณะที่สองพี่น้องคุยกัน มีนาก็แอบได้ยินโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของคุณหญิงดาวเรืองกับมารดาของเธอ เธอคิดว่าเริงฤทธิ์มีส่วนรู้เห็นด้วยเสียอีก แต่กลับไม่ใช่ เขาไม่รับรู้เรื่องอะไรเลยมีนากดโทรศัพท์ไปหาแก้วตา พยาบาลสาวใจดีที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ตลอดระยะเวลาห้าปี ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือน้ำใจของรังรอง หญิงสาวที่ดีกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอจะตอบแทนบุญคุณของรังรองทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะรังรองทำให้เธอรอดตายมาได้“สวัสดีค่ะพี่แก้ว มีนขอถามอะไรพี่สักหน่อยจะได้ไหมคะ” มีนาเอ่ยขึ้นหลังจากแก้วตารับโทรศัพท์ และอีกฝ่ายรับสาย“มีอะไรจ๊ะ” นิตยาเอ่ยถามมาตามสาย มีนาถึงเอ่ยถามถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ได้ยินได้ฟังมา เธออยากรู้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน“ก็อย่างที่พี่เล่าให้ฟังนั่นแหละจ้ะ เริงน่ะเป็นน้องสาวที่น่ารัก เขาขอให้พี่ช่วย พี่ก็เลยช่วย ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ช่วยเหลือมีนไป เริงเขาเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด และที่มีนได้เข้าไปเป็นพี่เลี้ยงของเริงกริช ก็เพราะเขานั่นแห
เมียสำรองจ้างรัก 28
“ถ้าใช่แล้วไง” เขานี่แหละเป็นคนโทร. ไปแจ้งตำรวจให้มาจับเมียตัวเอง จะได้เป็นข่าวดังคับประเทศ“พี่เล่นแรง”“แกอยากได้พี่สะใภ้ติดยา มั่วเซ็กซ์ เป็นเอดส์รึ”“พี่ฤทธิ์คงไม่ได้พลาดท่าเสียทีหล่อนหรอกใช่ไหมคะ”“ไม่เคยเลยสักครั้ง”“แปลก”“อะไรแปลก”“เธอรอดจากพี่ไปได้ยังไง พี่บ้ากามจะตายไป”“แค่ก แค่ก แค่ก” เริงฤทธิ์สำลักเมื่อโดนน้องสาวว่าเช่นนั้น“แกจะพูดให้ฉันดูดีบ้างไม่ได้หรือไง แกต้องสงสารฉัน และแปลกใจว่าฉันรอดจากน้ำฟ้ามาได้อย่างไร”“พี่ฤทธิ์มีความดีให้พูดถึงด้วยเหรอคะ”“แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้หน้ามืดนอนกับใครง่ายๆ ต้องสืบประวัติ จับตรวจโรคกันก่อน แล้วก่อนจะขึ้นเตียงก็ต้องเข้าคิวตรวจโรคเป็นคิวๆ ไป ถึงจะได้ขึ้นเตียงกับฉัน ไม่อย่างนั้นขาอ่อนก็จะไม่ได้เห็น”“พี่นี่สุด ๆ ไปเลย”“พี่สุดยอดใช่ไหมล่ะ รอบคอบความคิดดีแบบนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนทำกันหรอก ที่ติดโรคเพราะหน้ามืดปล้ำผู้หญิงไม่เลือกไง” เริงฤทธิ์ดูภาคภูมิใจในตัวเองอย่างเหลือล้น“สุดยอดจริงๆ ค่ะ หลงตัวเองสุดยอด”“แกนี่มัน”“พี่นี่สุดๆ เกินมนุษย์มนา ไม่มีใครเขาทำแบบนี้กันหรอกค่ะ จะให้ผู้หญิงนอนด้วยต้องกรอกใบสมัครเข้าคิว ตรวจโรคสารพัด ยังกับรับสมัครงา
เมียสำรองจ้างรัก 27
“คุณพ่อครับ น้ามีนครับ ผมหิวแล้วครับ” เสียงของเด็กน้อยทำลายภวังค์ของผู้ใหญ่ทั้งสองมีนาเดินตามสองพ่อลูกลงไปรับประทานอาหาร เริงฤทธิ์แต่งตัวสบาย ๆ เป็นเสื้อโปโลและกางเกงขาสั้น เขาแต่งตัวเหมือนลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่เธอสวมกางเกงขาสามสั้นกับเสื้อโปโล้เข้าชุดกัน เสื้อผ้าพวกนี้รังรองเป็นคนจัดเตรียมให้ มันจึงทำให้ดูเหมือนพ่อแม่ลูกแต่งตัวเหมือนกัน ครอบครัวสุขสันต์ พากันมากินอาหารเช้าที่แสนอร่อยด้วยกันอาหารเช้าน่ารับประทานถูกวางลงตรงหน้าจากเชฟชื่อดังของโรงแรมหรูแห่งนี้เธอไม่เห็นน้ำฟ้าและไม่เห็นรังรองด้วย ดูเหมือนว่าเริงฤทธิ์เองก็จะพยายามติดต่อน้องสาวอยู่ จนในที่สุดก็โทร. ติด“แกอยู่ไหน หายหัวไปตั้งแต่เมื่อคืน”“เริงกลับบ้านมาก่อนน่ะค่ะ” รังรองตอบพี่ชายออกไปอย่างไร้พิรุธ“หนีกลับไปก่อนนี่เอง งั้นเจอกันที่บ้านนะ”“ค่ะพี่ฤทธิ์”“เสียงเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า” น้ำเสียงห่วงใยที่ส่งผ่านมาตามคู่สายทำให้รังรองเผลอยิ้ม แม้จะปากร้ายกับเธอเพียงใด แต่เริงฤทธิ์ก็คือพี่ชายที่ดีและรักเธอมากคนหนึ่ง“ไม่เป็นอะไรค่ะ พี่ฤทธิ์กินข้าวเช้าเถอะ”“เสื้อผ้าที่แกเตรียมเอาไว้ให้ ทำไมมัน...”“พี่ฤทธิ์น่าจะชอบนะค
Você também pode gostar
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.2K visualizaçõesราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน308.1K visualizaçõesพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.2K visualizaçõesOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat99.4K visualizaçõesบทเรียนรักของท่านประธาน NC25+
เลดี้พิ้งค์225 visualizaçõesบทที่ชื่อว่า...ชีวิต
กวีเก้านิ้ว97 visualizaçõesคุณบอสเผด็จรัก
นามปากกา ไขขวัญ54 visualizaçõesชั่วคราวหรือค้างคืนตลอดไป | ONE MORE NIGHT
อยู่ในตะเกียงแก้ว101 visualizações
