ยังคงรักกันอยู่ไหม のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“ค่ะพี่ปราบ”“ถ้าน้องพลอยกลัวไม่ได้ทำงาน พี่จะหางานให้ทำ แต่ถ้าไม่อยากทำ ก็นั่งสบาย ๆ อยู่ในห้องกับพี่ก็ได้ค่ะ” เขาจับมือของเธอมากุมเอาไว้ก่อนจะจุมพิตเบา ๆ“อุ๊ย! พี่ปราบอย่าค่ะ” เขาชอบถึงเนื้อถึงตัว ซึ่งเธอถูกยายสอนให้รักนวลสงวนตัว ทำให้พลอยฟ้ารู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกรุกรานเอาแบบนี้“รังเกียจพี่หรือคะ” ปราบกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แม้เธอจะดึงมือหนีอย่างไรเขาก็ไม่ปล่อยง่าย ๆ ได้เธอมาฝึกงานก็ดีเหมือนกัน ถึงจะเชยไปหน่อย แต่เขาก็อยากเอาเธอไม่ต่างจากหญิงคนอื่นอาจจะแปลกหน่อยตรงที่เธอไม่เซ็กซี่ขยี้ใจเหมือนสาวคนอื่นที่เขาลากขึ้นเตียงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็พอกลั้นใจกระเดือกลงอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ทำให้เธอยิ่งรักเขามากขึ้น เป็นเมียเขาแล้วเขาจะขออะไรเธอก็คงยอมตกลงโดยง่าย เขาจะแต่งงานกับเธอหลอก ๆ เพื่อให้บิดามารดาตายใจ ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วค่อยเขี่ยเธอทิ้ง“ไม่ใช่นะคะ แต่มันไม่ดีค่ะ” เธอดึงมือหนีได้สำเร็จ ปราบเองก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แต่เขายกมือตัวเองขึ้นมาดม กลิ่นหอมอ่อนหวาน คล้ายดอกมะลิทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย มีแต่ผู้หญิงอ้าขาให้เอา แต่เธอเป็นแค่ยายเฉิ่มแสนเชย กลับทำเป็นเล่นตัว

ปราบเปิดเผยให้เธอได้รับรู้นิสัยตรงส่วนนี้แต่แรก ไม่ได้สร้างภาพเป็นคนดี พลอยฟ้าจึงคิดว่าเขาจริงใจ แต่หารู้ไม่ว่าปราบไม่ได้อยากทำถึงขนาดเป็นคนดีไม่กินเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนจนกว่าจะบรรลุแผนการ“ขอให้น้องพลอยฝึกงานอย่างมีความสุขนะคะ” ดวงขวัญอวยพร“ค่ะพี่ขวัญ ขอบคุณพี่ขวัญมากๆ นะคะ”“ปราบก็อย่าดุน้องมากล่ะ น้องทำอะไรไม่เป็นก็ค่อย ๆ สอน” ดวงขวัญหันไปพูดกับเพื่อนหนุ่ม“ฉันนี่นะจะไปว่าอะไรน้องพลอย น้องพลอยเขาเก่งทุกเรื่อง เรียนก็เก่ง เรียนจบได้เกียรตินิยมแน่นอนใช่ไหมคะ”“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” พลอยฟ้าถ่อมตัว“ไม่ถึงขนาดนั้นได้ยังไงครับ ไอ้ปราบนี่มันเล่าว่าน้องพลอยเรียนเก่งมากนะครับ ไอ้เอทุกวิชา ถ้าไม่ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง มหาวิทยาลัยก็คงไม่มีมาตรฐานแล้วล่ะครับ” ปองภพเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทำให้พลอยฟ้ามองสบตากับปราบก่อนที่เธอจะยิ้มอย่างเขินอาย ไม่คิดว่าเขาจะเอาเธอไปชื่นชมให้เพื่อน ๆ ของเขาฟังด้วย เธอรู้สึกดีที่เขาพูดถึงเธอในทางที่ดีลับหลังแบบนี้“พลอยขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” พลอยฟ้าเอ่ยขอตัว เพราะทุกคนเริ่มอิ่มกันแล้ว และกำลังจะเตรียมตัวกลับ“ให้พี่เดินไปส่งไหมคะ” ปราบรีบอาสา“ไม่ต้องหรอกค่ะ

คืนนั้นปราบก็พาดวงขวัญกลับคอนโดฯ ของตัวเองอีกเช่นเคย ไม่ต้องบอกปองภพก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างพลอยฟ้าที่ส่งข้อความไปแล้วอีกฝ่ายอ่านไม่ตอบเธอเลยเก้อ กัดปากตัวเองรู้สึกหน้าร้อนเห่อ เขาคงไม่อยากตอบหรือติดธุระ แต่มันรู้สึกหน้าแตกหรือเสียหน้าพอสมควร ไม่อยากคิดอะไรมาก หญิงสาวสวดมนต์ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน เหลือบมองโทรศัพท์เล็กน้อยแล้วตัดใจ เธอไม่ควรส่งข้อความซ้ำ ๆ ไปก่อกวนเขา ถ้าเขายังไม่ตอบแสดงว่าเขาไม่ว่าง หรือไม่อยากตอบ เธอก็ควรที่จะพอแค่นี้เมื่อบอกตัวเองแบบนั้น พลอยฟ้าก็ข่มตาหลับลง เพียงไม่นานเธอก็หลับลงอย่างง่ายดาย“ปราบต้องรีบไปทำงานขนาดนั้นเลยหรือคะ” ดวงขวัญงัวเงียตื่นจากที่นอน มองร่างที่อยู่ในชุดทำงานไม่วางตา ปราบดูดีเสมอไม่ว่าจะอยู่ในเสื้อผ้าชุดไหน“ครับ ผมต้องรีบไปทำงานวันนี้มีประชุมเช้าน่ะ”“จะรีบไปทำงานหรือรีบไปรับเด็กนั่นกันแน่คะ”“ไม่เอาน่าขวัญ”“ขวัญแค่แซวเล่น ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยค่ะ รู้ว่าปราบไม่จริงจังกับเด็กนั่นหรอก”“ได้ตามต้องการเมื่อไหร่ก็แยกย้ายครับ”“ปราบคงไม่อยากได้แค่ที่ดินหรือตำแหน่งประธานบริษัทอย่างเดียวกระมังคะ เด็กนั่นก็น่าลากขึ้นเตียงอยู่” ประโยคของหญิงสาวบนเตียงทำ

“อย่านะคะพี่ปราบ” ในจังหวะที่ปราบจะดึงกระโปรงยาวกรอมเท้าของเธอลงไปจากเอวคอด เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน“เสียงโทรศัพท์ของน้องพลอยค่ะพี่ปราบ ขอน้องพลอยรับก่อนนะคะ” เธอพยายามเอาตัวรอด อ้อนวอนขอร้องเขา ปราบสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดเหวี่ยง เมื่อร่างน้อยถลาลงไปจากเตียงเมื่อเขาผละเพียงน้อยปราบสบถในใจยาวเหยียด เขาแทบบ้าตายที่ต้องปล่อยเธอไป กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม นึกอยากจับเธอมาปล้ำต่ออีกรอบ แต่เห็นสีหน้าหวาดกลัวของเธอ และมือไม้ที่รีบติดกระดุมเสื้อแล้วเขาต้องหักห้ามใจ ถ้าทำให้เธอโกรธเอาตอนนี้ เขาก็อดได้ที่ดินของคุณยายพิมพ์จันทร์น่ะสิ“ค่ะคุณยาย หนูกำลังจะกลับน่ะค่ะ ค่ะ ค่ะ” พลอยฟ้ากดวางสาย นำโทรศัพท์ใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าแตกตื่น“คุณยายโทร. มาบอกว่าทำอาหารเอาไว้เยอะแยะเลยค่ะ ชวนพี่ปราบด้วยน่ะค่ะ”ปราบลูบหน้าตัวเองแรง ๆ สีหน้าของเขาดูยุ่งเหยิงพอสมควร แต่ก็พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างเต็มที่“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“ค่ะ” เธอสะดุ้งถอยหนี ท่าทีหวาดกลัวของเธอทำให้ปราบต้องชะงัก“พี่ไม่ทำอะไรน้องพลอยแล้วครับ พี่ขอโทษ”“พลอยอยากกลับบ้านน่ะค่ะ ไปส่งพลอยหน่อย”“น้องพลอยให้อภัยพี่นะครับ”“คือว่าพลอย”

จริง ๆ การที่เมื่อคืนเขาไม่ได้รวบหัวรวบหางพลอยฟ้าก็ถือว่าดี เพราะถ้าเขาทำแบบนั้นก็จะเป็นการเอาเปรียบเธอ เรียกง่าย ๆ ว่าฉวยโอกาส พอเขาไม่ทำพลอยฟ้าก็ยิ่งมองเขาในแง่ดี ยอมให้โอบ ให้กอด ให้หอมแก้ม ไม่ถือตัวเหมือนเมื่อก่อนอีก ชายหนุ่มคิดว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม ที่เธอยอมเปิดโอกาสให้เขาเข้าถึงเนื้อถึงตัวบ้างปราบทำตัวดี เอาอกเอาใจสารพัด จับมือเธอเดินเล่นตรงริมหาด สั่งอาหารทะเลสด ๆ รสชาติยอดเยี่ยมมาให้เธอรับประทาน ทำให้พลอยฟ้ารู้สึกมีความสุขมาก“อุ๊ย!”“น้องพลอยเป็นอะไรคะ”“สะดุดอะไรไม่ทราบค่ะ ปวดเท้าจัง” เธอก้มมองก็เห็นว่าสะดุดเข้ากับเปลือกหอยแหลมคมบนชายหาด“เลือดไหลด้วยครับ” เขานั่งยอง ๆ ก้มมองอย่างห่วงใย“อุ๊ย! พี่ปราบทำอะไรคะ” เธอร้องอย่างตกใจเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้น“พี่จะพาไปทำแผลครับ ถ้าน้องพลอยเดินไปแบบนี้จะยิ่งเจ็บ เลือดจะยิ่งไหล” เขาอุ้มเธอพาไปยังบ้านพัก ก่อนที่จะล้างทำความสะอาดเท้าให้ ก่อนจะนำผ้ามาซับให้ตรงเท้า และทำแผลให้อย่างอ่อนโยนพลอยฟ้ามองคู่หมั้นของตัวเองแล้วยิ้มกว้าง ปราบเป็นคนน่ารักและใส่ใจเธอเสมอไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมีคู่หมั้นน่ารักและแสนดีขนาดนี้ เธอมีความสุขเหลือเกิน ที่ตัวเ