ยังคงรักกันอยู่ไหม

พลอยฟ้า นดาลกุล เดินเข้าไปในบริษัทใหญ่ที่เธอต้องมาฝึกงานด้วยความรู้สึกหัวใจเต้นแรง

ปีนี้เธอเรียนอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยชื่อดัง และเป็นเทอมสุดท้ายที่ต้องมาฝึกงาน

สถานที่ฝึกงานไม่ใช่ที่ไหน เป็นบริษัทของคู่หมั้นของเธอเอง

เธอกับเขารู้จักกันมานาน ไปมาหาสู่กันอยู่บ้าง ในช่วงวัยเด็ก ก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อ และใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาได้ปีกว่า จึงได้เจอกันอีกครั้ง

ไม่ได้เจอกันนานหลายปี รู้จักกันแค่ช่วงวัยเด็ก ทำให้พลอยฟ้าไม่ค่อยสนิทสนมกับคู่หมั้นหนุ่มเหมือนเคย

อาจเพราะเธอดูเชย ๆ ไม่เหมือนปราบที่ดูเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาแต่งตัวดี มีหน้าที่การงานที่ดี มีการศึกษาที่ดี ชาติตระกูลก็ดีไม่มีที่ติ บิดามารดายังเป็นผู้มีอิทธิพลอีกด้วย เรียกว่าชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้

เมื่อนึกเปรียบเทียบกัน เธอรู้สึกด้อยกว่าเขามาก บิดามารดาของเธอกับบิดามารดาของปราบหมั้นหมายเธอกับเขาเอาไว้แต่เด็ก เพราะตอนนั้นต่างก็รวยด้วยกันทั้งคู่ จนบิดามารดาของเธอล้มละลายและฆ่าตัวตายไปเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งเธอเอาไว้กับยาย จึงกลายเป็นคนหมดตัว ดีที่คุณยายนั้นยังมีบ้านและที่ดินเป็นมรดกให้เธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงไปนอนข้างถนน

แต่ถึงกระนั้นบิดามารดาได้โอนที่ดินผืนสวยราคาดีเอาไว้ให้คุณยายเพื่อมอบไว้ให้เธอ ดีตรงตอนบิดาซื้อที่ดินได้ใส่ชื่อคุณยายเอาไว้ตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นก็คงโดนยึดไปด้วยอย่างแน่นอน

“คุณปราบรออยู่ด้านในครับคุณพลอย” จักรเลขาหน้าห้องเอ่ยกับหญิงสาวที่เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา

“ค่ะคุณจักร” เธอรู้จักกับเลขาของเขาดี อีกฝ่ายทำงานกับปราบตั้งแต่ที่เขากลับมารับช่วงต่อกิจการของปกรณ์ผู้เป็นบิดา แต่ปราบก็ยังเป็นแค่รองประธานบริษัท ยังไม่ได้เป็นประธานบริษัทเพราะปกรณ์ยังไม่ได้ลงจากตำแหน่ง

“อ้าว... น้องพลอยมาแล้วเหรอคะ” ปราบเห็นคู่หมั้นสาวเดินเข้ามาในห้องทำงาน เขาก็รีบเดินมารับเธอในทันที เขาเข้ามาจับมือถือแขนทำให้พลอยฟ้าต้องรีบเบี่ยงหลบ

“พี่ขอโทษค่ะ ลืมไปว่าน้องพลอยหวงเนื้อหวงตัวกับพี่” เขาพูดเหมือนน้อยใจ แต่ระอาเต็มทน ที่ต้องยอมรับสถานะคู่หมั้นกับพลอยฟ้าเพราะที่ดินของเธอและตำแหน่งที่บิดาจะยกให้

บิดาและมารดาของเขาอยากได้ที่ดินของเธอ และถ้าเขาได้แต่งงานกับเธอ ท่านก็จะยกตำแหน่งประธานบริษัทให้เขา

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” พลอยฟ้าขยับแว่นตาหนาเตอะของตัวเองไปมา เธอใส่เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ กระโปรงยาวกลอมเท้า และรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา เธอแต่งตัวมิดชิดและหอบกระเป๋าใบโต เขาเคยไปรับที่เธอที่มหาวิทยาลัย เห็นเธอกอดหนังสือหลายเล่มเดินต้วมเที้ยมมาขึ้นรถก็อายแสนอาย กลัวคนรู้จักเห็นว่าเขามีคู่หมันเฉิ่มเชยแบบเธอ

คนอื่นเขาใช้กระเป๋าดี ๆ สวย ๆ งาม ๆ แต่คู่หมั้นขอบเขาใช้กระเป๋าผ้าใบใหญ่เชย ๆ

ยังกับยายบ้าหอบฟาง!

“น้องพลอยนั่งก่อนนะคะ” ปราบรีบเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง

ตั้งแต่เขาได้เจอเธออีกครั้ง เขาก็สุดแสนจะเบื่อหน่าย ไม่มีความเซ็กซี่ขยี้ใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นเลยสักนิด เขาไม่เคยเห็นผิวเนื้อสาวภายใต้ร่มผ้าเลยสักครั้ง เพราะนอกจากใส่เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่แล้ว เธอยังใส่เสื้อแขนยาวปิดทับเอาไว้อีกชั้น เหมือนกลัวจะโดนแดดแล้วคืนร่างเดิม กลายร่างเป็นผีดิบแวมไพรส์

ความจริงปราบคิดว่า เธอน่าจะใส่ชุดแม่ชีเสียเลย จะดีกว่าหรือไม่เธอก็น่าจะคลุมหน้าให้เหลือแต่ดวงตา

“พี่ปราบจะให้หนูฝึกงานกับพี่ปราบหรือคะ” พลอยฟ้าเอ่ยถาม เธอมองหน้าเขาตาแป๋ว ปราบในสายตาของเธอคือผู้ชายพูดเพราะ เขาพูดคะขากับเธอทุกคำ ทั้งยังเอาอกเอาใจเก่ง คุณยายบอกว่าไม่ได้เร่งรัดเรื่องการแต่งงานเพราะเป็นเพียงเรื่องที่ผู้ใหญ่เคยตกลงกันเอาไว้ ไม่อยากบังคับลูกหลาน หากไม่อยากทำตามสัญญาก็ไม่เป็นไร เพราะมันหมดยุคคลุมถุงชนแล้ว อีกอย่างบิดามารดาของเธอก็ล้มละลาย ไม่ได้ร่ำรวยทัดเทียมกัน ฝ่ายชายจะยกเลิกการหมั้นก็ไม่แปลก เพราะคุณยายไม่อยากให้ฝั่งปราบคิดว่าอยากจะไปจับเขา เพราะเขารวยกว่ามาก

“ค่ะ น้องพลอยมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”

“พลอยเกรงว่าจะโดนครหาน่ะค่ะ พลอยเรียนการเงินการบัญชี แต่ให้พลอยมาฝึกงานตำแหน่งเลขาของพี่ปราบแบบนี้” เธอพูดอย่างเป็นกังวล แถมมาฝึกงานกับเขาแบบนี้ก็ไม่ได้ใช้วิชาความรู้ที่เรียนมาด้วย

“จะไปสนใจคำพูดคนอื่นทำไมคะ พี่เป็นคนยื่นเรื่องขอนักศึกษาฝึกงานไปเอง และอาจารย์ของน้องพลอยก็อนุมัติให้น้องพลอยมาฝึกงานกับพี่ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานี่คะ” เขาเดินมาทรุดนั่งลงแทบเท้าของเธอ น้ำเสียงของเขาละมุนจนพลอยฟ้าถึงกับใจสั่น

ปราบ ปกเกล้า นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงวัยสามสิบสามปี เขารวยมาก มากเสียจนบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัยของเธอปี ๆ หนึ่งหลายล้านบาท แถมยังให้ทุนการศึกษากับนักศึกษาเรียนดีแต่ยากจนอีกหลายคน ทำให้เขาเส้นใหญ่มากพอที่จะขอเธอมาฝึกงานในตำแหน่งอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ

ปราบทำเช่นนี้เพราะอยากใกล้ชิดกับหญิงสาว เพื่อหวังที่ดินของเธอ และตำแหน่งประธานบริษัทที่บิดาเอามาล่อ ถ้าเธอรักเขา เธอจะโอนที่ดินให้เขาโดยไม่ต้องเสียเงินสักบาทยังได้เลย แต่เขาก็จะไม่เอาเปรียบเธอขนาดนั้น อาจจะให้เงินเธอบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะที่ดินปล่อยทิ้งไว้ก็ไร้ประโยชน์ บิดาอยากได้ นำมาใช้ประโยชน์ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เธอน่าจะดีใจเสียด้วยซ้ำ