All Chapters of ยังคงรักกันอยู่ไหม: Chapter 11 - Chapter 20

“ผมกราบขอประทานโทษครับคุณยาย แต่ผมรักพลอยฟ้าจริง ๆ พลอยฟ้าเสียหายแบบนี้แล้ว อีกอย่างเราก็เป็นคู่หมั้นกัน ไม่กี่วันพลอยจะเรียนจบ ผมขอให้คุณพ่อคุณแม่มาพูดคุยกับคุณยายเรื่องการแต่งงาน ไม่ทราบว่าคุณยายจะว่าอย่างไรบ้างครับ” ปราบนั่งพับเพียบเรียบร้อยอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว พูดจามีสัมมาคารวะ และยืดอกรับเต็มที่ คุณยายเลยถอนใจ“ยายน่ะไม่ว่าอะไรหรอก แต่ต้องถามเจ้าตัวเขาก่อน ว่ายังไงล่ะแม่พลอย พี่เขาจะพาผู้ใหญ่มาพูดคุยเรื่องแต่งงาน เราจะว่ายังไง”“แล้วแต่คุณยายค่ะ” คำตอบของหลานสาวเท่ากับเป็นการตอบรับกลาย ๆ คุณยายเลยพยักหน้าเข้าใจส่งแขกกลับไปแล้ว คุณยายก็อบรมหลานสาวยกใหญ่“เรากับพ่อปราบไปถึงไหนกันแล้ว คงไม่ใช่ชิงสุกก่อนห่ามไปแล้วใช่ไหม”“หนูยังไม่เคยเกินเลยกับพี่ปราบขนาดนั้นค่ะ”“ก็ดี แต่งงานแล้วไม่เป็นไร ถ้ายังไม่แต่งปล่อยเนื้อปล่อยตัวผู้ชายเขาจะดูถูกเอา” เสียงดุ ๆ ของคุณยายทำให้หลานสาวหัวหด สำนึกผิดที่ก่อนหน้านี้ปล่อยให้ปราบล่วงเกินไปมากกว่าที่ควรจะเป็น“ค่ะคุณยาย”“คนเราต้องมีศักดิ์ศรีอย่าง่ายไปเสียทุกอย่าง ชีวิตมันไม่ได้มีอะไรง่าย แต่ก็ไม่ได้มีอะไรยาก แต่เราต้องมีศักดิ์ศรีเป็นของเราเอง จำคำข

“เป็นไงวะไอ้ปราบ เดี๋ยวนี้ตามเมียต้อย ๆ เลยนะโว้ย ได้ข่าวว่าไม่ห่างเมียเลย สงสัยแกแพ้พนันแล้วว่ะ” พอเจอหน้ากันปองภพก็รีบเอ่ยทักทายด้วยประโยคเหน็บเพื่อนทันที“แกรู้ได้ไงว่าฉันตามเมียต้อย ๆ ให้คนสะกดรอยตามเหรอวะ”“มีเงินจะทำอะไรก็ได้ แกเตรียมเสียเงินล้านให้ฉันเถอะว่ะ”“สองคนนี่พนันกันเหมือนเด็ก ๆ” ดวงขวัญส่ายหน้าไปมากับความคิดของสองหนุ่ม“ขวัญรู้ได้ไงว่าเราพนันกัน” ปราบหันไปมองหน้าเพื่อน ก่อนจะถึงบางอ้อ“แกนี่ปากมอมจริง ๆ” ปราบกรอกเหล้าเข้าปากก่อนจะถอนใจแรง ๆ“ขวัญไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย” ปองภพเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองหน้าเพื่อน“แล้วแกเป็นอะไรนักหนา มาถึงก็กรอกเหล้าเข้าปากไม่หยุด”“เหนื่อย ๆ เบื่อ ๆ แต่งงานแทนที่จะสุขสงบที่ไหนได้ต้องพาเมียไปทำโน่นทำนี่ ยายป่วยเข้าโรงพยาบาลอีก”“นึกว่าแกเต็มใจไป”“เต็มใจอะไรล่ะ ตกกระไดพลอยโจนต่างหาก นี่ก็มีเมนส์ จะจับรวบหัวรวบหางก็ไม่ได้”“ฉันว่าที่แกหงุดหงิดไม่ใช่เพราะต้องพาเมียไปโน่นไปนี่หรอกว่ะ สงสัยหงุดหงิดเพราะไม่ได้เจาะไข่แดงเมียมากกว่า”“พูดมากฉิบ”“หรือไม่จริง”“ไม่จริง” ปราบเสียงดังใส่“ไม่จริงก็ไม่จริงสิวะ ทำไมต้องเสียงดังด้วย”“ยายของน้องพลอยเป็น

“งั้นคืนนี้พี่ขอได้ไหมคะ” ปราบตะล่อม เขาไม่บุ่มบ่ามกลัวเธอตกใจถอยหนี หรือดีไม่ดีเตะเขาตกเตียงเอาอีก“พลอยไม่ขัดพี่ปราบหรอกค่ะ เพราะพลอยเป็นเมียพี่ปราบแล้ว แต่พลอยอยากขอให้พี่ปราบทำเบาๆ ได้ไหมคะ พลอยไม่เคย พลอยกลัวน่ะค่ะ”“พี่โอเคค่ะ จะไม่ทำรุนแรงและไม่ทำให้กลัวด้วย” เขาดันร่างของเธอให้นอนลงบนเตียง เธอตัวเกร็ง นอนตัวแข็งจนเขาต้องผ่อนลมหายใจออกมา และพูดเสียงนุ่มให้เธอคลายจากอาการเกร็ง“ไม่ต้องเกร็งสิคะ เกร็งแบบนี้มันจะรู้สึกอึดอัดแล้วเครียดนะคะ ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสบาย พี่ไม่ทำให้น้องพลอยเจ็บแน่นอน” เขาพูดจบก็ทาบริมฝีปากลงไปหา ก่อนจะบดจูบเธออย่างดูดดื่ม สอดแทรกลิ้นเข้าไปพัวพันกับเกลียวลิ้นของเธอ ริมฝีปากของเธอหอมหวานเสมอไม่ว่าจะจูบครั้งใด เขาดูดรวบขบเม้มริมฝีปากทั้งด้านบนและด้านล่าง ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนลงไปสัมผัสกับทรวงอกอวบอิ่ม“อุ๊ย!” เธออุทานก่อนที่จะตะครุบมือของเขาเอาไว้ปราบใจเย็นพอที่จะจับมือของเธอรวบเอาไว้เหนือศีรษะ แล้วบดจูบเธออีกครั้งพลอยฟ้าเกร็งในคราแรก ก่อนจะผ่อนคลาย เธอพยายามโอนอ่อนผ่อนตาม ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา เพราะไม่อยากให้เขาต้องหงุดหงิดใจนี่ก็สมควรแก่เวลาแล้วที่เธอ

“ทำไมล่ะคะ” แก้วอัปสรแกล้งเอ่ยถามด้วยท่าทีเขินอาย “พี่ยังอยากให้อยู่ต่อ รู้สึกว่าเวลาของเราช่างเดินไปเร็วเหลือเกินครับ”“เอาไว้เราค่อยเจอกันนะคะ นี่ดึกมากแล้ว เกรงใจน่ะค่ะ” แก้วอัปสรพูดแล้วยิ้มหวาน ในขณะที่ปราบเดินมาส่งครอบครัวอีกฝ่ายขึ้นรถ“แกกับหนูแก้วนี่ยังไง” ปกรณ์เอ่ยถามหลังจากครอบครัวของเพื่อนขึ้นรถไปแล้ว“ก็ไม่ยังไงนี่ครับ เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อ แค่นั้นเองครับ”“แกจะทำอะไรก็อย่าลืมว่าแกน่ะแต่งงานกับหนูพลอยแล้ว”“ผมไม่ลืมหรอกครับ แต่คุณพ่อแค่อยากได้ที่ดินของเขาไม่ใช่เหรอครับ ถ้าผมจะเลิกกับเขาแล้วให้เงินไปสักก้อน ผมก็คิดว่าพลอยฟ้าคงพอใจ”“ทำอะไรคิดให้ดี ๆ นะ” แทนที่จะห้ามปกรณ์กลับเอ่ยเตือน ก่อนจะเดินจากไป ในขณะที่ดาราค้อนลูกชายให้ควักปราบมองบิดามารดาที่เดินลับหายเข้าบ้านไปอย่างรู้ทัน เมื่อก่อนทำเป็นไม่อยากพูดเรื่องการหมั้นหมายระหว่างเขากับพลอยฟ้า แต่พออยากให้เขาแต่งงานทำเอาเรื่องที่ดินมาอ้าง เขารู้ว่าบิดามารดาคิดอย่างไร เขาจะทำให้ทั้งสองรู้ว่าคิดผิด เขาไม่มีทางโดนหัวเราะลับหลัง หรือหาว่ากลืนน้ำลายตัวเองแน่ เมื่อหลายปีก่อนเขาไม่อยากได้พลอยฟ้าอย่างไร ตอนนี้เขาก็ไม่อยากได้อย

“พลอยขอแค่เวลาทำใจน่ะค่ะ พลอยแค่อยากอยู่กับคนที่รัก ได้ดูแลคนที่รักให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง พลอยจะไปเงียบ ๆ จะหย่าให้ แล้วก็ไม่ปริปากบอกเรื่องของเราให้ใครได้รับรู้เด็ดขาด” เจ็บปวดเจียนตายที่ต้องกลืนเลือดตัวเอง เอาหัวใจออกมาเฉือนเป็นชิ้นๆ จนเป็นแผลเหวอะหวะไปหมด ในเมื่อเขาไม่รักแล้วเธอจะทนฝืนอยู่ทำไมกัน สู้เก็บช่วงเวลานี้เอาไว้ ไม่ดีกว่าเหรอ“ถ้าอยากอยู่กับพี่ก็ได้นะ แต่เจ็ดวันนี้เราก็ต้องทำตัวเป็นสามีภรรยากันให้สมบูรณ์ หมายถึงเรื่องบนเตียงด้วย” เขาไม่ยอมเสียเปรียบ และคิดว่าเธอคงมีแผนอะไรสักอย่าง คงอยากผูกมัดเขาเอาไว้ด้วยการเอาอกเอาใจเขาสารพัด พูดง่าย ๆ คือเธอรักเขามากจนไม่อยากเสียเขาไป ปราบรู้สึกภาคภูมิใจที่ไม่ว่าอย่างไรพลอยฟ้าก็ยังคงรักเขา แม้จะจับได้ว่าเขามีผู้หญิงคนอื่น“ได้ค่ะ เจ็ดวันนี้ขอให้พี่ปราบอยู่กับพลอยไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนได้ไหมคะ” เธอขอเขาเป็นครั้งสุดท้าย สิ้นสุดเจ็ดวันนี้ถ้าเขายังจะไปเธอก็จะปล่อยเขาไป และเธอก็จะเดินออกไปจากชีวิตของเขาจริง ๆ ไม่รั้งเขาเอาไว้อีก“ได้สิ” คนหยิ่งผยองคิดว่าอย่างไรพลอยฟ้าก็คือของตาย เขาจึงรับคำในทันที เขาไม่ได้เสียอะไร มีแต่ได้กับได้ พอครบเจ็ด