All Chapters of ยังคงรักกันอยู่ไหม: Chapter 21 - Chapter 30

“พี่ขวัญต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน” หัวใจของพลอยฟ้าสั่นไหวอย่างรุนแรง “แต่ถ้าน้องพลอยไปที่งาน แล้วอย่าบอกใครเด็ดขาดนะคะ ว่าพี่พาไป สัญญาได้ไหมคะ”“ทำไมคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากรู้ว่าที่งานมีอะไร ทำไมปราบถึงไม่เชิญน้องพลอย น้องพลอยก็ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ถ้าน้องพลอยไม่อยากไปจริง ๆ พี่ก็ไม่บังคับดีกว่าค่ะ” ดวงขวัญทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ ให้อีกฝ่ายอยากรู้ นั่นทำให้พลอยฟ้าตอบตกลงว่าจะไปงานเลี้ยงในทันที รู้ว่าปราบไม่เชิญเธอเพราะเขาจะเลิกกับเธอ แต่อยากรู้ว่าเขาทำอะไรมากกว่านั้นอีกดวงขวัญยิ้มร้ายในหน้า พาพลอยฟ้าไปส่งบ้าน เพื่อนำข้าวของที่ซื้อไปให้สาวใช้ที่บ้านทำอาหารให้คุณยายและบอกคุณยายว่าต้องออกไปทำธุระที่บ้านของปราบ เพราะมีงานเลี้ยง คุณยายเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ยินดีที่จะให้ไป เพราะนั่นคืองานของบ้านสามี ซึ่งสะใภ้อย่างพลอยฟ้าต้องไปอยู่แล้วดวงขวัญจอดรถให้ไกลจากบ้าน และให้พลอยฟ้าเดินลงไปก่อน ส่วนเธอก็จะแกล้งขับรถไปจอดอีกด้าน และลงจากรถมาคนเดียวพลอยฟ้าไม่เข้าใจว่าทำไมดวงขวัญต้องทำแบบนั้น มันมีลับลมคมในอะไรกัน จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาในงานและเห็นว่าสามีกำลังแนะนำผู้หญิงอีกคนให้ใครต่อใครได้รู้จั

“พี่แอบอัดคลิปตอนที่พวกเขาคุยกันเอาไว้ด้วย เผื่อน้องพลอยไม่เชื่อ” ดวงขวัญเห็นว่าพลอยฟ้ากำลังเสียใจอย่างถึงที่สุด เธอก็เลยรีบเปิดคลิปต่าง ๆ ที่อัดเอาไว้ให้พลอยฟ้าได้ดู ประโยคของดวงขวัญกระชากห้วงความคิดของพลอยฟ้าให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง “พอแล้วค่ะพี่ขวัญ ยิ่งดูพลอยก็ยิ่งช้ำใจ พี่ปราบตั้งใจหลอกพลอยตั้งแต่แรก เขาตั้งใจหลอกเธอเพื่อต้องการที่ดิน พนันขันต่อกับพี่ภพ เพื่อจะได้ตัวพลอย พลอยหัวอ่อน พลอยโง่เอง โง่เสียยิ่งกว่าอะไร พี่ปราบแค่อยากได้ตำแหน่งประธานบริษัทแค่นั้นจริงๆ น่ะหรือ” พลอยฟ้าน้ำตาซึม“น้องพลอยจะเอายังไงต่อไปคะ” ดวงขวัญเอ่ยถามรู้สึกสะใจอยู่มากที่ได้เห็นคนตรงหน้าเสียใจ“พลอยจะไปทำอะไรได้ล่ะคะ”“น้องพลอยจะไม่ลุกขึ้นสู้เหรอคะ” ดวงขวัญรีบยุ“สู้ยังไงคะ พี่ปราบไม่ได้รักพลอยแต่แรก สู้ไปแล้วได้อะไรเหรอคะ ถึงได้ตัวแต่หัวใจไม่ได้อยู่กับพลอย” พลอยฟ้าร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่เธอบอกตัวเองว่าหลังจากนี้เธอจะไม่เสียน้ำตาอีก“ตามไปจัดการนังนั่นสิ นังแก้วอัปสรแย่งสามีน้องพลอยเลยนะคะ” ดวงขวัญยังยุแหย่“ช่างเขาเถอะค่ะ เขารักกัน พลอยขอถอยออกมาดีกว่า” เมื่อยุไม่ขึ้นดวงขวัญก็หน้างอเหมือนม้าหมาก

“ต้องการคำตอบแบบไหนล่ะ” เขายังเล่นลิ้น ไม่ชอบให้ใครคาดคั้น ด้วยว่าหล่อเลือกได้ ผู้หญิงคนไหนก็อยากได้เขาด้วยกันทั้งนั้น “ถ้าพี่เลือกเธอพลอยจะไปค่ะ จะไม่มาให้เห็นหน้าอีก พลอยจะยอมหย่าให้พี่ดีๆ แบบไม่เรียกร้องอะไร” พลอยฟ้าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด“นี่กล้าท้าเลิกกับผัวเชียวหรือพลอยฟ้า คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถ้าหลุดจากพี่ไปจะมีผู้ชายหน้าโง่คนไหนมาเอาผู้หญิงเชย ๆ แบบเธออีก”“นี่คือสิ่งที่พี่คิดมาตลอดเลยใช่ไหมคะ” เขาเคยทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงที่รัก มีคุณค่าประดุจดั่งเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ของเขา แต่นี่คือเนื้อแท้ก้นบึ้งหัวใจที่เขาคิดอย่างนั้นเหรอ“รู้ไหมว่าตอนนี้เธอน่ารำคาญมาก ถ้าพี่จะเลือกใครก็เป็นสิทธิ์ของพี่ พี่เป็นฝ่ายเลือก เธอเป็นฝ่ายถูกเลือกก็ต้องรอ”“งั้นพลอยไม่รอแล้วค่ะ เราหย่ากันให้เรียบร้อย พลอยคืนอิสรภาพให้พี่ตอนนี้เลย ใบหย่าพลอยจะจัดการส่งไปให้นะคะ” เธอเอ่ยกับเขาเสียงสั่นแต่มุ่งมั่น“เธอเลือกเองนะพลอยฟ้า พี่ให้โอกาสเธอแล้ว เธออยากเป็นแม่หม้ายผัวทิ้งก็ตามใจ”“ค่ะ” พลอยฟ้ารับคำอย่างหนักแน่น หมุนกายพร้อมเดินออกมาจากชีวิตของเขา ม่านน้ำตารินไหล แต่เธอไม่คิดที่จะหันกลับไปมองผู้ชายที่เป็นรักแรกอีก ผ

“ให้ฉันทำไม” เธอเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ที่เธอดูแลปรนนิบัติพี่อย่างดีนานนับเดือน เรื่องหย่าพี่จัดการเอกสารให้แล้วนะ แค่เธอเซ็น” เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจนพลอยฟ้าหน้าแดงเพราะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร“ฉันยินดีเซ็นให้คุณตอนนี้เลย ส่วนค่ารักษาพยาบาลคุณยายฉันจะโอนคืนให้”“ไม่จำเป็น เธอก็นอนกับพี่ตั้งหลายคืน ก็วิน ๆ กันทั้งคู่ ถือว่าที่นอนด้วยกัน พี่จ่ายค่ารักษาให้คุณยายของเธอก็แล้วกัน”“ทำไมคุณต้องพูดจาทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้ด้วย” เขาเข้ามาหลอกลวงเธอเอง พอเธอจับได้เขาไม่สำนึกแต่กลับพูดจาร้าย ๆ ใส่ พลอยฟ้ารู้สึกผิดหวังจริง ๆ ที่เคยรักผู้ชายคนนี้ เธอมองคนผิดไปจริง ๆ มองพลาดเพราะไม่เคยมีความรักมาก่อน เอาแต่เรียนหนังสือ ขลุกอยู่แต่ตำราเรียน คิดว่าตัวเองฉลาดทดสอบโน่นนี่กับเขา จนไว้วางใจ สุดท้ายก็เจ็บหนักปางตาย แต่คนแบบเธอจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำๆ จนจมดินอย่างแน่นอน“ก็เธอไล่พี่ยังกับหมูยังกับหมา” เขาเจ็บแค้นที่เธอไล่เขา คนแบบปราบแค่รู้สึกเสียหน้าเท่านั้นเองใช่ไหม“เท่านี้ใช่ไหมธุระของคุณ”“ถ้าเดือดร้อนเรื่องเงินก็โทร. หาพี่ได้นะ ถึงเธอจะนอนแข็งเหมือนท่อนไม้ เอาอกเอาใจไม่เก่ง แต่ก็เอ

“เธอจะยอมยกลูกให้เราเหรอครับ” ปราบหันไปพูดเรื่องลูกแทน หัวใจเต้นรัวราวกลองเพล“ก็เอาเงินให้เธอไปสักก้อน” ปกรณ์แกล้งเสนอ เขาก็อยากรู้ว่าลูกชายจะทำยังไงต่อ“ผมว่าเธอไม่ยกให้หรอกครับ”“พ่ออยากอุ้มหลาน แต่แกก็ไม่ยอมมีเมียสักที พอฉันมีหลาน แกก็จะปล่อยให้หลานของพ่อหลุดมือไปอีกเหรอ พ่อไม่ยอมนะ” ปกรณ์ทำท่าทีขึงขัง“พ่อ!” ปราบเรียกบิดาเสียงขรม“อะไรของแก ทำเสียงอะไรแบบนั้น”“ลูกเขาทั้งคนเขาจะยอมให้เหรอครับ”“ขนาดที่ดินแกยังเอามาได้เลย” ปกรณ์แกล้งว่า เอาเข้าไปเจ้าลูกชายตัวดี“นั่นยายเขาป่วยนี่ครับ ตอนนี้เขารวยมากมีเงินเยอะไม่สนใจจะให้ลูกมาเป็นทายาทมหาเศรษฐีหรอก”“ทำไมเขาถึงรวย”“ก็เอ่อ...ผม”“หึ! ฉันถามแกอยู่”“ก็พ่ออยากได้ที่ดินของเขา ที่ดินตรงนั้นคุณยายเขาเคยบอกว่ามีคนมาขอซื้อราคาเป็นหลักห้าสิบล้าน ผมไม่อยากให้เขาหาว่าเรากระจอก ไปโกงที่ดินเขา ผมก็เลยให้เงินเขาไปตามจำนวนที่เคยมีคนมาขอซื้อคุณยายครับ”“แกเป็นห่วงเขางั้นเหรอ”“ผมนี่นะจะเป็นห่วงเขา”“แกไม่ใช่คนโง่ น่าจะให้คนไปสืบว่าที่ดินตรงนั้นราคาเท่าไหร่ ยอมหลับหูหลับตาให้ไปเพราะอะไร มีคำตอบในใจไหม”“คือผม”“เป็นห่วงเขาล่ะสิ กลัวเขาลำบาก”“ผมเป