2

“ค่ะพี่ปราบ”

“ถ้าน้องพลอยกลัวไม่ได้ทำงาน พี่จะหางานให้ทำ แต่ถ้าไม่อยากทำ ก็นั่งสบาย ๆ อยู่ในห้องกับพี่ก็ได้ค่ะ” เขาจับมือของเธอมากุมเอาไว้ก่อนจะจุมพิตเบา ๆ

“อุ๊ย! พี่ปราบอย่าค่ะ” เขาชอบถึงเนื้อถึงตัว ซึ่งเธอถูกยายสอนให้รักนวลสงวนตัว ทำให้พลอยฟ้ารู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกรุกรานเอาแบบนี้

“รังเกียจพี่หรือคะ” ปราบกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แม้เธอจะดึงมือหนีอย่างไรเขาก็ไม่ปล่อยง่าย ๆ ได้เธอมาฝึกงานก็ดีเหมือนกัน ถึงจะเชยไปหน่อย แต่เขาก็อยากเอาเธอไม่ต่างจากหญิงคนอื่น

อาจจะแปลกหน่อยตรงที่เธอไม่เซ็กซี่ขยี้ใจเหมือนสาวคนอื่นที่เขาลากขึ้นเตียงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็พอกลั้นใจกระเดือกลงอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ทำให้เธอยิ่งรักเขามากขึ้น เป็นเมียเขาแล้วเขาจะขออะไรเธอก็คงยอมตกลงโดยง่าย เขาจะแต่งงานกับเธอหลอก ๆ เพื่อให้บิดามารดาตายใจ ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วค่อยเขี่ยเธอทิ้ง

“ไม่ใช่นะคะ แต่มันไม่ดีค่ะ” เธอดึงมือหนีได้สำเร็จ ปราบเองก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แต่เขายกมือตัวเองขึ้นมาดม กลิ่นหอมอ่อนหวาน คล้ายดอกมะลิทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย มีแต่ผู้หญิงอ้าขาให้เอา แต่เธอเป็นแค่ยายเฉิ่มแสนเชย กลับทำเป็นเล่นตัว

“โอเคค่ะ น้องพลอยเป็นผู้หญิงเรียบร้อยรักนวลสงวนตัว”

“พี่ปราบจะให้หนูทำงานอะไรบอกมาได้เลยค่ะ” ท่าทีกระตือรือร้นของเธอทำให้ปราบนิ่งคิด

เขาไม่ได้คิดจะให้เธอทำงานอะไร คิดแค่ว่าจะให้มานั่งสบาย ๆ อยู่ในห้อง แล้วก็พาไปกินข้าวก่อนจะส่งกลับบ้าน

“น้องพลอยพิมพ์เอกสารหรืออะไรก็ได้ค่ะ” พอเธอถามเขาก็เลยต้องหางานให้เธอทำ

เธอเป็นเด็กแก่เรียน เห็นคุณยายของเธอชมว่าเธอเรียนจบในเทอมนี้คงได้เกียรตินิยมเพราะเรียนเก่งมากได้เอทุกวิชา เขาก็คิดว่าอย่างนั้น เพราะเห็นเอาแต่อ่านหนังสือ เขาไปที่บ้านสวนของเธอหลายครั้งจึงเห็นว่ากิจวัตรประจำวันของเธอไม่อ่านหนังสือก็ทำอาหาร เย็บผ้า ร้อยมาลัย และปลูกต้นไม้ เป็นชีวิตที่น่าเบื่อและจำเจสุด ๆ เท่าที่เขาเคยเจอมา

ชีวิตไร้สีสันจืดชืด พูดน้อยคำ เวลาคุยกับเขาก็ยืนเสียห่างยังกับกลัวเขาจะสิงร่าง ถ้าเขาต้องแต่งงานใช้ชีวิตกับพลอยฟ้า เขาน่าจะเหี่ยวเฉาและตายไปอย่างอนาถ

บิดามารดาเคยพูดเรื่องแต่งงานแต่เขาบ่ายเบี่ยง พวกท่านก็เลิกคุยเรื่องนี้ไปนานหลายปีจนเขาเรียนจบกลับมาจากเมืองนอก ท่านบอกว่าอยากได้ที่ดินของคุณยายพิมพ์จันทร์ และอยากทำตามสัญญาที่เคยให้เอาไว้กับบิดาของพลอยฟ้า เพราะบิดาของพลอยฟ้าเคยมีบุญคุณช่วยเหลือบิดาของเขาเอาไว้ ถ้าเขาทำยังไงก็ได้ให้พลอยฟ้าแต่งงานด้วย จะยกบริษัทให้เขาและยอมลงจากตำแหน่ง เมื่อแต่งงานแล้ว หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรบิดาไม่ได้บังคับอีก เขาก็ตอบตกลงในทันทีเพราะมีแต่ได้กับได้ แถมยังโดนเพื่อนรักอย่างปองภพท้าทายว่าถ้าเขาทำให้พลอยฟ้ารักได้ มันจะยอมเสียเงินให้เขาหลักล้าน

เขาทำให้พลอยฟ้ารัก แต่ห้ามรักพลอยฟ้าไม่งั้นจะแพ้พนันเพื่อน

ในเมื่อโดนท้าทาย และค่าตอบแทนจากบิดาและเพื่อนรักหอมหวานขนาดนี้เขาก็เลยต้องกระโดดลงมาเล่นเกมนี้ แค่ทำให้พลอยฟ้า ผู้หญิงที่เชยแสนเชยรักมันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย มันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ผู้ชายเพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล ฐานะ หน้าตาและคารมดีแบบเขาไม่ว่าสาว ๆ คนไหนก็ต้องยอมสยบแทบเท้า

“งั้นพี่ให้ช่วยทำเอกสารพิมพ์งานให้พี่ก็แล้วกันนะคะ”

“ได้สิคะ พลอยพิมพ์งานเร็วนะคะ เคยเรียนพิมพ์ดีดแบบสัมผัสมาน่ะค่ะ”

“เหรอครับ” เขาเชื่อว่าเธอพิมพ์สัมผัสได้ เพราะเธอทำตัวเหมือนมนุษย์ป้าที่เกิดสมัยที่คนส่วนใหญ่ยังใช้พิมพ์ดีดแทนที่จะเป็นคอมพิวเตอร์เช่นนี้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอโดดเด่นอะไรขึ้นมาหรอกนะ เขาคิดว่าผู้หญิงไม่ต้องเก่งอะไรขนาดนั้นก็ได้ แค่เอาใจเก่ง เรื่องบนเตียงลีลาเด็ด แค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว

“งั้นพิมพ์เอกสารนี้ให้พี่ก็แล้วกันครับ” เขาพูดคะขาน่ารัก บ้างก็ใช้คำว่าครับแล้วแต่อารมณ์ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

“ค่ะ แล้วโต๊ะทำงานของพลอยอยู่ไหนคะ”

“ตายแล้วพี่ลืมค่ะ เดี๋ยวพี่ให้จักรยกโต๊ะทำงานเข้ามาให้น้องพลอยนะคะ น้องพลอยไปนั่งรอที่โซฟาตัวนั้นก่อนค่ะ วันนี้วันแรกฉุกละหุกนิดนึงนะคะ”

“พี่ปราบจะให้หนูนั่งทำงานในห้องพี่เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ น้องพลอยมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”

“อ้อ... ไม่มีน่ะค่ะ แต่พลอยคิดว่าพี่ปราบจะให้นั่งทำงานด้านนอกกับคุณจักรเสียอีก” พลอยฟ้าก็แทนตัวเองว่าพลอยบ้างหนูบ้างตามสมควร เพราะเคยรู้จักกันตอนเด็ก อายุก็ห่างกันพอสมควร จนแทนตัวเองว่าหนูกับเขาได้เลย เขาอายุห่างจากเธอถึงหนึ่งรอบ

“นั่งในห้องพี่ดีกว่าค่ะจะได้สบายแล้วก็เป็นส่วนตัวดีค่ะ” ปราบพาเธอไปกดให้นั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนที่ในห้องจะวุ่นวายเล็กน้อยเพราะต้องให้คนยกโต๊ะกับเก้าอี้เข้ามาในห้อง

พลอยฟ้านั่งมองคู่หมั้นหนุ่มที่สั่งโน่นสั่งนี่คนงานให้วุ่น  

“พี่ปราบคะ”

“ค่ะ น้องพลอยว่าไงคะ” ปราบรับคำ หันไปมองคู่หมั้นแสนเชยที่กำลังดึงเสื้อสูทของเขาเหมือนเด็ก ๆ

“พี่ปราบไม่ต้องวุ่นวายเพราะหนูขนาดนี้ก็ได้นะคะ เอาแค่โต๊ะทำงานกับเก้าอี้ธรรมดาก็พอค่ะ”

“ไม่ได้ค่ะ โต๊ะทำงานต้องได้ระดับ เก้าอี้ต้องดีที่สุด ไม่อย่างนั้นน้องพลอยของพี่จะปวดหลังเวลาทำงานค่ะ”

เขาจับไหล่บอบบางของเธอเอาไว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลห่วงใย

“ขอบคุณค่ะ” พลอยฟ้ารู้สึกว่าเขาดีมากจนเธอนึกเกรงใจ