3

“เที่ยงแล้วค่ะ เราออกไปหาอะไรกินกันดีกว่านะคะ” ยังไม่ได้ทำงานอะไรในช่วงเช้า ก็เที่ยงเสียแล้ว พลอยฟ้ายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ก็เห็นว่าได้เวลาพักพอดี

“เราจะออกไปกินข้าวกันที่ไหนคะ ที่ศูนย์อาหารของบริษัทหรือคะ” พลอยฟ้าเอ่ยถาม

บริษัทของปราบเป็นบริษัทเกี่ยวกับการรับเหมาก่อสร้างและวางระบบต่าง ๆ ซึ่งเป็นบริษัทใหญ่ จึงได้งานประมูลใหญ่ ๆ เกี่ยวกับการก่อสร้างและโครงการใหญ่ ๆ ต่าง ๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน

“ไปกินข้างนอกค่ะ จะไปนั่งเบียดกับพนักงานทำไมกันคะ เราไปกินอาหารอร่อย ๆ ข้างนอกกันดีกว่า” เขากุมไหล่ของเธอทำเอาไว้ พลอยฟ้าพยายามไม่สะบัดออก พยายามทำตัวให้ชิน เพราะเขาเป็นคู่หมั้น เดี๋ยวเขาจะหาว่ารังเกียจเอาอีก

ปราบเห็นท่าทีของคู่หมั้นสาวเขาก็ยกยิ้มมุมปาก คิดว่าไม่ยากอะไรที่จะหลอกล่อพลอยฟ้า เพราะเธอดูซื่อบื้อจะตายไป พูดจาหวานนิดหวานหน่อย เอาอกเอาใจกันสักนิด ขี้คร้านหล่อนจะรักเขาจนหมดใจ

เขาไม่มีวันพาเธอออกไปนั่งกินข้าวด้วยกันให้พนักงานในบริษัทเห็นหรอก เพราะมันจะเป็นที่สนใจ ถ้าใครรู้ว่าพลอยฟ้าคือคู่หมั้นของเขาคงจะแอบหัวเราะเยาะและขบขันเขาไปทั่วที่มีคู่หมั้นโคตรเชยขนาดนี้

แค่จะควงไปไหนมาไหนก็อายแสนอาย จะให้รู้ว่าเป็นอะไรกันไม่ได้เด็ดขาด

“เดี๋ยวน้องพลอยไปรอพี่ที่เดิมนะคะ พี่จะให้คนขับรถวนรถไปรับค่ะ” เขามีข้อตกลงกับเธออยู่อย่าง ขณะทำงานอยู่ที่บริษัทห้ามบอกใครว่าเป็นคู่หมั้น และเธอก็เห็นด้วยเพราะไม่อยากถูกหาว่าเป็นเด็กเส้น ถึงได้มาฝึกงานอยู่ใกล้ชิดกับปราบ

“ค่ะพี่ปราบ แต่จริง ๆ น้องพลอยกินข้าวที่ศูนย์อาหารของบริษัทก็ได้นะคะ จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่ปราบ” เธอพูดอย่างเกรงใจ ไม่อยากต้องให้เขาพาไปกินข้าวร้านแพง ๆ ให้ต้องสิ้นเปลือง

“ไม่ได้สิคะ น้องพลอยมาฝึกงานวันแรก พี่ก็ต้องดูแลให้ดีสิคะ จะให้คู่หมั้นตัวเองไปกินข้าวแออัดกับพนักงานได้ยังไงกัน”

“ค่ะ” เธอรับคำไม่อยากขัดเขาอีก เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอเรื่องเยอะ

ปราบพาหญิงสาวมากินอาหารร้านหรูหราราคาแพง เพราะอยากเอาใจ ตอนแรกคิดว่าเธอจะทำให้เขาขายหน้าเสียอีก แต่ที่ไหนได้เธอก็รู้จักมารยาทบนโต๊ะอาหารอย่างดี วางตัวดี เพราะจริง ๆ แล้วเมื่อก่อนครอบครัวของเธอก็เคยรวยมาก่อน

แม้ตอนนี้จะไม่รวยแล้วเพราะล้มละลาย พ่อแม่ฆ่าตัวตายจนหมด เหลือแต่ยายคอยดูแล แต่ยายของพลอยฟ้าก็คงจะสอนหลานสาวมาดี เพื่อไม่ให้อายใครในที่สาธารณะ

“น้องพลอยต้องกินเยอะๆ นะคะ อาหารร้านนี้อร่อยมากค่ะ” เขาตักอาหารให้เธออย่างเอาใจ

“ความจริงเราไปกินอะไรง่าย ๆ ก็ได้นะคะ ร้านนี้ท่าทางจะแพงมาก พลอยเกรงใจน่ะค่ะ” เธอรู้ว่าเขารวยมาก จะเหมาอาหารทุกเมนูที่มีในร้านยังได้ แต่เธอไม่อยากให้เขาต้องมาสิ้นเปลืองหรือลำบากเลี้ยงเธอแบบนี้

“ไม่เอาหรอกค่ะ สำหรับพี่ต้องดีที่สุด น้องพลอยกินเถอะค่ะ” ปราบนึกระอาใจ แต่ปากก็พูดจาหวานหู คะขาไปเรื่อย

“ไอ้ปราบ” เสียงเรียกของปองภพ ปิติภัทร เพื่อนรักของปราบทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

“อ้าวไอ้ภพมากินข้าวร้านนี้เหมือนกันเหรอ”

“ใช่ ขวัญก็มา แต่ขอไปเข้าห้องน้ำ”

“แกสองคนมาด้วยกันมีอะไรกันรึเปล่าวะ”

“มีบ้าอะไรของแก เป็นเพื่อนกันเฉย ๆ โว้ย!” ขวัญหรือดวงขวัญ เจิดจันทร์คือเพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่ม ที่คบกันมานานแล้วตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม

“น้องพลอยคะ จำไอ้ภพเพื่อนพี่ได้ไหมคะ” ปราบรีบเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพลอยฟ้านั่งเกร็งอยู่อีกด้าน

“จำได้ค่ะ สวัสดีค่ะพี่ภพ” พลอยฟ้ายกมือไหว้ปองภพ ชายหนุ่มรับไหว้ก่อนจะยิ้มกว้างให้หญิงสาวแสนเชยตรงหน้า

“สวัสดีครับน้องพลอย วันนี้มาฝึกงานวันแรกเหรอครับ” ประโยคคำถามของปองภพทำให้พลอยฟ้าต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

“พี่ภพรู้ด้วยหรือคะ”

“ไอ้ภพมันสนิทกับพี่ คุยกันบ่อยพี่เลยบอกว่าน้องพลอยมาฝึกงานกับพี่วันนี้วันแรกน่ะค่ะ” ความจริงเมื่อคืนเขาออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ทั้งยังบ่นว่าวันนี้ต้องต้อนรับพลอยฟ้าให้ดีเพราะมาฝึกงานวันแรก

พลอยฟ้าเองเคยเห็นปองภพไปมาหาสู่กับปราบหลายครั้ง จึงพอรู้ว่าทั้งสองเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก

“อ้อ... ค่ะ” พลอยฟ้ารับคำ

“แกมากินข้าวเหรอ นั่งกินด้วยกันสิ ฉันเพิ่งสั่งอาหารเอง อยากกินอะไรสั่งเลย ฉันเลี้ยง” ปราบรีบเอ่ยชวนเพื่อน

“งั้นไม่เกรงใจนะโว้ย” ปองภพพูดขำๆ แต่เขาก็ร่ำรวยอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนเลี้ยงก็ได้ แต่เพราะเห็นเพื่อนอยากจะเลี้ยงก็ไม่ขัด รอบหน้าก็จะเลี้ยงคืน

ดวงขวัญมาร่วมรับประทานอาหารกับทุกคนด้วย เธอยิ้มให้พลอยฟ้าด้วยท่าทีเอ็นดู ตักโน่นตักนี่ให้ ทำตัวเป็นกันเอง ทำให้พลอยฟ้าหายเกร็งไปได้มาก

พลอยฟ้ารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเธอไม่ค่อยเหมาะกับสังคมของปราบ อาจเพราะเขาชอบสังสรรค์ดื่มกิน ในขณะที่เธอไม่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเที่ยวกลางคืน