All Chapters of เนื้อคู่จอมเถื่อน+เนื้อคู่คนเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

แก้มหอมนอนตะแคงหันหลังให้เขา พลางร้องไห้เบา ๆ ที่เสียตัวให้เขาอีกแล้ว“ไม่ต้องเสียใจหรอกที่ทำแป๊บเดียวแล้วเสร็จ เดี๋ยวรอบหน้าเฮียจะจัดให้นานกว่านี้หน่อย”“ไม่ใช่เรื่องนั้น” เธอขยับไหล่หนีเมื่อมือหนากุมอยู่ตรงไหล่เปลือยของเธอ“อ้าว... นึกว่าร้องไห้เสียใจที่ทำแป๊บเดียวเสร็จเสียอีก”“แป๊บเดียวอะไรของเฮียทำเป็นชั่วโมง”“อ้อ... เหรอไม่ได้ดูเวลาเลย ดูเหมือนเธอจะเสร็จไปตั้งสองครั้ง”“สองครั้งบ้าอะไร ตั้งสี่ อุ๊ย!” เธอปิดปากที่เผลอพูดออกไป“นับด้วยเหรอ”“ไม่ได้นับ คนบ้า คนเฮงซวย” เธอหันมาทุบตีเขา แต่คนยียวนหัวเราะร่วน“โมโหแบบนี้รู้ไหมว่าบักแตงโมของเธอมันจะทิ่มหน้าเฮียแล้ว” เขาก้มมองทรวงอกอวบอิ่มเปลือยเปล่าของเธอ“ว้าย!” เธอร้องเสียงหลง ทำท่าจะเอามือปิดอกเอาไว้ แต่เขาดันรวบเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ปล่อยนะ”“เธอหันมาตีเฮียก่อน จู่ ๆ จะมาให้ปล่อย นึกว่าอยากให้ดูนมเสียอีก”“อ๊าย...” เธอร้องด้วยความโมโห อยากที่จะข่วนหน้าเขาให้เลือดซิป“ว่าไง” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวนแก้มหอมอัดอั้นตันใจจนร้องไห้โฮออกมา ทำยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย“ฮือ ฮือ ฮือ”“เฮ้ย! ร้องไห้ทำไม” คนกวนบาทารีบเอ่ยถาม ดึงร่างเปลือ

“อุ๊ย!” แก้มหอมอุทานเมื่อเขาสระผมเสร็จก็เลื่อนมือลงมาเบื้องล่าง ปลดผ้าถุงออกไปก่อนจะเริ่มเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มเธอหลับตาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา เหนื่อยล้ากับการสู้รบตบมือกับเขา“เฮียคะ” เธอเอ่ยกับเขาเสียงออดอ้อน“อะไร” เขาเลิกคิ้วเอ่ยถาม มือยังสาละวนกับการนวดเฟ้นเต้านมอวบอิ่มของเธอไม่วาง“แก้มขออะไรเฮียสักอย่างสิ”“ขออะไร”“ถ้าแก้มยอมเฮีย เฮียพาแก้มไปเยี่ยมยายได้ไหมคะ” เธอเป็นห่วงยาย“ได้สิ” เขารับปากหมดแหละในเวลานี้ เพราะความสาวสดที่ล่อตาล่อใจของเขาอยู่ทำให้เขา“อื้อ...” ปากร้อนที่บดจูบเข้ามาหาทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านหัวใจเต้นแรงกระหน่ำแทบจะโลดออกมาจากอกมือของเขาเลื่อนลูบจากทรวงอกอวบอิ่มลงมายังสะโพกผายของเธอ ผ้าถุงของเธอถูกเลื่อนลงไปกองอยู่แทบเท้าสายลมเย็น ๆ พัดมากระทบผิวกายทำให้เธอห่อไหล่เข้าหากันอย่างอัตโนมัติ เขากดปากร้อนลงบนไหล่ละมุน คล้ายจะคลายความหนาวมาให้“เฮีย อื้อ...” เธอครวญครางเมื่อเขาจับร่างเปลือยของเธอมานั่งบนตัก กลีบฉ่ำโอบอุ้มแก่นกายที่สอดเสียบเข้ามาจนมิดโคนปากร้อนที่ขบเม้มติ่งหูละมุนทำให้เธอต้องเบี่ยงหลบด้วยความเสียวซ่าน“ตอดดีจัง” เขาโอบอุ้มร่างเปลือยที่ถ่างขานั่งท

“ผมต้องขอโทษด้วยครับ”“ยายแก้มบอกว่าปรับความเข้าใจกับเราแล้ว ยายก็แค่อยากบอกว่ายายฝากหลานด้วย แต่ถ้าเราไม่ต้องการยายแก้มจริงๆ ก็อย่าทำให้เจ็บช้ำน้ำใจกันเลย เรายายหลานยินดีขายบ้านหลังนี้ใช้หนี้ และผ่อนชำระ ยายไม่อยากให้หลานสาวที่ยายรักที่สุดต้องใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข และเป็นที่เกลียดชังของใคร”“ผมสัญญาครับว่าจะดูแลแก้มหอมให้ดี อย่างไรเธอก็คือภรรยาของผม”“ยายได้ยินแบบนี้ก็เบาใจ เรื่องแม่ของเขาน่ะต้องทำใจหน่อยนะ ยายผิดเองที่เลี้ยงลูกตามใจ” คุณยายตัดสินใจเล่าเรื่องมารดาของแก้มหอมให้หลานเขยฟังทั้งหมด“เราจะนึกดูถูกหรืออะไรก็ช่าง แต่แก้มหอมไม่มีส่วนรู้เห็น หรือส่วนได้ส่วนเสียอะไรเลย เขาต้องมารับเคราะห์เพราะแม่ของเขา และที่ยายต้องพูดก็เพราะว่าอนาคตขุนเขาเองก็อาจจะเจอเรื่องวุ่นวายใจจากแม่ของแก้มหอม เขาอาจจะต้องไปรบกวนเรื่องเงินหรือเรื่องอื่น ๆ ยายอยากให้เตรียมตัวเตรียมใจรับมือเอาไว้”“ครับ” เขารับคำ ไม่คิดว่าท่านจะพูดกับเขาตรงๆ เช่นนี้“ที่ยายพูดตรงๆ เพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คนไหนดีก็ต้องบอกว่าดี คนไหนไม่ดีก็ต้องบอกว่าไม่ดี อยากให้เราเข้าใจยายแก้มเสียใหม่”“ครับคุณยาย” ขุนเขามีท่าทีนอบ

“นี่พี่ไล่ว่านเหรอคะ”“ใช่”“พี่เขม”“กลับไปเสียเถอะ พี่ได้ยินหมดแล้วว่าว่านทำอะไร พูดอะไรกับแก้มบ้าง ถ้าทำตัวเป็นแม่ที่ดีไม่ได้ก็ควรทำตัวเป็นลูกที่ดีบ้าง สงสารแม่ตัวเองบ้าง พี่พูดให้ว่านคิด แต่ถ้าคิดไม่ดีเพราะเป็นไม้แก่ พี่ก็คงไม่พูดอะไรอีก”“พี่เขม!”เขมราชพูดจบก็เดินจาก เขาเห็นพฤติกรรมหลายวันมานี้ของว่านหอมแล้วนึกระอา แถมเธอยังคอยตามยั่วยวนเขาอีกไม่ใช่ว่าเขาจะชอบสาวเอ๊าะ ๆ หรืออะไร ไม่ใช่ว่าเธอแก่เกินแกงหรืออะไร คนอายุรุ่นเธอยังดูดีน่าเอามาเป็นศรีภรรยาก็มาก แต่กิริยาท่าทางของเธอมันไม่โอเคเลย มันทำให้เขารังเกียจเดียดฉันว่านหอมกรีดร้องลั่นบ้าน ก่อนจะด่าทอเขมราชด้วยถ้อยคำหยาบคาย แล้วเธอก็เรียกให้คนขับรถไปส่งที่บ้าน ออกจากไร่ขุนเขาไปในทันที“เกิดอะไรขึ้นครับพ่อ” ขุนเขาเอ่ยถามบิดา“ทำในสิ่งที่ถูกต้องไง” แล้วเขมราชก็พูดเปิดอกกับลูกชาย“พ่อทำถูกแล้วครับ” นานทีปีหนที่พ่อลูกจะลงรอยและเห็นดีเห็นงามกันเช่นนี้“สงสารหนูแก้มมีแม่แบบนี้ แกก็อย่าทำตัวแย่ๆ กับหนูแก้มมากล่ะ”“ผมเป็นสามีที่ดีแล้วครับ ไม่ทำตัวแย่ ๆ แล้ว”“รักหนูแก้มแล้วสิ” เขมราชยิ้มอย่างรู้ทัน“ผมนี่นะจะไปรักยายแก้มเหม็นนั่น”“ไม่

เล่ม 2 เนื้อคู่คนเถื่อน1โฉมชบากลับถึงบ้านด้วยความผิดหวังกายใจ เธออยากหนีไปให้พ้นจากบ้านที่แสนเลวร้ายหลังนี้สักที ที่พึ่งเดียวคือการแต่งงานกับขุนเขา แต่เขาก็แต่งงานไปเสียแล้วเธอคงไร้เสน่ห์ มีแต่ความสวยแต่ไม่สามารถมัดใจชายได้ ได้รับข่าวคราวว่าเขาแต่งงานเงียบ ๆ ก็หลอกตัวเองว่าไม่จริง จนได้เจอเขาอยู่กับภรรยาแสนสวยหัวใจของเธอแตกสลาย แท้ที่จริงแล้ว เธอนับถือขุนเขาเหมือนพี่ชาย รักและเคารพเขามาก ที่เธออยากแต่งงานกับเขา เพราะอยากพึ่งพาอาศัยให้เขาพาเธอออกไปจากบ้านหลังนี้สักทีหลังจากบิดาเสียชีวิต ทุกอย่างก็เหมือนจะจบสิ้น มารดามีสามีใหม่ มีลูกใหม่ มีอะไรก็ประเคนให้จนหมด“ไปไหนมา” เสียงทักทายของมารดาทำให้โฉมชบาชะงัก“โฉมออกไปซื้อของมาน่ะค่ะ”“กลับมาก็ดีแล้ว พรุ่งนี้แต่งตัวสวยจะต้องดูตัว”“ดูตัวเหรอคะ” เธอพอรู้ แต่ไม่รู้ว่าดูตัวกับใคร“ใช่ ลูกของคุณลุงเมฆกับป้าทัดดาว เราคงจำพี่เขาไม่ได้ เคยเจอกันตอนเด็กมาก ๆ พี่เขาไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ แล้วก็ไปอยู่กับยายของเขาที่โน้น นี่เขากลับมาเยี่ยมบ้านเกิด”“ค่ะคุณแม่” โฉมชบามีหน้าที่อย่างเดียวในบ้านหลังนี้ก็คือเชื่อฟัง ไม่มีสิทธิ์มีเสียง หืออืออะไรกับใครไ