เนื้อคู่จอมเถื่อน+เนื้อคู่คนเถื่อน

มณีมุกดามองหนุ่มสาวทั้งสองที่กำลังทำอาหารกันอยู่ในห้องครัวแบบเปิดโล่งของตัวบ้านแล้วยอกแสลงในอก

คนหนึ่งคือคู่หมั้นหนุ่ม อีกคนคือน้องสาวต่างมารดา พวกเขาสองคนมีใจให้กัน ในขณะที่เธอเป็นคู่หมั้นเพราะบิดาเคยมีบุญคุณกับครอบครัวของเขา ที่บ้านไม่มีบุตรสาวจึงเอ่ยปากอยากได้กวีวัธน์มาเป็นเขย โดยการหมั้นหมายกับเธอเมื่อหลายปีก่อน

เธอแอบชอบกวีวัธน์โดยไม่ต้องสงสัย แต่สำหรับเขาแล้วเธอไม่เคยอยู่ในสายตา เขารักและเอ็นดูน้องสาวของเธอมากกว่า

มณีเนตรขี้อ้อนน่ารักในสายตาของเขา ในขณะที่เธอเข้มแข็งพึ่งพิงตัวเองได้ ไม่ต้องมีใครใส่ใจก็เอาตัวรอดได้

มณีมุกดานึกน้อยใจวูบขึ้นมาในอก วันนี้เธอโทร. หากวีวัธน์ เพื่อบอกเขาว่าจะไปหาที่ทำงานเพื่อที่จะชวนเขาออกไปกินข้าวแสนอร่อยกันข้างนอก แต่เขากลับปฏิเสธบอกว่ามีธุระ

ธุระของเขาก็คือน้องสาวของเธออย่างนั้นเหรอ

มณีเนตรมักมีความสำคัญกับเขาเสมอ ไม่ว่าทั้งยามหลับและยามตื่น โทร. หาคราใดเขาจะรีบไปในทันที ในขณะที่เธอพึ่งตัวเองจนเคยชิน

การพึ่งตัวเองก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องง้อใคร อยู่ได้ด้วยตัวเอง ยืนได้ด้วยลำแข้ง แต่เธอก็อยากโมเม้นต์ที่อยากให้คนที่รักใส่ใจบ้าง

“อ้าวพี่มุกดามาชิมอาหารฝีมือพี่วีกับเนตรสิคะ” มณีเนตรหันมาเห็นพี่สาวก็รีบเอ่ยทักทายในทันที

กวีวัธน์หันมามองเล็กน้อย ก่อนที่จะทำอาหารต่อ เขาไม่ได้ใส่ใจเธอสักนิด ไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือไงที่บอกเธอว่ามีธุระ แต่มาหาน้องสาวของเธอ ทั้ง ๆ ที่กำลังจะแต่งงานกับเธออยู่แล้ว

“ทำอะไรกันอยู่เหรอ” มณีมุกดากลืนก้อนแข็ง ๆ ที่จุกขึ้นมาถึงคอหอยลงไปในอก ก่อนจะเดินเข้าไปเอ่ยถาม

“กำลังทำกุ้งราดซอสมะขามกันอยู่ค่ะ ของโปรดของพี่วีเลยนะคะนี่ แล้วก็ทำห่อหมกทะเลค่ะ” มณีเนตรยิ้มให้พี่สาวต่างมารดา

รอยยิ้มที่เคลือบแคลงไปด้วยยาพิษ มณีเนตรในสายตาของทุกคนคือสาวน้อยแสนสวย น่ารัก บอบบาง น่าทะนุถนอม เวลาทำอะไรผิดก็ทำเสียงเนียน ๆ อ้อน ๆ ก็สามารถผ่านพ้นบทลงโทษทุกอย่างไปได้

ในขณะที่เธอแมน ๆ ลุย ๆ มีอะไรก็ยืดอกรับ ผิดก็โดนลงโทษ ไม่มีใครเห็นใจสงสาร ต้องแบกรับทุกอย่างของครอบครัว

บ้านของเธอทำธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ท เธอในฐานะลูกคนโตจึงต้องดูแลกิจการงานทุกอย่างสืบทอดจากบิดา โดยมีกวีวัธน์เข้ามาช่วยดูแล ครอบครัวของเขาเข้ามาเป็นหุ้นส่วนด้วย หลังจากที่เคยประสบปัญหาแล้วบิดาของเธอช่วยเหลือจนผ่านพ้นวิกฤติไปได้ แล้วกลับมายืนหยัดอีกครั้ง ดังนั้นครอบครัวโชติสุรศักดิ์ของกวีวัธน์นอกจากจะเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ของภาคใต้แล้วยังมีธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ทอีกด้วย

บิดาหมายใจว่าจะให้ตระกูลโชติสุรศักดิ์แต่งงานกับวิวัฒนาพานิชย์เพื่อที่จะได้ควบรวมกิจการเข้าด้วยกัน

“พี่วีคะ มุกดาขอคุยอะไรกับพี่วีหน่อยสิคะ” มณีมุกดาเอ่ยกับกวีวัธน์ แต่เขากำลังง่วนกับการจัดจานอยู่

“เดี๋ยวค่อยคุยกัน พี่ยุ่งอยู่” ประโยคของเขามันเต็มไปด้วยความเฉยเมย ไม่แม้แต่จะเหลือบแลเธอเสียด้วยซ้ำ ทำให้มณีมุกดาหน้าชาไปเลย

“พี่วีชิมห่อหมกสิคะว่าอร่อยไหม” มณีเนตรตักห่อหมกป้อนให้ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

“นี่พอสักทีได้ไหม”

เพล้ง!!! ช้อนที่มณีเนตรตักห่อหมกไปจ่อที่ปากของชายหนุ่มกระเด็นด้วยแรงปัดของมณีมุกดา

“ว้าย! พี่มุกดาอะไรกันคะ” มณีเนตรเอ่ยถามด้วยหน้าตาตื่นตกใจ

“ทำอะไร” กวีวัธน์เอ่ยถามเสียงแข็งเมื่อเห็นความขี้อิจฉาของคู่หมั้นตัวเอง

“ทำอะไรอย่างนั้นเหรอคะ ก็ทำให้พี่วีหันมาสนใจมุกดาบ้างไง มุกดาบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยพี่ก็เอาแต่จัดจาน ให้เนตรจัดไปไม่ได้เหรอคะ หรือเป็นง่อย”

“มานี่เลย” กวีวัธน์ดึงมณีมุกดาออกมาจากห้องครัวในทันทีที่เห็นว่าหญิงสาวกำลังจะอาละวาด

“ยอมออกมากับมุกดาแล้วเหรอคะ”

“มีอะไร” เขาถามเสียงขรึม ปล่อยแขนเธอคล้ายรังเกียจ การกระทำของเขาทำให้เธอหน้าชา

“ต้องให้มุกดากลายเป็นนางร้าย พี่ถึงจะยอมออกมา”

“พี่ไม่ได้สนใจเรื่องที่เธอจะเป็นนางร้ายหรือเปล่า พี่แค่ไม่อยากให้เธอทำอะไรรุนแรงกับเนตร”

“นี่พี่เห็นว่ามุกดาเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ” มณีมุกดารู้สึกเจ็บปวดเสมอ เธอไร้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยเหรอ เรียกร้องความสนใจเขาก็ไม่สน เขาสนแค่ป้องกันไม่ให้เธอไปทำอะไรเลวร้ายกับน้องสาวของเธอ

ตลกสิ้นดี!

“ถ้าไม่มีอะไรจะคุย งั้นพี่ไป” เขาทำท่าจะเดินหนี มณีมุกดาก็รีบเข้าไปโอบกอดเอาไว้

“พี่วีอย่าเพิ่งไปสิคะ”

“อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” เขาแกะมือของเธอออก

“กลัวใครจะมาเห็นคะ เนตรหรือไง”

“ไม่เกี่ยวอะไรกับเนตร” เขาพูดเสียงเข้มดุ

“ขนาดไม่เกี่ยวแต่พี่วีก็ยังมาหาเนตร ทั้ง ๆ ที่มุกดาอยากชวนพี่ไปกินข้าวด้วยกันเย็นนี้” มณีมุกดาพูดอย่างน้อยใจ

“พี่นัดกับเนตรเอาไว้ก่อนเธอมุกดา พี่ก็ต้องรักษาสัญญา” ประโยคของเขาทำให้เธอเจ็บลึกในอก เขาเคยนัดกับเธอก่อนมณีเนตร แต่พอมณีเนตรมีปัญหาเขาก็วิ่งแจ้นไปหา ยกเลิกนัดของเธอ ลำดับความสำคัญบ่งบอกว่าเธอเป็นรอง หรืออีกนัยคือไม่มีความสำคัญอะไรกับเขาเลย

“สัญญากันว่าจะมาทำกับข้าวด้วยกันน่ะเหรอคะ” สัญญาทำกับข้าวมันสำคัญกว่าการไปกินข้าวกับคู่หมั้นของตัวเอง มณีมุกดารู้สึกเวทนาตัวเองเป็นที่สุด

“เรื่องสำคัญที่จะคุยคืออะไร ทำไมไม่เข้าเรื่องสักที”

“พี่วีทำท่ารำคาญมุกดาขนาดนี้แล้วมาแต่งงานกับมุกดาทำไม” เธอถามเขาปากคอสั่นด้วยความเจ็บปวด เขารักอีกคน ห่วงอีกคน เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย แล้วเขามาแต่งงานกับเธอทำไม