บททั้งหมดของ เนื้อคู่จอมเถื่อน+เนื้อคู่คนเถื่อน: บทที่ 31 - บทที่ 40

“เราต้องขอโทษเรื่องพี่โฉมอีกรอบนะคะ พี่โฉมน่ะหนีไปอยู่กับพี่เคนเสียแล้วล่ะค่ะ” โฉมงามปั้นน้ำเป็นตัว“เหรอครับ” จิรัชเลิกคิ้วขึ้น รับรู้ได้ถึงความโกหกของอีกฝ่าย“ใช่ค่ะ พี่โฉมติดต่อมาบอกงามเองว่าอยากไปใช้ชีวิตอยู่กับพี่เคน พอคุณพ่อคุณแม่รู้ก็โกรธมากๆ เลยค่ะ ถึงกับจะตัดหางปล่อยวัด แต่งามน่ะสงสารพี่โฉมก็เลยขอคุณพ่อกับคุณแม่เอาไว้น่ะค่ะว่าอย่าโกรธเคืองอะไรพี่โฉมเลย พี่โฉมรักใครชอบใครเราก็ควรที่จะรักจะชอบด้วย”“น้องงามเป็นคนจิตใจดีจังเลยนะครับ”“แหม... ยังไงพี่โฉมก็เป็นพี่สาวของงามน่ะค่ะ”“ถ้าโฉมชบา รักใครชอบใคร น้องงามกับครอบครัวก็จะสนับสนุนใช่ไหมครับ” จิรัชเอ่ยถามกลับไป“ใช่ค่ะ พี่เก้าถามทำไมเหรอคะ”“พี่ก็อยากสนับสนุนให้คนรักกันน่ะครับ ถ้าโฉมชบาเขาชอบใครพี่ก็อยากให้เขาหวังน่ะ”“พี่เก้าเป็นคนดีจังเลยนะคะ” โฉมงามยิ้มในหน้า กำจัดพี่สาวหน้าโง่ไปได้แล้ว คนที่จะได้ครอบครองจิรัชก็คือเธอ เธอไปสืบประวัติจิรัชมาแล้ว เขารวย โพรไฟล์ดี การศึกษา หน้าตา ชาติตระกูล รูปหล่อพ่อรวยแบบนี้ผู้หญิงคนไหนได้แต่งงานด้วยก็มีแต่คนอิจฉา“พี่ไม่ได้เป็นคนดีอะไรหรอกครับ พี่แค่อยากให้คนที่รักกันสมหวังอย่างที่บอกนั่นแหละ

เขาบดเบียดสะโพกเข้าหา เธอสัมผัสได้ถึงร่างกายเปลือยเปล่าร้อนผ่าวของเขา และค้นพบว่าตัวเองก็โดนลอกคราบไปจนหมดแล้ว“พี่เก้า” เธอครางเบา ๆ เมื่อเขาบดเบียดสะโพกเข้ามาทางด้านหลัง สอดลำกายเข้ามาฝากฝังแล้วกอดรัดเต้านมอวบอิ่มของเธอเอาไว้ พลางนวดเฟ้นหนักเบาเร้าอารมณ์ สะกิดยอดถันจนแข็งเป็นไตโฉมชบาครวญครางไม่เป็นภาษาอีกหลายนาทีก่อนที่จะเสร็จสม ค่ำคืนนี้เขาไม่อยากกวนเธอมากจึงพอแค่นี้ก่อน แค่ให้เธอเสร็จสมพร้อมๆ กันกับเขาแค่นี้เขาก็พึงพอใจแล้ว“ทำอะไรกินครับเช้านี้” มื้อเช้าแสนอร่อยหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว จิรัชตามมากอดรัดร่างหอมกรุ่นของเธอเอาไว้“วันนี้ทำพายไส้ผลไม้รวมค่ะพี่เก้า กินกับกาแฟ พี่เก้าหิวหรือยังคะ”“หิวแล้ว”“อุ๊ย!” จะไม่ให้เธออุทานได้ยังไงก็เขาเล่นบดเบียดเข้ามาหาหลังจากเสียงอุทานเธอก็ต้องตกเป็นของเขาจิรัชพาโฉมชบาออกไปเดินเล่นในไร่อันร่มรื่น คนงานต่างเคารพโฉมชบาด้วยกันทั้งนั้นในฐานะนายหญิง เพราะจิรัชประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขา“พี่เก้าเป็นอะไรคะ” เธอเห็นเขาหน้าบึ้งเลยเอ่ยถาม“พี่ว่าจะไล่คนงานผู้ชายออกให้หมด”“คะ” เธออุทานพลางทำหน้างุนงง“ไล่ทำไมคะ”“มันมองโฉมตาเป็นมั

ตอนเด็กๆ เอาแต่ป่วย สุขภาพไม่แข็งแรง พอเธอย้ายมาอยู่ด้วยจึงเปลี่ยนชื่อเป็นโฉมงามแทนชื่อเดิมพอโฉมงามคลอด ภรรยาของกรณ์ก็เสียชีวิต แต่จริง ๆ แม่ของโฉมงามเป็นภรรยาที่เขาไม่ได้รัก แต่ถูกจับคลุมถุงชนกัน เธอจึงต่อรองว่าจะเลี้ยงดูลูกของเขาให้ดี และยอมเป็นแม่ของโฉมงาม แลกกับที่เขาต้องยอมให้เธอพาโฉมชบาเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย เธอไม่อยากเอาโฉมชบาไปฝากไว้กับญาติคนอื่น กลัวคนพวกนั้นจะเลี้ยงลูกได้ไม่ดีสิ่งที่กรณ์ขอก็คือห้ามรักโฉมชบามากกว่าโฉมงาม เพราะเขากลัวเธอจะไม่รักลูกสาวของเขา แต่รักลูกตัวเองมากกว่า ถ้าเธอทำได้เขาจะให้เงินและทุกอย่างกับเธอ ทำให้เธอมีความสุขที่สุดเธอยอมรับว่าทำเพื่อเงิน เพราะเงินบันดาลทุกสิ่งอย่าง ดังนั้นเมื่อโฉมงามต้องการอะไร โฉมงามจะมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ แต่ใช่ว่าเธอจะรักโฉมชบาน้อยกว่า เธอก็พยายามซัพพอร์ตลูกสาวทุกอย่าง ให้ลูกได้เรียนหนังสือโรงเรียนดี ๆ เรียนพิเศษที่ดี ๆ ได้เรียนอะไรหลายอย่างที่ชอบ โฉมชบาจึงมีความสามารถรอบด้าน เธอคิดว่าความสามารถนี้จะทำให้โฉมชบาเอาตัวรอดได้ในอนาคตเธอขอร้องให้กรณ์ส่งโฉมชบาเรียนให้จบ เมื่อลูกสาวสอบเข้าได้มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของประเทศได้ ลูกสาวก

“ทำไมแม่ต้องทำแบบนั้นด้วย”“ก็งามชอบพี่เก้า งามไม่ยอมให้พี่โฉมได้พี่เก้าไปครองเด็ดขาด”“แม่คงทำแบบนั้นไม่ได้”“ทำไมคะ คุณแม่รักพี่โฉมมากกว่างามเหรอ” ปกติมารดาไม่เคยปฏิเสธเธอ แต่วันนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้“ผู้ใหญ่เขามาขอโฉมชบา ไม่ได้มาขอหนู หนูต้องรับความจริงข้อนี้ให้ได้”“แต่เราก็ปฏิเสธได้นี่คะ หนูไม่ได้ก็อย่าหวังเลยว่าพี่โฉมจะได้พี่เก้าไป”“เราก็สาวและสวยมีผู้ชายดีๆ อีกเยอะ เป็นพี่น้องกันต้องรักกัน อย่าแย่งผู้ชายคนเดียวกันเลยนะ”“ไม่ค่ะ คุณแม่ต้องไปจัดการให้งาม”“แม่ไม่ทำ”“คุณแม่!” โฉมงามเสียงดังใส่มารดา“อย่ามาเสียงดังใส่แม่นะ”“ทำไมจะเสียงดังไม่ได้ ก็แกไม่ใช่แม่ของฉัน” โฉมงามพูดออกมาด้วยความโกรธ ทำให้กานพลูนิ่งอึ้งไป“ลูกพูดอะไรของลูก” กรณ์ที่เข้ามาได้ยินเอ่ยถามอย่างตกใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าบุตรสาวจะรับรู้เรื่องนี้คนที่ตกตะลึงอีกอย่างก็คือโฉมชบาเพราะไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อนโฉมงามไม่ใช่ลูกของมารดา หมายความว่ายังไงกัน หญิงสาวครุ่นคิด ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่าก่อนมารดาแต่งงานก็เอาเธอไปฝากไว้กับตายาย ผ่านไปเป็นปีมารดาถึงไปรับเธอมาอยู่ด้วย บอกว่าท่านคลอดน้องสาวอีกคน ให้เธอรับรู้ว่าเธอมีน้อ

แถมเรื่องเรียนก็เหมือนกัน โฉมชบาได้เรียนทุกอย่างที่เป็นทักษะสำหรับการใช้ชีวิต แต่โฉมงามกลับเรียนแค่พอผ่าน ๆ เรียนจบไปแบบนั้นเองการเลี้ยงลูกเป็นเทวดามันคือผลตอบแทนที่เขาได้รับ กรณ์รู้สึกย่ำแย่ เขาหยิบวัตถุสีดำขึ้นมาจากลิ้นชักอย่างละล้าละลัง ก่อนที่จะวางกลับไปใหม่ถ้าเขาตายลูกจะทำยังไง โฉมงามไม่โต ดูแลพึ่งพิงตัวเองไม่ได้เลย“คุณพ่อคะ ทำไมคุณพ่อโง่แบบนี้คะ” คนที่เดินเข้ามาในห้องโวยวายเกรี้ยวกราดไม่หยุดหย่อน“หยุดก้าวร้าวพ่อสักที” กรณ์พูดอย่างเครียดจัด“คุณพ่อโง่ บริหารงานผิดพลาดไม่ว่า ยังเลี้ยงอีสองแม่ลูกนั่นเอาไว้ให้มันกอบโกยเงินเราอีก ตอนนี้มันหนีไปเสวยสุข แล้วเราเป็นหนี้หัวโต”“เขาไม่ได้เสวยสุข เขาอยู่เขาก็ทำงานเหมือนกัน”“ทำงานอะไรคะ”16“ดูแลเราไง แถมยังดูแลบ้านอย่างดีด้วย แขกไปใครมาไม่เคยมีใครตำหนิบ้านเราว่าไม่เรียบร้อยเหมือนตอนนี้เลย”“คุณพ่อจะหาว่าหนูไม่เรียบร้อยไม่เอาไหนเหรอคะ” โฉมงามเครียดเพราะว่าเธอไม่มีเงิน ไม่มีเพื่อน จะซื้ออะไร กินอะไร ก็ต้องกระเบียดกระเสียด ไม่มีเงินชอปปิงอวดรวยเหมือนแต่ก่อน“ใช่”“คุณพ่อ ทำไมหนูมีพ่อโง่ขนาดนี้ ตอนนี้พ่อรู้ไหมเดินไปทางไหนก็มีแต่คนดูถูก หน