All Chapters of เนื้อคู่จอมเถื่อน+เนื้อคู่คนเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

“ฉัน ฉัน” เธอไม่ยอมลง เขาก็เปิดประตูรถลงไปลากเธอลงมา“อย่าทิ้งฉัน” โฉมชบาตะโกนเรียกแต่เขาก็ขับรถจากไปแล้วหญิงสาวกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว มองซ้ายมองขวามีแต่ป่า เธอเดินย่ำไปตามพื้นถนน รองเท้าไม่มีทำให้รู้สึกเจ็บและแสบเท้าค่อนข้างมาก“เจ็บจัง” หญิงสาวทรุดนั่งลง ก่อนจะลูบฝ่าเท้าตัวเองเบา ๆ ปรากฏว่ามีเลือดไหลซึมออกมา อาจเพราะเธอเหยียบก้อนกรวดที่มีความคมเมื่อครู่จู่ ๆ หญิงสาวก็ปล่อยโฮออกมาอย่างอดสูใจ ทำไมชีวิตถึงได้ระยำตำบอนขนาดนี้นะเสียงมอเตอร์ไซค์ที่แล่นมาจอดก่อนที่จะมีเสียงเอ่ยถามออกมาทำให้เธอหันไปมองอย่างตกใจ“จะไปไหนจ๊ะน้องสาวคนสวย ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะจ๊ะ” หนุ่มวัยคะนองที่ขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบสองคันมีกันอยู่สี่คน ไม่ต้องพูดพร่ำ เธอก็รีบวิ่งหนีไปในทันที“เฮ้ย! พวกเราตามไปสิวะ วันนี้มีอะไรให้เล่นสนุกแล้ว”“อย่านะ อย่า กรี๊ด!” โฉมชบากรีดร้อง โดนพวกมันล้อมเอาไว้“เฮ้ย! จับมันนอนลงสิวะ สวยๆ แบบนี้ขอสักดอกสองดอกให้หายอยากหน่อย โชคดีฉิบหายไม่ต้องไปเสียเงินซื้อกิน”“ปล่อยนะ อย่าทำอะไรฉันเลย” โฉมชบาขอร้องด้วยน้ำตานองหน้า“สวยๆ แบบนี้จะให้พวกพี่ปล่อยไปได้ยังไงกัน”หญิงสาวหลับต

“คุณพักเถอะ” เขาเอ่ยบอก ก่อนจะหมุนกายทำท่าจะเดินออกมาจากห้อง“คุณจะไปไหนคะ”“ผมจะออกไปทำธุระข้างนอกเสียหน่อย แต่จริงๆ ผมก็มีงานอีกอย่างให้คุณทำนะ” เขากวาดสายตามองเธอไม่วางจิรัชไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกนึกคิดเช่นนี้ หรืออยากได้ผู้หญิงมาบำบัดความต้องการของตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากได้เธอสักครั้ง ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ ถึงผ่านผู้ชายมาเยอะเขาก็อยากลองบ้าง ว่าเธอจะแซบขนาดไหน ผู้ชายถึงได้ตามไปฉุดถึงที่บ้าน“งานอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามเขา จิรัชจึงเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามาหา ทำให้โฉมชบาสะดุ้ง ถอยหนีอย่างตกใจ แต่เขาคว้าแขนของเธอเอาไว้“นอนกับผม”“คะ”“นอนกับผมได้เงินเหมือนกัน ผมกำลังพักผ่อนก่อนกลับไปทำงาน ถ้าคุณไม่อยากทำงานอื่นให้เหนื่อย นอนกับผมไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่บนเตียงก็พอ”“ไม่” เธอปฏิเสธเสียงสั่น กัดปากตัวเองเบา ๆ เธอคิดว่าดีแล้วที่ไม่ต้องแต่งงานกับคนแบบเขา ผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น แต่งงานกันไปคงนอกใจ ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจนี่คือผู้ชายที่มารดาหาให้ ผู้ชายไม่ดีที่จะทำให้ต้องเสียใจ ถ้าเป็นโฉมงามน้องสาวของเธอ มารดาคงหาแต่ผู้ชายดี ๆ ให้“ก็แล้วแต่ ถ้าเปลี่ยนใ

ทำเขาคงกระเดือกไม่ลง จากที่เกลียวจันทร์ทำแล้วแตะต้องบ้างนิดหน่อย ถ้าเธอทำเขาคงเททิ้ง“ก็ได้ค่ะ” เกลียวจันทร์ไม่ใช่คนเรื่องมากจึงรับคำ6จิรัชยังไม่ได้พาเธอออกไปทำงานในไร่ เพราะเขาให้เหตุผลว่าเธอควรพักผ่อนให้แข็งแรงก่อน อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คนใจดำนัก ดังนั้นอยู่บ้านว่างๆ เธอก็ช่วยเกลียวจันทร์ทำโน่นทำนี่ รวมถึงทำอาหารด้วย“โอ้โห... คุณทำอาหารอร่อยจังเลยค่ะ”“ยกไปตั้งโต๊ะได้แล้ว คุณเก้าคงใกล้กลับมาจากในไร่แล้ว” โฉมชบาเอ่ยบอก“ค่ะ” เกลียวจันทร์รับคำ และรีบตั้งโต๊ะจิรัชกินอาหารเข้าไปคำแรกก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน“วันนี้ทำไมอาหารดูแปลกไป” จิรัชอดที่จะเอ่ยถามสาวใช้ไม่ได้“แปลกยังไงเหรอคะ” เกลียวจันทร์หน้าเสีย เหลือบไปมองหน้าโฉมชบา โฉมชบาก็ขอร้องไม่ให้เกลียวจันทร์ปริปากพูดอะไร“อร่อยกว่าวันก่อนๆ” จิรัชตักชิมแล้วเอ่ยชมอีก“จันทร์ลองเปลี่ยนเมนูอาหารดูน่ะค่ะ ปกติทำแต่อาหารป่า แกงเผ็ด ส้มตำอะไรแบบนั้น คุณเก้าคงไม่ถูกปาก”“อ้อ... แสดงว่าจันทร์ทำอาหารได้หลายอย่างน่ะสิ” เขาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน อาจเพราะเกลียวจันทร์เพิ่งมาอยู่ที่นี่ แต่สามีของหล่อนนั้นมาดูแลไร่ให้เขานานแล้ว แต่เกลียวจันทร์เพิ่งแต่งงานก

ปากหนาประกบปิดปากน้อยสั่นระริก ถึงเธอจะโดนวางยาและมีความต้องการมากล้น แต่การจูบที่ไม่เป็นสับประรดของเธอทำให้เขาต้องเลิกคิ้วเข้าหากันแต่ปากแสนหวานของเธอก็ทำให้เขาเลิกคิดเรื่องว่าเธอจะจูบเป็นหรือไม่เป็นออกไปจากหัวเขาดันร่างน้อยเปลือยเปล่าของเธอไปกับเตียงนอนกว้าง ก่อนที่จะจุมพิตเธออย่างดูดดื่ม เธอครางเสียงสั่น สัมผัสมือน้อยไปกับเนื้อตัวของเขาอย่างถ้วนทั่ว ร่างกายของเธอสั่นระริกบดเบียดเข้าหาเขาอย่างเร่าร้อน“โอเค โอเค” เขาเห็นความใจร้อนของเธอก็ต้องละห่างจากการเล้าโลม เพราะร่องของเธอชุ่มฉ่ำจนพรั่งพร้อมจิรัชสบถลั่น เขาไม่มีเครื่องป้องกัน พอจะผละห่างเธอก็คว้าเขาไปกอดเอาไว้ ร่างของเขาเสียหลักล้มลงบนร่างของเธอ เธอโอบรัดเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อยการโอบรัดเหนียวแน่นของเธอ อีกทั้งร่างที่ถลาลงไปหาก็ต่างเปลือยเปล่าทำให้เขาสวมสอดเข้าไปในร่องคับแคบฉ่ำเยิ้มเต็ม ๆ ลำจิรัชครางออกมาเสียงหลง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาเยอะอย่างเธอ แถมยังเคยมีผัวมาแล้ว เพราะผู้ชายมาฉุดคร่าประกาศโต้ง ๆ ว่าเป็นผัวจะยังคงคับแน่นอยู่เช่นนี้ หรือเพราะสมัยใหม่มีการทำรีแพร์ยกกระชับช่วงล่วงของผู้หญิง เธอถึงได้กระชับคับแน่นบี

“พี่เก้าพูดจริงเหรอคะ” เธอเอ่ยถามเขาอย่างดีใจ รู้สึกว่าค้นพบแสงสว่างปลายอุโมงค์ อย่างน้อยเขาก็ยังเมตตาคิดจะช่วยเธอ“จริงสิ ไม่ต้องกังวลแล้วนะ” เขาเห็นว่าเธอมีสีหน้าดีขึ้น เขาก็ต้องอดยิ้มตามเธอเสียไม่ได้จิรัชไม่ได้พูดเปล่า เขาผละห่างจากเธอก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร. หาเพื่อนที่เป็นตำรวจในท้องที่ว่ามีคดีคนตายหรืออะไรไหม“ไม่มีเลยเหรอเพื่อน”“ไม่มีนะ นายมีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีอะไร พอดีเพื่อนของเพื่อนฉันหายไป กลัวจะเกิดอุบัติเหตุน่ะ เลยเช็กดูว่าช่วงนี้มีคนตายหรือเกิดอุบัติเหตุแถวนี้จนถึงแก่ชีวิตไหม” จิรัชวางสายก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่นั่งลุ้นระทึกอยู่อีกด้าน“เพื่อนพี่บอกว่าไม่มีคนตายจากการโดนทำร้ายเลยนะ เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องไปดูที่บ้านหมอนั่น บ้านหมอนั่นอยู่ไหนล่ะ” จิรัชไม่อยากให้ค้างคาใจ เขาเอ่ยถามหญิงสาวและได้คำตอบ จึงจัดการส่งลูกน้องไปดูเขามีลูกน้องให้เรียกใช้ได้ทุกเวลาเพราะบิดามารดาค่อนข้างมีอิทธิพลพอสมควร ด้วยว่ามีเงิน มีอำนาจการเลี้ยงลูกน้องและบริวารเอาไว้เรียกใช้จึงเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ“ลูกน้องพี่ไปดูให้แล้วหมอนั่นพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ยังอยู่ดีมีสุขไม่ได้ตายนะ” จิรัชหยิบรูปถ่า