جميع فصول : الفصل -الفصل 5

มณีมุกดามองหนุ่มสาวทั้งสองที่กำลังทำอาหารกันอยู่ในห้องครัวแบบเปิดโล่งของตัวบ้านแล้วยอกแสลงในอกคนหนึ่งคือคู่หมั้นหนุ่ม อีกคนคือน้องสาวต่างมารดา พวกเขาสองคนมีใจให้กัน ในขณะที่เธอเป็นคู่หมั้นเพราะบิดาเคยมีบุญคุณกับครอบครัวของเขา ที่บ้านไม่มีบุตรสาวจึงเอ่ยปากอยากได้กวีวัธน์มาเป็นเขย โดยการหมั้นหมายกับเธอเมื่อหลายปีก่อนเธอแอบชอบกวีวัธน์โดยไม่ต้องสงสัย แต่สำหรับเขาแล้วเธอไม่เคยอยู่ในสายตา เขารักและเอ็นดูน้องสาวของเธอมากกว่ามณีเนตรขี้อ้อนน่ารักในสายตาของเขา ในขณะที่เธอเข้มแข็งพึ่งพิงตัวเองได้ ไม่ต้องมีใครใส่ใจก็เอาตัวรอดได้มณีมุกดานึกน้อยใจวูบขึ้นมาในอก วันนี้เธอโทร. หากวีวัธน์ เพื่อบอกเขาว่าจะไปหาที่ทำงานเพื่อที่จะชวนเขาออกไปกินข้าวแสนอร่อยกันข้างนอก แต่เขากลับปฏิเสธบอกว่ามีธุระธุระของเขาก็คือน้องสาวของเธออย่างนั้นเหรอมณีเนตรมักมีความสำคัญกับเขาเสมอ ไม่ว่าทั้งยามหลับและยามตื่น โทร. หาคราใดเขาจะรีบไปในทันที ในขณะที่เธอพึ่งตัวเองจนเคยชินการพึ่งตัวเองก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องง้อใคร อยู่ได้ด้วยตัวเอง ยืนได้ด้วยลำแข้ง แต่เธอก็อยากโมเม้นต์ที่อยากให้คนที่รักใส่ใจบ้าง“อ้าวพี่มุกดามาชิมอาหารฝีมื

‘จะชวนแกไปช่วยเลือกชุดแต่งงานหน่อย’‘หือเลือกชุดแต่งงานอะไร แกจะแต่งงานกับฉันเหรอ’วีนัสพูดแซวมาตามสาย‘กับพี่วีนั่นแหละ เขาไม่ว่าง เลยให้ฉันเป็นคนเลือก แต่ฉันไม่อยากไปคนเดียวน่ะ เลยชวนแกไปด้วย’‘เดี๋ยวนะแก แกแต่งงานกับพี่วี แกกับพี่วีต้องไปเลือกชุดแต่งงานกันสิ ฉันไม่ใช่เจ้าบ่าวของแกนะ’‘คู่อื่นก็คงเป็นแบบนั้น แต่ไม่ใช่ฉันไง แกก็รู้ว่าพี่วีไม่อยากแต่งงานกับฉัน เขาชอบเนตร’‘แล้วแกจะทนแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแกหรือไง’วีนัสเอ่ยถามเพื่อนอย่างเห็นใจ‘แต่ผู้ใหญ่เขาอยากให้ฉันกับพี่วีแต่งงานกัน ในฐานะที่ฉันเป็นลูกคนโต แล้วฉันก็รักพี่วีมาก แต่งงานกันไปอาจจะดีก็ได้นะแก ฉันจะพยายามทำตัวเป็นภรรยาที่ดีของเขา’‘เอาที่แกสบายใจแล้วกัน ฉันพร้อมไปเป็นเพื่อนแกเสมอ’วีนัสรับคำ อาจเพราะหล่อนเป็นลูกคนเล็กของเจ้าสัวเมฆ ไม่ต้องกดดันใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะมีพี่ชายคอยดูแลกิจการมากมายของบิดาอยู่แล้ว เธอจึงได้ทำตามความฝันเป็นเจ้าของร้านอัญมณีและเครื่องประดับเพราะชอบของสวย ๆ งาม ๆ มาตั้งแต่เด็ก เจ้าสัวเห็นว่าลูกชอบจึงเปิดร้านเพชรพลอยและทองอยู่ในร้านเดียวกันให้เสียเลยวีนัสยังมีความสามารถในการออกแบบเครื่องประดับอีกด้ว

“พี่วีพูดแบบนี้ได้ยังไง” มณีมุกดาเบือนหน้าหนี ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขา ข่มกลั้นความอดสูเอาไว้ ไม่อยากประจานความอ่อนแอ และดีไม่ดีสองแม่ลูกมาเห็น เธอก็จะกลายเป็นตัวตลก“พูดเรื่องจริงล้วน ๆ”“พี่อยากถอนหมั้นขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ถ้าเธอสะดวกพี่ก็พร้อม” เขาพูดจบแล้วเดินไปขึ้นรถ แต่มณีมุกดาไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้แน่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองสองแม่ลูกที่กำลังมองมายังเธอจากบนห้องนอน“ยังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกัน พ่อกับแม่ของพวกเราก็เห็นดีเห็นงาม ถ้าพี่ทนไม่ได้จริง ๆ พี่ก็ไปบอกพวกท่านเองก็แล้วกัน”“นี่ขึ้นมาบนรถทำไม ลงไปซะ”“มุกดาเป็นคู่หมั้น มุกดาจะไปกับพี่ พี่ไปไหนมุกดาไปที่นั่น”“พี่จะกลับคอนโดฯ ส่วนตัว” คืนนี้เขาไม่ได้ค้างที่บ้านของบิดามารดา เพราะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์“งั้นมุกดาไปกับพี่”“ดื้อ”“ถ้ามุกดาดื้อ พี่จะทำโทษอะไรก็ได้นะคะ” เธอมองสบตาเขาอย่างยั่วเย้า“ลงไป”“ไม่ไปค่ะ” คนดื้อส่ายหน้าปฏิเสธไปมา“เกิดอะไรขึ้นอย่าบ่นก็แล้วกัน” เขาขับรถออกจากบ้านหลังใหญ่มุ่งหน้าไปยังคอนโดฯ ในทันที“มณีมุกดาก็แน่เหมือนกันนะ ยังหน้าหนากระโดดขึ้นรถของตาวีไปได้” สองแม่ลูกที่ยืนมองอยู่ตรงระเบียงห้องมองสบตากัน ก่อน