Alle Kapitel von บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): Kapitel 141 – Kapitel 150

“ไลลาครับ พี่ขอร้อง เห็นแก่ลูกก็ได้” ใบหน้าคมคายแสดงถึงความเหนื่อยออกมาชัดเจนจนไลลามองกลับไปแล้วรู้สึกน้อยใจที่เขาทำเหมือนเหนื่อยหน่ายกับการง้อเธอ “ถ้าจะทำหน้าเหนื่อยเซ็งขนาดนี้ก็ปล่อยไลลาไป ไม่ต้องมายุ่งกับเขา!” “พี่ไม่ได้ทำหน้าเหนื่อยเพราะเรื่องของไลลาสักหน่อย พี่เพิ่งบินมาจากไทยแล้วมาหาไลลาเลย พี่คงจะเพลีย” กองทัพบอกความจริง เพราะเขาไม่มีทางเบื่อแม่ตัวน้อยนี่หรอก ใครจะกล้าในเมื่อเธอแสนพยศขนาดนี้ “ก็ดูหน้าตัวเองด้วย ถ้าเหนื่อยมากนอนพักไปเลยนะ จะมาหาเขาทำไม” “ทำไมคุณแม่พยศจังครับ งอนคุณพ่อเหรอ” กองทัพเลื่อนตัวเองไปโอบร่างเล็กเอาไว้ แค่ได้กลิ่นกายของไลลาความต้องการของเขามันก็พุ่งทะยานแล้ว ก็ใครใช้ให้เธอน่ารักขนาดนี้ น่ารักจนแทบอดใจไม่ได้ “ใครงอน...ทำไมเขาต้องงอนพี่ด้วย” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อคนตัวโตทำเหมือนรู้ทันเธอไปเสียทุกอย่าง “คุณแม่คนสวยไงครับกำลังงอนพี่” มือหนายกขึ้นลูบแก้มเนียนๆ ของไลลาอย่างอ่อนโยนแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังทำท่าทางหงุดหงิดเขาแบบนี้ แม่คุณดุขนาดนี้ไม่อยากจะคิดถึงลูกในท้องเลยคงจะพยศและดื้อพ

“ฮะ...จะมานอนเตียงเดียวกับไลลาได้ยังไง บ้านหลังตั้งใหญ่ไปนอนห้องอื่นสิ” คนตัวเล็กร้องโวยวายอย่างไม่เข้าใจ การที่เธอยอมมาอยู่ที่นี่เพราะอยากตัดปัญหา แต่มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะได้เข้าใกล้เธอขนาดนี้หรอกนะ “ห้องอื่นยังไม่ได้ทำความสะอาดเลยครับ อาจจะเป็นวันมะรืน ขอนอนที่นี่ด้วยได้ไหมครับ พี่ไปอาบน้ำมาแล้วไลลาไม่ต้องกลัวว่าจะเหม็นนะ” ว่าจบกองทัพก็ลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงทำเอาไลลาได้แต่มองด้วยความหมั่นไส้ในความหน้าทนของชายหนุ่ม “อะไรกันพี่ทัพ รวยขนาดนี้ก็โทร.ตามแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องให้สิคะ แล้วจะมานอนกับไลลาทำไม” “มันดึกแล้วครับ ไม่อยากรบกวนคนอื่น พี่ขอนอนด้วยนะ สัญญาเลยว่าจะไม่ทำอะไรไลลาแน่นอน นอนเฉยๆ เลยครับ” กองทัพยกนิ้วสามนิ้วขึ้นมาเพื่อเป็นสัญญาให้กับคนตัวเล็กว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ “ไลลาไม่ไว้ใจพี่ค่ะ ไปนอนห้องอื่นเลย ไม่งั้นก็ออกไปนอนนอกห้องค่ะ ไลลาเห็นว่ามีโซฟาอยู่ พี่ทัพน่าจะพอนอนได้” ไลลาบอกด้วยเสียงแข็งเพราะไม่อยากนอนร่วมเตียงกับเขาตอนนี้ “ข้างนอกมันหนาวนะครับ ไม่สงสารพี่เหรอ” “ที่นี่มีฮีตเตอร์ไม่ใช่เหรอคะ ไม่ต้อ

บทที่ 28ตามติดเป็นเงาเมีย ไลลาพลิกตัวไปมาก่อนจะลืมตาโพลงขึ้นเพราะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีเรียนเช้า หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นมาบนเตียงแล้วลนลานเพราะกำลังหาเสื้อผ้าที่จะใส่ไปเรียนในวันนี้ เนื่องจากที่นี่ไม่ใช่อะพาร์ตเมนต์ที่เธออยู่ เลยไม่รู้จะต้องหยิบจับอะไรตรงไหน แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหนก็เห็นบางอย่างวางไว้อยู่ที่โต๊ะหน้าห้องน้ำ พร้อมกับกระดาษโน้ตที่จำได้ดีว่ามันเป็นลายมือของกองทัพ ‘เสื้อผ้านะครับไลลา พี่เตรียมไว้ให้แล้ว’ ใจของไลลาเต้นแรงเมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษแต่ก็ต้องดึงสติของตัวเองกลับมาอีกครั้งเพราะนึกถึงสิ่งที่ชายหนุ่มเคยทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด แต่ยังไม่ทันที่ไลลาจะได้ก้าวเข้าไปในห้องน้ำก็รับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังสวมใส่อยู่ที่เท้า เธอก้มมองก็พบกับถุงเท้าสีหวานซึ่งเธอจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ไม่ได้ใส่มันเลย “ใครใส่ให้นะ” จะเป็นกองทัพหรือเปล่า แต่คนอย่างเขาจะใส่ใจขนาดนี้เลยเหรอที่จะมาใส่ถุงเท้าให้กับเธอ “ไลลา...เธออย่าไปใจอ่อน พี่ทัพทำอะไรกับเธอเอาไว้ ต้องจำได้สิ” ไลลาเตือนสติของตัวเองเอาไว้ว่าอย่าไปใจอ่อนก

“ขอโทษครับ ตอนนั้นพี่เอาความแค้นมาบดบังใจจริงๆ แต่พี่ตั้งใจทำลูกให้ตลอดเลยนะ กลัวพ่อจะไม่ให้ยุ่งด้วยแต่ถ้าไลลาท้องรับรองพ่อไม่ขวางพี่แน่!” “พี่ทัพใจร้ายกับไลลา คิดว่าไลลาจะให้อภัยง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ” “ครับ...พี่รู้ ตอนนี้ก็กำลังง้อเมียอยู่ไง ถ้าไลลาไม่ให้อภัยพี่ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แต่พี่รับรองจะเป็นผัวที่แสนดีให้ไลลาดูให้ได้เลย โอเคไหม” “ไม่รู้ค่ะ ไว้ดูความประพฤติก่อน ไม่รับประกันค่ะ” คนตัวเล็กบอกแล้วกอดอกของตัวเองทำหน้าถมึงทึงใส่จนกองทัพอดเอ็นดูไม่ได้ “แค่ไม่ปิดโอกาสพี่ พี่ก็ดีใจแล้วครับ งั้นไปเรียนกันดีกว่า เดี๋ยวจะสาย เชิญครับคนสวยของพี่” กองทัพว่าพร้อมเปิดประตูรถให้ไลลาเข้าไปนั่งแล้วตัวเองก็รีบวิ่งมานั่งข้างๆ ไลลา ยังดีที่มีคนขับรถเขาจะได้นั่งมองเธอตลอด ยังดีที่บ้านหลังนี้ติดกับมหาวิทยาลัยของเธอ อยู่ไม่ไกลนัก ทำให้เขาสามารถพาไลลามาถึงภายในเวลาแค่สิบนาที กองทัพให้คนขับวนไปจอดรถแล้วลงจากรถหรูทันที จนไลลาที่ลงจากรถมาแล้วหันมองตามหลังอย่างสงสัยว่าชายหนุ่มลงมาทำไม “พี่ทัพจะลงมาทำไม” “ก็ไปด้วยไ

“คะ...คือ” ไลลากำลังสองจิตสองใจว่าจะบอกยังไงดี เพราะถ้าบอกไม่ถูกใจนะคนที่โดนไม่ใช่เธอหรอกแต่เป็นผู้ชายตรงหน้ามากกว่า “ว่ายังไงครับไลลา เขาเป็นใครเหรอ” “ฟะ...แฟนไลลาเองค่ะ” เสียงหวานบอกอย่างตะกุกตะกักพร้อมชำเลืองมองคนตัวโตที่เหมือนไม่ค่อยพอใจกับคำตอบของเธอเท่าไหร่ “พูดใหม่...” “คะ...คือสามีไลลาเองค่ะ” ไลลารู้ว่าเขาต้องการให้เธอพูดคำนี้ ซึ่งไลลาคิดว่าเรื่องทุกอย่างมันคงจบง่ายที่สุดจะได้ไม่มีใครเดือดร้อน อีกทั้งยังไงเธอก็ไม่คิดจะรับรักริชาร์ดอยู่แล้ว “ไลลา...มีสามีแล้วเหรอครับ” ริชาร์ดทำตาโตที่แสดงออกถึงความเสียใจ “เออ...กูเนี่ยผัวไลลา และช่วยจำใส่สมองมึงด้วย ว่าไลลากำลังอุ้มท้องลูกกูอยู่ อย่าสะเหล่อมายุ่งวุ่นวายกับเมียชาวบ้าน” กองทัพสบถออกมาอย่างหยาบคายเนื่องจากเขาเป็นคนขี้หวงและไม่ต้องการให้ไลลาต้องตาชายคนไหนอีกนอกจากเขาเพียงคนเดียว “ขะ...ขอโทษครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” ริชาร์ดรีบวิ่งออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็วเพราะกำลังกลัวกับท่าทางของกองทัพ “เผลอไม่ได้เลยนะ” เสียงทุ้มถามแล้วเดินมา