Alle Kapitel von บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): Kapitel 131 – Kapitel 140

“พี่ทัพขา...อย่าแกล้งไลลา” แม้ปากทำหน้าที่อยู่แต่เบื้องล่างของชายหนุ่มก็ยังคงขยันขันแข็งในการรัวบทรักเข้าใส่คนตัวเล็กอย่างไม่มียั้ง“ไม่แกล้งครับ เพราะพี่รักไลลามาก อยากเอาไลลาคนเดียว”“อื้อ...ไลลาก็ระ...” ขณะที่เธอกำลังพูดว่ารักแต่เสียงหวานก็ถูกกลืนหายในลำคอเมื่อพึงระลึกบางอย่างได้ว่าไม่ควรที่จะใจอ่อนอีกต่อไป“พี่รักไลลาของพี่มากนะ อย่าทิ้งพี่ไปนะครับ ถ้าไม่มีไลลาพี่คงอยู่ไม่ได้”การสูญเสียมันทำให้เขาไม่อยากจะเสียอะไรอีกแล้วรวมไปถึงไลลาด้วย เธอคือของมีค่าที่สุดในชีวิตของเขา“พี่ขอไปเร็วๆ นะครับ”ชายหนุ่มทำการรัวสะโพกแกร่งกระหน่ำบทรักเข้าใส่ไลลาอย่างรุนแรงแต่ไม่ได้ดุดันจนกระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง เพราะเขากลัวเธอเป็นอันตราย“พี่ทัพขา...ไลลาจะแตกแล้ว” เสียงหวานร้องครางไม่เป็นศัพท์เมื่อกล้ามเนื้อส่วนล่างของตัวเองกำลังกระตุกตอดเกร็งอย่างรุนแรง ร่างเล็กโค้งงอเป็นคันศรเมื่อเธอรับรู้ถึงความสุขที่อยู่ปลายทางข้างหน้า “กรี๊ด...”ร่างบอบบางของไลลาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อไปถึงฝั่งฝันแล้ว จนกองทัพนิ่วหน้าอย่างเสียวซ่านเมื่อช่องทางรักของไลลามันบีบรัดตัวตนของเขาแน่นไปหมด“อ๊า...แตกแล้วเหรอคนดีของ

“ไลลาอย่าทิ้งพี่ไป...ได้โปรด...พี่ขอร้อง...”เสียงวิงวอนของกองทัพทำให้ไลลาที่กำลังก้าวขึ้นรถหันไปมองร่างใหญ่ที่ถูกจับตัวเอาไว้ไม่ให้วิ่งตรงมาที่เธอ ซึ่งการได้เห็นเขาแบบนี้ใช่ว่าเธอไม่เจ็บปวด เธอเจ็บไม่ต่างจากเขา เมื่อวานนี้เขาบอกรักจนเธอเกือบใจอ่อน เธอมีความสุขมากกับค่ำคืนที่ผ่านมาจนอยากจะเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำอีกนานแสนนาน แต่เรื่องระหว่างเธอกับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว เธอกับเขาเหมือนเส้นขนานที่ไม่ควรเจอกันตั้งแต่แรก“ปล่อยไลลาไปเถอะพี่ทัพ เราสองคนเลิกยุ่งกันเถอะ ถือว่าไลลาขอ” เสียงหวานของไลลาร้องบอกคนตัวโตที่ตอนนี้คุกเข่าอยู่ที่พื้นอย่างหมดแรง“ไลลาอย่าทิ้งพี่ไป เรารักกันไม่ใช่เหรอ...ไลลารักพี่พี่รู้ แล้วลูกของเราล่ะ...” ตอนนี้กองทัพกำลังร้องไห้แทบเป็นสายเลือดเมื่อได้รับการตัดเยื่อใยจากไลลา เขาทนฟังมันไม่ได้เขาไม่อยากยอมรับความจริง“ไลลาไม่รักพี่แล้ว พี่ตัดใจเถอะค่ะ เราสองคนควรจบกันตรงนี้ดีแล้ว...เราอย่ามีอะไรผูกกันอีกเลย” ไลลาพยายามเข้มแข็งและไม่ร้องไห้ออกมาแม้ภายในใจของเธอมันจะเจ็บไม่ต่างจากเขาก็ตาม “เรื่องลูก...ไลลาสัญญาจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด ไว้เขาโตมากพอไลลาจะให้เขามาเจอพี่

เควินบอกเพื่อนเพราะไม่อยากให้ไลลาโทษตัวเองอีกต่อไป ไลลาในตอนนี้โตขึ้นเยอะ เป็นคนดีมากๆ ด้วย ไม่มีความเอาแต่ใจแบบเดิมอย่างที่หญิงสาวบอกสักนิดเดียว “ขอบใจนะเควิน ขอบใจกับทุกเรื่องที่ผ่านมาเลย” “ไลลา...ฉันรักเธอนะ ฉันรู้มาตลอดว่าเธอไม่เคยรักฉันแบบอื่น ถึงแม้ฉันจะคิดเกินเลยกับเธอไปบ้าง แต่ขอให้รู้ไว้นะว่าเราสองคนคือเพื่อนที่รักกันตลอดไป ฉันคาดหวังและยินดีถ้าวันหนึ่งเธอจะได้เจอกับรักดีๆ ที่ทำให้เธอมีความสุข” เพราะตัวเองเป็นเพศทางเลือกทำให้เขาไม่เคยคาดหวังกับความรักมากเท่าที่ควร แม้อยากจะมีความรักดีๆ กับคนอื่นบ้างก็ตาม และไลลาเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกรักอย่างหมดหัวใจ “เควิน” “ไม่ร้องไห้แล้วนะคุณแม่ ตอนนี้กำลังจะมีหลานให้ฉันอุ้มแล้วนะ อย่ามาทำตัวงอแงเด็ดขาด” “ฉันจะเลี้ยงพวกเขาได้ดีไหม...” “พวกเขา...” คิ้วหนาของเควินขมวดเข้าหากันกับคำที่ใช้เรียกเด็กในครรภ์ “ฉันว่าฉันมีลูกแฝด”คำตอบของไลลาทำเอาเควินอุทานออกมาเสียงดังจนคนบนเครื่องบินเงยหน้าขึ้นมองที่มาของเสียงว่ามาจากไหน “อะไรนะ!!”

หลังจากเคลียร์งานได้บางส่วนกองทัพก็เลือกที่จะนอนที่ห้องทำงาน และทุกคืนเขาก็จะเปิดดูรูปของไลลาไม่ว่าจะเป็นตอนเธอออกไปเรียน ไปกินข้าว หรือแม้จะนั่งคุยกับเพื่อน ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของไลลามันทำให้หัวใจแกร่งของกองทัพเต้นแรง“ไลลาจ๋า...พี่คิดถึงเราเหลือเกิน...”มือหนาโอบกอดโทรศัพท์มือถือเอาไว้เพราะจะได้รู้สึกว่ามีไลลาอยู่เคียงข้าง แม้ตอนนี้เธอจะอยู่อีกซีกโลกก็ตามแต่นั่นมันไม่เกินความสามารถของเขาที่จะไปหาเธอ ถ้าไม่ติดเรื่องธุรกิจที่ต้องสะสางเขาไม่มีทางปล่อยให้ไลลาต้องอยู่คนเดียวแบบนั้นเป็นแน่น้ำตาของกองทัพไหลออกมาพร้อมกับความคิดที่หลั่งไหลเข้ามาในสมอง ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจของไลลา เขารู้ว่าเธอเสียใจและร้องไห้เพราะเขามากแค่ไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจ็บแต่เพราะความแค้นมันบังตาเลยทำทุกอย่างออกไปโดยไม่นึกถึงผลลัพธ์ข้างหน้า“รอพี่หน่อยนะคนดี พี่จะทำทุกอย่างให้ไลลากลับมาหาพี่” มาเฟียหนุ่มบอกกับตัวเองไม่ว่ายังไงเขาต้องพาไลลากลับคืนสู่อ้อมกอดของเขาให้ได้ และจะไม่มีทางยอมให้ใครมาพรากเธอและลูกไปจากเขาอีกแล้วทุกวันนี้เขาต้องพึ่งยานอนหลับเพื่อให้ตัวเองนอนหลับได้ การไม่มีไลลาอยู่ตรงนี้มันทำให้เขา

“ไม่ต้องมาจับนะ!” เสียงหวานร้องเอ็ดเพราะไม่ต้องการให้ชายหนุ่มมาแตะต้องร่างกายของเธออีกแล้ว “ไม่ให้จับจริงเหรอไลลา...” มุมปากของกองทัพยกขึ้นเมื่อเห็นว่าไลลายังคงพยศไม่เลิก แม่ยังพยศขนาดนี้เขาไม่อยากนึกถึงลูกเลยว่าจะดื้อเหมือนแม่แค่ไหน “ยิ้มอะไร!” ไลลาร้องโวยเมื่อคนตัวโตทำเหมือนไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของเธอเลยสักนิดเดียว “ยิ้มให้เมีย...” “พี่ทัพอย่ามาตลก ไลลาไม่ตลกด้วยนะ” ตอนนี้ไลลารู้สึกอายที่นั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มแบบนี้ คนที่เดินผ่านไปผ่านมามอง บางคนก็ยิ้มบางคนก็กระซิบกระซาบกันจนเธอรู้สึกอายไปหมด “ไม่ตลกนะครับ พี่ตลกตรงไหน” “งั้นก็ปล่อยไลลา อย่ามายุ่งกับไลลาด้วย!” ไลลาบอกด้วยความโมโหที่ชายหนุ่มทำอุกอาจกับเธอต่อหน้าสาธารณชน “พี่ปล่อยเธอมานานแล้วไลลา แล้วอย่ามาไล่พี่เพราะมันจะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว!!” ไลลาไม่รู้หรอกว่าตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาต้องทนกับอะไรบ้าง เขาเลือกที่จะทำงานอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับมานอนร้องไห้คิดถึงเธอกับลูก เขาอดทน เขาพยายามเคลียร์งานที่ค้างคาทุกอย่างเพื่อบินมาหา