Alle Kapitel von บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): Kapitel 161 – Kapitel 170

“ดีใจจังได้นอนกอดเมียแล้ว อย่าหนีพี่ไปไหนอีกนะครับ” เขาพูดแล้วโน้มลงมาจุมพิตที่หน้าผากมนของไลลาอย่างโหยหา “ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ตอนนี้สภาพของกองทัพแทบจะคลั่งรักเธอไม่ไหวแล้วจริงๆ คำพูดคำจาที่หวานเสียจนเธอเสียววูบไปทั้งร่างกาย “ครับขนาดนี้เลย รีบเรียนให้จบนะ เราจะได้กลับเมืองไทยกัน” “แล้วพี่ทัพจะอยู่รอไลลาเรียนที่นี่เหรอคะ” ไลลาเอ่ยถามเพราะกว่าเธอจะจบก็เกือบปีเลย “ครับ...จะรอเมียที่นี่ไม่ไปไหน” ตอนนี้ไม่ว่าไลลาอยู่ไหนเขาก็จะอยู่ที่นั่นกับเธอ “แล้วมันไม่เสียงานพี่ทัพเหรอ” เธอเงยหน้าถามเมื่อชายหนุ่มยอมเสียสละมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเพื่อรอเธอเรียนจบ “ไม่เป็นไรพี่ทำงานที่นี่ได้ คอยสั่งการเอา ส่วนคลับเดี๋ยวพี่ฝากไอ้วิคมันดูแทน” เขาตอบอย่างที่ใจคิดเพราะคงไม่กล้าทิ้งไลลาไว้ที่นี่คนเดียวอย่างแน่นอน เธอกำลังท้องถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นแล้วไม่มีเขาอยู่ข้างๆ เธอจะแย่ “ไม่เสียงานแน่นะคะ” “ครับ ไม่เลย จะอยู่กับไลลา พี่จะไม่มีทางปล่อยให้ไลลาต้องอยู่คนเดียวแน่นอน” “อืม...น่ารักจังแฟนใครคะ” ไลลาเลื่อน

กองทัพบอกด้วยสีหน้าสำนึกผิด วันนั้นเขาโกรธมาก โกรธจนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ เมื่อก่อนเขาไม่ได้คิดจะอะไรกับเควินเพราะคิดว่าชายหนุ่มเป็นเกย์ แต่พอหลังๆ มารับรู้ว่าเควินชอบไลลามันทำให้เขาไม่ชอบใจเอาซะเลย ไม่ต้องการให้ไลลายุ่งกับผู้ชายคนไหนอีกนอกจากเขา “ถ้าคุณสำนึกผิดจริงๆ ผมก็ไม่ติดใจอะไรครับ” เควินส่งยิ้มกลับมาแล้วหันไปมองไลลาอีกครั้ง รู้สึกยินดีที่ไลลาได้เจอรักดีๆ แล้ว ในแววตาของกองทัพตอนนี้มันมีแต่ไลลาเต็มไปหมด จนเขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าชายหนุ่มจะสามารถดูแลเพื่อนรักของเขาคนนี้ได้เป็นอย่างดี “อืม...ยังไงก็ขอโทษจริงๆ ที่ทำร้ายคุณวันนั้น รู้สึกผิดจริงๆ” เมื่อได้ขอโทษออกไปกองทัพก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างว่าบางครั้งการเอาอารมณ์มาอยู่เหนือความรู้สึกมันส่งผลอะไรตามมาบ้าง ยังดีที่ไม่ได้สั่งให้ลูกน้องกระทืบเควินจนตายไม่อย่างนั้นไลลาคงไม่มีทางให้อภัยเขาอย่างแน่นอน “ครับ...ยินดีด้วยนะครับ ยังไงฝากดูแลไลลาให้ดีนะครับ เธอบอบบางกว่าที่คุณคิด ผมอยากให้คุณถนอมไลลาให้มากๆ”เควินบอกในฐานะของเพื่อนที่ดี เพราะรู้ดีว่าไลลาผ่านอะไรมาบ้างในชีวิต เธอไม่ได้เป็นคนเลวตั้ง

“พี่ทัพ...หื่นอะไรขนาดนี้” ไลลาหน้าแดงซ่านเมื่อกองทัพทำท่าทางหื่นกามใส่เธอแบบนี้อีกแล้ว ตั้งแต่อเมริกายันตอนนี้เลย “งั้นเราขึ้นห้องไปทักทายลูกกันไหม พี่ไม่ได้เจอลูกมาตั้งหนึ่งวันแล้วนะ” กองทัพพูดแล้วทำการดึงข้อมือเล็กให้เดินตาม แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินไปไหนเสียงกระแอมของใครบางคนทำสองหนุ่มสาวต้องหันกลับไปมอง “อะแฮ่ม...กลับมาเมืองไทยแล้วทำไมไม่บอกเพื่อนบ้างเลยวะทัพ” “ใช่ / ใช่” เสียงทุ้มของเพื่อนๆ เอ่ยทักทายกองทัพที่กำลังจะจับจูงเมียเดินขึ้นห้อง แต่เสียงเวรๆ ที่เขาไม่อยากได้ยินมันกลับดังชัดถ้อยชัดคำ “พวกมึงจะมาทำไม!!” กองทัพหันมองเพื่อนของตัวเองอย่าง วิคเตอร์ เคย์เดน และคาร์เตอร์ พวกมันส่งยิ้มมาแบบกวนๆ แล้วทำลอยหน้าลอยตา “นี่คือคำแรกที่พวกกูควรได้ยินจากมึงอย่างนั้นเหรอวะ” เคย์เดนเปิดปากถามและรู้สึกสนุกกับการได้แกล้งกองทัพผู้ชายที่ดูสุภาพแต่มันเป็นตัวพ่อแห่งความหยาบคายเลย “เออ...กูยังไม่ได้เชิญมา กลับบ้านไปซะ กูจะพาเมียกูไปพักผ่อนแล้ว” กองทัพบอกอย่างหงุดหงิดที่มีคนมาขัดขวางความสุขของเขา อุตส่า

“พี่ทัพต่างหากทำไมเป็นคนแบบนี้ เอาแต่ใจอีกแล้วนะคะ เรามีนัดก็ต้องไปตามนัดสิคะ” “ก็พี่คิดถึงไลลาอยากนอนกอดไลลาก่อนนะครับ” เสียงทุ้มบอกแล้วซบใบหน้ากับไหล่บางของไลลา “อยู่ด้วยกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว จะคิดถึงอะไรอีกคะ” “ก็คนมันคิดถึง ไม่ได้เหรอครับ หรือพี่ห้ามคิดถึงไลลาอีก” กองทัพบอกเสียงสะอื้นซึ่งเธอว่าช่วงหลังๆ เขาดูร้องไห้ง่ายกว่าเธอเสียอีก เสียลุคมาเฟียหมด แต่เควินก็บอกว่าอาจจะเพราะว่าเธอท้องเลยส่งผลไปยังกองทัพที่ทั้งแพ้ท้องทั้งอารมณ์แปรปรวนแทนเธอหมดเลย “ได้สิคะ แต่ตอนนี้เราต้องไปอาบน้ำแล้วไปเจอทุกคนก่อนนะคะ อย่าดื้อสิคะพี่ทัพ” “งั้นไลลาต้องบอกมาก่อนว่าคืนนี้จะขึ้นให้พี่อยู่” “เอ๊ะ...คิดแต่เรื่องนี้เหรอคะ” “ครับ คิดทั้งวันทั้งคืน คิดแล้วคิดอีก ไม่อยากไปทำงานอยากนอนกอดเมียอยู่บ้านทั้งวันด้วย ตัวหอมขนาดนี้จะให้พี่ไปไหนได้ล่ะ” อ้อมแขนของกองทัพเริ่มกอดร่างเล็กแน่นมากขึ้นด้วยความรัก เขารักเธอไม่อยากให้เธอไปไหนอีกแล้ว “งั้นเดี๋ยวคืนนี้ไลลาตามใจพี่ทัพ แต่ตอนนี้เราต้องลุกไปอาบน้

ความรักของไลลาและกองทัพดำเนินมาจนถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองได้เข้าพิธีแต่งงานร่วมกัน ซึ่งคราแรกหญิงสาวไม่ยอมท่าเดียวเนื่องจากเธอท้องโตแล้วไม่อยากจัดงานให้คนอื่นมองว่าท้องก่อนแต่ง แต่ฝ่ายเจ้าบ่าวกลับคะยั้นคะยอบอกว่าอยากให้เธอและเขามีช่วงเวลาที่ดีต่อกัน “ไลลาเหนื่อยไหมครับ” กองทัพถามคนตัวเล็กหลังจากที่ร่วมถ่ายภาพกับแขกที่มาร่วมงานนับพันหลายชั่วโมงติด “ไม่เลยค่ะ ขอแค่ไลลามีพี่ทัพอยู่ข้างๆ แบบนี้ไลลาก็ดีใจแล้ว” มือทั้งสองคนกุมเข้าหากันเอาไว้พร้อมกับความรักที่มีให้กันเสมอมา ตลอดสองเดือนที่กองทัพและไลลาวุ่นวายกับการจัดงานแต่งงานไม่เคยมีสักวันเดียวที่เขาจะทำให้เธอต้องกลุ้มใจหรือเสียใจ ออกจะตามใจทุกอย่างมากกว่า “ไลลา...ขอบคุณนะครับ” “ขอบคุณอะไรคะ” “ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่...ได้ดูแลไลลา” “พี่ทัพบอกไลลาแล้วไม่ใช่เหรอคะ” เธอถามออกมาเพราะชายหนุ่มพูดคำนี้มาเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้ว ซึ่งการกระทำที่ผ่านมามันพิสูจน์แล้วว่ากองทัพรักเธอจริงๆ “ครับ...อยากพูดอีก พี่กลัวไลลาไม่มั่นใจในตัวของพี่” “ตอนนี้ไม่มีอะไรทำลายความ