All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 131 - Chapter 140

แสงรุ่งอรุณสาดส่องลงบนทุ่งหญ้าหน้าค่ายทหารกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ขับไล่ความมืดมิดและสายหมอกหนาทึบให้จางหาย เผยให้เห็นภาพขบวนทหารนับหมื่นนายที่ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเพื่อส่งผู้นำของตน ธงรบสีดำสะบัดพริ้วตามแรงลมเช้า เกิดเป็นเสียงพรึ่บพรั่บที่ฟังดูฮึกเหิมระคนใจหายรถม้าไม้สักคันใหญ่ที่ถูกบุผนังภายในด้วยขนสัตว์หนานุ่มจอดรออยู่หน้าประตูค่าย ม้าพันธุ์ดีสองตัวพ่นลมหายใจฟืดฟาดพร้อมออกเดินทาง ไอน้ำสีขาวลอยฟุ้งออกจากจมูกม้าท่ามกลางอากาศยามเช้าที่ยังคงเย็นเยียบหลี่เฉิงยืนอยู่ข้างรถม้า วันนี้แม่ทัพหนุ่มไม่ได้สวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทเต็มยศที่เคยเป็นดั่งผิวหนังชั้นที่สองของเขา แต่สวมเพียงชุดผ้าไหมสีเข้มที่ดูทะมัดทะแมงและผ่อนคลายกว่าปกติ เส้นผมที่เคยเกล้าตึงสวมกวานทองคำ บัดนี้รวบเพียงครึ่งศีรษะด้วยผ้าแถบสีดำเรียบง่าย ปล่อยปอยผมบางส่วนลงมาเคลียกรอบหน้า แม้ใบหน้าจะยังดูซีดเซียวจากพิษไข้ แต่แผ่นหลังยังคงตั้งตรงสง่างาม แผ่กลิ่นอายของผู้นำที่ไม่อาจลบเลือนความรู้สึกเบาสบายจากการไร้น้ำหนักของชุดเกราะ ทำให้หลี่เฉิงรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง ราวกับเขาได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งที่แบกไว

บรรยากาศหน้าร้านยาฮุยชุนในช่วงสายคึกคักไปด้วยชีวิตชีวา แสงแดดอุ่นๆ ลอดผ่านกิ่งหลิวริมทางลงมากระทบพื้นหิน กลิ่นหอมของซาลาเปานึ่งร้อนๆ จากร้านข้างๆ ลอยอบอวลผสมกับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ ทั้งพ่อค้าหาบเร่ที่ตะโกนเรียกลูกค้า และแม่บ้านที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยกุบกับ... กุบกับ...เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รถม้าไม้สักคันใหญ่ที่ดูเรียบง่ายแต่แข็งแรงทนทานเคลื่อนตัวฝ่าฝูงชนเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าร้านอย่างนิ่มนวล ฝุ่นผงจางๆ ลอยฟุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อล้อรถหยุดหมุน ทันทีที่ม้าหยุดนิ่ง ม่านประตูรถก็ถูกเลิกขึ้น"ถึงแล้ว! ถึงร้านเราแล้ว!"ร่างเล็กป้อมของอาเนี่ยน กระโดดลงมาจากรถม้าเป็นคนแรก เท้าเล็กๆ สัมผัสพื้นดินที่คุ้นเคย เด็กน้อยกางแขนออกสูดอากาศกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นความเจริญของเมืองหยางโจวเข้าเต็มปอด ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความสุขที่จะได้กลับบ้าน"ท่านพ่อ! ลงมาเร็วเข้าขอรับ! น้าจู ต้องตกใจแน่ๆ!"เสียงตะโกนเรียก 'ท่านพ่อ' ของเด็กน้อย ดังกังวานไปทั่วหน้าร้านราวกับเสียงระฆังพลัน... บรรยากาศรอบข้างเหมือนหยุดชะงักเสียงจอแจของตลาดเงียบลงชั่วขณะ ชาวบ้านร

เปลวแดดยามเว่ยแผดเผาลงมายังลานตากยาหลังร้านฮุยชุน ไอระเหยร้อนฉ่าลอยตัวขึ้นจากพื้นหินขัด ส่งกลิ่นดินแห้งผากผสมปนเปกับกลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรนับร้อยชนิดที่ถูกนำมาผึ่งแดด เสียงจอแจของลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาซื้อ 'ขี้ผึ้งหยกเย็น' ดังลอดผ่านม่านกันลมเข้ามาถึงหลังร้าน บ่งบอกถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าหลี่เฉิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งเตียงไม้ไผ่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ท่อนแขนกำยำที่โผล่พ้นแขนเสื้อผ้าฝ้ายสีตุ่นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการศึกและรอยถลอกใหม่จากการทำงานหนัก เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่งานตรงหน้า กอง 'ซานชี' สมุนไพรห้ามเลือดที่แห้งกรอบกองมหึมาวางอยู่บนกระด้ง รอการคัดแยกเกรดและสิ่งเจือปนงานง่ายๆ ที่แม้แต่เด็กห้าขวบก็ทำได้มือหนาที่เคยกระชับดาบหนักร้อยชั่งยื่นออกไป ปลายนิ้วคีบรากยาสีดำคล้ำขึ้นมาพิจารณา แต่ทว่า... ปลายเล็บกลับสั่นระริกราวกับใบไม้ต้องลมพายุ ความเจ็บปวดตื้อๆ ที่หน้าอกข้างซ้าย—จุดที่ธนูพิษเคยทะลุผ่าน—เริ่มส่งสัญญาณเตือน มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่รุนแรงดั่งถูกไฟเผา แต่เป็นความปวดร้าวลึกๆ ที่กัดกินเรี่ยวแรงและบั่นทอนการควบคุมกล้ามเนื้อ"นิ่งสิ..."อดีตแม่ทัพใหญ่กัดฟันกรอด สันกรามปูดโป

กลิ่นหอมฉุนของหมึกสนที่ถูกฝนจนเข้มข้นลอยอวลผสมกับกลิ่นสมุนไพรแห้งภายในร้านยาฮุยชุนยามวิกาล แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะไม้พะยูงสั่นไหวเบาๆ ตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ทอดยาวเป็นเงาสีส้มสลัวทาบทับลงบนกระดาษเซวียนจื่อสีนวลที่กางแผ่หราอยู่หลี่เฉิงยืนซ้อนหลังบุตรชาย ร่างสูงใหญ่ของอดีตแม่ทัพโอบล้อมร่างเล็กป้อมของอาเนี่ยนไว้ราวกับกำแพงเมืองที่แข็งแกร่ง มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบและงานแบกหาม กุมทับลงบนมือนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเพื่อประคองด้ามพู่กันขนกระต่าย"ตั้งข้อมือให้ตรง..."เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสอนชิดใบหูเล็ก "ลงน้ำหนักที่ปลายพู่กัน... อย่าเกร็งนิ้ว หากเจ้าเกร็ง เส้นสายจะขาดความพลิ้วไหว เหมือนการจับดาบ หากกำแน่นเกินไป วิถีดาบจะตายด้าน"อาเนี่ยนเม้มปากแน่น คิ้วเข้มที่ถอดแบบมาจากบิดาขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความตั้งใจ ดวงตาพญาอินทรีคู่เล็กจับจ้องไปที่ปลายพู่กันที่กำลังลากเส้นน้ำหมึกสีดำสนิทลงบนกระดาษตวัด... ยก... กด...ตัวอักษรที่มีความหมายว่า เมตตา ปรากฏขึ้นอย่างงดงาม แม้ลายเส้นจะยังดูอ่อนเยาว์แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังที่หนักแน่นเกินวัย"ดี... ดีมาก"หลี่เฉิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ลมราตรีพัดกลิ่นเทียนฟุ้งทั่วตลิ่งแม่น้ำแยงซี แสงโคมนับพันดวงสะท้อนผิวน้ำดั่งหิ่งห้อย หลี่เฉิงประคองโคม แสงไฟอาบไล้ใบหน้าคมเข้ม เขาหยิบพู่กันขึ้นมา แม้สวมชุดคนงานแต่ท่วงท่ากลับสง่างามสมเชื้อพระวงศ์ ข้อมือตั้งตรงมั่นคงดุจขุนเขา อาศัยจังหวะที่หลินหว่านเผลอ ตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษ ตัวอักษรที่ปรากฏทรงพลังและเฉียบคมราวกระบี่กรีดศิลา เปี่ยมด้วยอำนาจแห่งแม่ทัพใหญ่'ขอชดใช้ให้ภรรยาชั่วชีวิต'"ท่านพ่อเขียนอะไรหรือขอรับ?"เสียงเล็กๆ ดังขึ้นที่ข้างเอว อาเนี่ยนชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำเอาหลี่เฉิงสะดุ้งโหยง รีบหมุนโคมหลบไปอีกด้าน แต่ไม่ทันสายตาคมกริบของ หลินหว่าน ที่หันมาพอดีนางมองตัวอักษรเหล่านั้นแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มบางเบา"ลายมือท่านยังคงดุดันเหมือนเดิม..." นางเอ่ยเสียงเบา แย่งพู่กันไปจากมือเขา "กระดาษโคมนี้บางนัก ท่านลงน้ำหนักมือราวกับเขียนราชโองการสั่งการทัพเช่นนี้ ระวังกระดาษจะขาดเอานะเพคะ"คำเหน็บแนมที่แฝงความชื่นชมทำให้หลี่เฉิงเกาแก้มแก้เก้อ"ก็นานๆ ทีจะได้เขียน..." เขาพึมพำ "มานี่ ข้าถือให้ เจ้าเขียนต่อสิ"หลินหว่าน ย่อตัวลงวางโคมไว้บนตั่งเตี้ยๆ เพื่