All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 141 - Chapter 150

รุ่งสางของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับหมอกหนาทึบที่ปกคลุมทั่วเมืองหยางโจว ความชื้นแฉะจากน้ำค้างเกาะพราวบนกองฟืนหลังร้านยาฮุยชุนปัง! ปัง!เสียงขวานเหล็กผ่าเนื้อไม้ดัง เป็นจังหวะสม่ำเสมอและหนักแน่น สะท้อนก้องไปในตรอกแคบที่ยังไร้ผู้คนสัญจรหลี่เฉิงในชุดเสื้อตัวในแขนกุดเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เป็นมันเลื่อมจากเหงื่อไคล กำลังเหวี่ยงขวานด้วยพละกำลังที่เหลือเฟือ รอยยิ้มจางๆ ยังคงติดอยู่ที่มุมปากเมื่อนึกถึงไออุ่นจากเรือนร่างของภรรยาเมื่อคืนและความสุขสงบที่เพิ่งได้รับมาหมาดๆทว่า... ในจังหวะที่ขวานกำลังจะสับลงบนไม้ท่อนต่อไปสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่หลับใหลก็ตื่นตัวขึ้นฉับพลันกริ๊ก...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามกลบเกลื่อนร่องรอยดังขึ้นจากมุมมืดหลังกำแพงอิฐ มันมิใช่จังหวะการเดินของชาวบ้าน หรือหัวขโมยกระจอก แต่เป็นย่างก้าวของผู้ฝึกยุทธ์ที่เจนจัดในการลอบสังหารขวานในมือชะงักค้างกลางอากาศ หลี่เฉิงไม่หันกลับไปมอง แต่เปลี่ยนวิถีการเหวี่ยงขวานอย่างรวดเร็ว หมุนตัวกลับหลังหันพร้อมตั้งท่าเตรียมรับมือ"ออกมา"เสียงทุ้มต่ำกดลึกในลำคอ แตกต่างจากน้ำเสียงหยอกล้อลูกชายเมื่อวานอย่างสิ้นเชิงเงาตะคุ่มสายหนึ่งแยกตัวออกมา

ความมืดมิดภายในร้านยาฮุยชุนไม่ได้เงียบสงัดอย่างที่ตาเห็น ภายใต้แสงตะเกียงดวงเล็กที่หรี่ไฟจนสุดเพื่ออำพรางสายตาจากภายนอก เงาร่างสามร่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างขะมักเขม้นราวกับฝูงมดงานที่กำลังเร่งเสริมความแข็งแกร่งให้รังก่อนพายุใหญ่จะมาถึงหลี่เฉิงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างตู้ยาไป่จื่อ มือหยาบกร้านที่เคยจับดาบสังหารศัตรู บัดนี้กำลังจับเส้นเอ็นสัตว์ตากแห้งขนาดเล็กที่มีความเหนียวทนทานดุจเส้นไหมฟ้า เขาขมวดปมเงื่อนตายอย่างชำนาญ ปลายเชือกข้างหนึ่งผูกติดกับขาตู้ยาอย่างแน่นหนา ส่วนอีกข้างถูกดึงให้ตึงเปรี๊ยะ พาดผ่านทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นวางยา"อาเนี่ยน..."อดีตแม่ทัพกระซิบเสียงต่ำ พยักพเยิดหน้าไปทางใต้โต๊ะบัญชีฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นมุมอับที่ผู้ใหญ่ตัวโตไม่อาจมุดเข้าไปได้สะดวก"มุดเข้าไป... ผูกปลายเชือกนี้ไว้กับขาโต๊ะด้านในสุด กะระยะให้สูงจากพื้นเพียงสองนิ้ว พอดีข้อเท้าคน... ผูกเงื่อน 'พิรุณพันทบ' ที่พ่อสอนเจ้าเมื่อครู่ จำได้หรือไม่?""จำได้แม่นยำขอรับ!"อาเนี่ยนรับปลายเส้นเอ็นไปถือไว้ เด็กน้อยย่อตัวลงราบกับพื้นแล้วเลื้อยตัวเข้าไปในซอกมืดใต้โต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายที่เล็กกะทัดรัดทำให้เขาสามารถแทรกตัวเข้า

ลมราตรีพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาไอเย็นและความชื้นจากแม่น้ำเข้ามาปะทะกระเบื้องหลังคาของร้านยาฮุยชุน เสียงกระเบื้องขยับตัวตามแรงลมกลบเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเงาดำนับสิบสายที่โรยตัวลงมาจากความมืดเบื้องบนร่างในชุดดำรัดกุมสิบคนร่อนลงสู่พื้นไม้กระดานชั้นสองอย่างเงียบเชียบดุจขนนก ไม่มีเสียงตึงตัง ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจที่ผิดจังหวะ รองเท้าพื้นผ้านุ่มซึมซับแรงกระแทกจนหมดสิ้น พวกมันไม่ใช่โจรลักเล็กขโมยน้อย แต่เป็นมือสังหารเดนตายที่ถูกฝึกมาเพื่อการฆ่าโดยเฉพาะหัวหน้านักฆ่าส่งสัญญาณมือ นิ้วทั้งห้าหุ้มด้วยผ้าหนังหนาเตอะเพื่อป้องกันพิษร้ายที่อาจเคลือบอยู่ตามลูกบิดหรือขอบหน้าต่าง ปลายมีดบางเฉียบสอดเข้ามาทางร่องหน้าต่างบานใหญ่ งัดสลักไม้ด้านในออกอย่างชำนาญกริ๊ก...เสียงแผ่วเบาเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา บานหน้าต่างถูกผลักเปิดออก ลมหนาวพัดกรูเข้ามาในโถงทางเดินชั้นสอง นักฆ่าทั้งสิบคนแทรกกายเข้ามาภายใน ดวงตาภายใต้หน้ากากสีดำกวาดมองไปรอบทิศทางเพื่อหาเป้าหมายกลิ่นสมุนไพรแห้งลอยเตะจมูก ผสมกับกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า ความมืดภายในร้านหนาทึบจนมองแทบไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่ชินกับความมืด เพียงแค่แ

หมอกควันสีม่วงคล้ำข้นหนืดแผ่กระจายไปทั่วโถงร้านยาฮุยชุนอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษเลื้อยคลาน มันหนักอึ้งและลอยต่ำ ปกคลุมพื้นไม้กระดานจนมองแทบไม่เห็นเท้า กลิ่นหวานเอียนของยางน่องผสมดอกลำโพงกาลแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าที่หลี่เฉิงนำมาปิดจมูกให้ภรรยา แสบพร่าเข้าไปในโพรงจมูกหลี่เฉิงกดศีรษะหลินหว่านให้หมอบต่ำลงหลังโต๊ะบัญชี มือข้างหนึ่งกระชับดาบแน่น อีกข้างโอบไหล่นางไว้ สายตาพญาอินทรีหรี่ลงจนเหลือเพียงร่องเล็กๆ พยายามเพ่งมองฝ่าความมืดและม่านควันพิษเพื่อหาตำแหน่งศัตรูเสียงฝีเท้าลากครืดคราดดังขึ้นจากมุมอับด้านขวา"แคก... อึก..."เสียงสำลักแผ่วเบาดังขึ้น บ่งบอกว่าพิษเริ่มออกฤทธิ์ แต่นักฆ่าเดนตายพวกนี้ฝึกการกลั้นหายใจมาอย่างดี พวกมันยังไม่สิ้นฤทธิ์ง่ายๆเงาตะคุ่มร่างหนึ่งพุ่งทะลุกลุ่มควันเข้ามา ดาบสั้นในมือวาววับสะท้อนแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านร่องหน้าต่าง เป้าหมายของมันไม่ใช่หลี่เฉิง แต่เป็นหลินหว่านที่ดูเปราะบางกว่าหลี่เฉิงขยับตัวจะลุกขึ้นขวาง แต่ความเจ็บปวดที่แผลเก่ากลางอกแล่นปราดขึ้นมาจากการกลั้นหายใจและเกร็งกล้ามเนื้อ ทำให้จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาช้าไปเพียงเสี้ยววินาที"ตาย!"นักฆ่าผู้สวมผ้าปิดหน้

กลิ่นคาวโลหิตฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นไหม้ของเขม่าดินปืนลอยอบอวลไปทั่วซากปรักหักพังของร้านยาฮุยชุน เศษเครื่องเรือนไม้ที่เคยจัดวางอย่างระเบียบ บัดนี้แตกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับผ่านพายุหมุน เศษกระเบื้องเคลือบจากขวดยาที่แตกละเอียดสะท้อนแสงจันทร์วาววับดุจเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายที่ซ่อนเร้นในเงามืดกลางโถงร้านที่ยับเยิน ร่างโชกเลือดของนักฆ่าผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวถูกมัดตรึงไว้กับเสาไม้ต้นใหญ่ แขนทั้งสองข้างถูกบิดไพล่หลังจนกระดูกส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ ใบหน้าภายใต้หน้ากากที่ถูกกระชากออกบวมปูดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ลมหายใจรวยรินพ่นฟองเลือดออกมาทุกจังหวะการหอบหลี่เฉิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เช็ดคราบเลือดออกจากใบดาบหัวตัดเล่มหนา ด้วยเศษผ้าอย่างใจเย็น การเคลื่อนไหวของอดีตแม่ทัพเชื่องช้าแต่น่าสะพรึงกลัว ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อก่อนจะขย้ำคอหอย"นิ้วมือเจ้า..."เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "หักไปสามนิ้วแล้ว ยังเหลืออีกเจ็ด... ข้ามีเวลาทั้งคืนที่จะหักมันทีละข้อ หรือจะเลาะเล็บเจ้าออกมาทีละแผ่นก็ได้"เขาโยนผ้าเช็ดดาบทิ้ง ปลายรองเท้าหนังบุเหล็กเหยียบลงบนบาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นขาของเชลย แล้วบด