Semua Bab วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Bab 151 - Bab 160

ความเงียบสงัดภายในห้องเก็บของหลังร้านยาฮุยชุนวังเวงยิ่งกว่าราตรีกาล แม้ภายนอกแสงตะวันยามบ่ายจะยังสาดส่อง แต่ภายในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่นผงและรากไม้เก่ากลับมืดสลัว แสงสว่างเพียงน้อยนิดลอดผ่านรอยแตกของผนังไม้ที่ถูกงัดแงะจากการต่อสู้เมื่อคืนก่อน ตกกระทบลงบนหีบไม้ที่วางระเกะระกะหลี่เฉิงยืนพิงกรอบหน้าต่างที่ปิดตาย มือหนาข้างหนึ่งวางทาบลงบนหีบไม้สักใบใหญ่ นิ้วหยาบกร้านลูบไล้รอยดาบที่ฟันลึกเข้าไปในเนื้อไม้... ร่องรอยของความรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไป เขาหันกลับมามองสตรีที่ยืนอยู่กลางห้องหลินหว่านกำลังจัดเรียงขวดยาและเข็มเงินลงในกล่องไม้บุผ้าแพรสีดำอย่างประณีต การเคลื่อนไหวของนางนิ่งสนิท มั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล"หว่านเอ๋อร์..."เสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบขึ้น ฝุ่นละอองในลำแสงหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง"ราชโองการมาถึงแล้ว เส้นทางสู่เมืองหลวงเปิดออกกว้าง... แต่เจ้าต้องรู้ไว้" หลี่เฉิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนตัวนาง "ที่นั่นไม่ใช่หยางโจว... ที่นั่นไม่มีเพื่อนบ้านใจดี ไม่มีรอยยิ้มซื่อๆ มีแต่คมมีดที่ซ่อนในรอยยิ้ม และยาพิษที่เคลือบน้ำผึ้ง"แม่ทัพหนุ่มหยุดยืนห่างจากนางเพียง

กลิ่น 'กำยานไม้จันทน์หอม' ซึ่งเป็นเครื่องหอมชั้นเลิศที่ใช้เฉพาะในวังหลวง ลอยอวลหนาทึบอยู่ภายในห้องโถงกว้างของตำหนักฉืออัน แม้ควันสีขาวจะหอมจรุงใจเพียงใด แต่กลับมิอาจกลบกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แทรกซึมอยู่ในทุกตารางนิ้วของสถานที่แห่งนี้ได้แสงเทียนในโคมไฟหยกสลักลายหงส์ร่ายรำวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านช่องหน้าต่าง ทาบทับเงาร่างของสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งให้ทอดยาวไปบนพื้นหินอ่อนขัดมันไท่เฟย ในวัยห้าสิบปลายยังคงรักษาความงดงามและสง่าราศีไว้ได้อย่างหมดจด ริ้วรอยแห่งวัยถูกปกปิดด้วยเครื่องประทินโฉมชั้นดี ทว่าดวงตาเรียวรีที่ตวัดขึ้นนั้นกลับฉายแววอำมหิตและกระวนกระวายใจอย่างปิดไม่มิด นิ้วมือที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังทับทิมเคาะลงบนพนักเก้าอี้ไม้จันทน์แดงเป็นจังหวะรัวเร็วตึก... ตึก... ตึก...สามวันแล้ว...สามราตรีที่นางเฝ้ารอข่าวจากเมืองหยางโจว ม้าเร็วของหน่วยสังหารควรจะนำศีรษะของนังแพศยาหลินหว่านและมารหัวขนมาถวายได้แล้ว แต่นี่กลับเงียบสนิทราวกับหินที่ถูกโยนลงบ่อลึก ไร้ระลอกคลื่น ไร้สัญญาณตอบรับ"จางกงกง..."นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ ทรงอำนาจ"ส่งคนออกไปดูที่ประตูวังทิศใต้หรือยัง? ม้าเร็วของข้ามาถ

เสียงล้อราชรถบดเบียดพื้นธรณีผสานเสียงกีบม้าศึกนับร้อยดังกึกก้อง ฝุ่นสีเหลืองนวลฟุ้งตลบก่อนจางหายไปในทุ่งหญ้าเขียวขจี ภายในห้องโดยสารบุผ้าไหมหรูหรา กลิ่นไม้จันทน์หอมช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของการเดินทางไกล โดยมีรถม้าของเสี่ยวจูและเหล่าสัมภาระแล่นตามมาในขบวนหลัง เพื่อเปิดพื้นที่ให้ครอบครัวแม่ทัพได้อยู่กันตามลำพังอาเนี่ยนในชุดแดงเข้มปักลาย 'พยัคฆ์คำราม' ไม่อาจนั่งติดที่ สองเข่าปีนป่ายเกาะขอบหน้าต่าง มือป้อมแหวกม่านออกกว้าง ดวงตาเรียวรีที่ถอดแบบมาจากบิดาเบิกกว้างสะท้อนภาพทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างตื่นเต้น"ท่านแม่! ดูนั่นขอรับ!"นิ้วเล็กชี้ออกไปนอกหน้าต่าง หันกลับมาส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวยให้มารดา"พญาอินทรี! มันบินสูงเสียดฟ้า ยิ่งกว่าธงกองทัพเสียอีก... แล้วดูทหารพวกนั้นสิขอรับ เกราะทองคำวาววับเมื่อต้องแสงแดด ดูสง่างามกว่าเกราะสีดำมืดๆ ของท่านพ่อตั้งเยอะ!"หลินหว่านละสายตาจากตำราสมุนไพรในมือ นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งหลังตรงมาตลอดครึ่งค่อนวัน สายตาจับจ้องไปที่ลูกชายที่กำลังตื่นเต้นกับโลกภายนอก"เกราะสีทองนั้นงดงามก็จริง..."นางเอ่ยเสียงเรียบ พับตำรา

ล้อราชรถบดเบียดไปกับถนนดินลูกรังเป็นจังหวะเนิบนาบ ท่ามกลางความมืดที่โรยตัวลงปกคลุมทิวเขา แสงตะเกียงหน้ารถม้าส่ายไหววูบวาบตามแรงกระเทือน เผยให้เห็นป้ายไม้เก่าคร่ำครึที่แขวนอยู่หน้าอาคารไม้สองชั้นริมทาง'โรงเตี๊ยมเยว่อิ่ง' อักษรคำว่า 'เยว่อิ่ง' สีทองซีดจางสะท้อนแสงไฟวับแวม เป็นจุดพักม้าเพียงแห่งเดียวในละแวกป่าเขานี้ ก่อนจะเข้าสู่เขตที่ราบลุ่มแม่น้ำ"ถึงที่พักแล้ว..."หลี่เฉิงกระซิบเสียงเบา เขามองดูภรรยาที่นั่งสัปหงกพิงผนังรถม้าด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ ใช้มือหนาประคองศีรษะนางให้มาซบลงที่ไหล่กว้างของตน เพื่อไม่ให้คอพับไปกระแทกกับผนังแข็ง"อือ..." หลินหว่านปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย "ถึงแล้วหรือ?""ถึงแล้ว... คืนนี้เราจะพักที่เยว่อิ่งไม่ต้องนอนขดตัวในรถม้าแล้ว"เมื่อขบวนรถหยุดสนิท บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงม้าพ่นลมหายใจ หลี่เฉิงก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ก่อนจะหันกลับมายื่นมือให้ภรรยา ทว่าเมื่อเห็นนางขยับตัวด้วยความเมื่อยล้า เขาก็ตัดสินใจช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแนบอกทันทีโดยไม่รอให้นางอนุญาต"ท่านอ๋อง! คนมอง..." หลินหว่านอุทานเบาๆ ใบหน้าซับสีเลือด"ช่างปะ

ลมกรรโชกแรงพัดผ่านช่องเขาว่อหู่ หอบเอาฝุ่นทรายสีแดงละเอียดจากพื้นดินแห้งผากให้ปลิวว่อนขึ้นสู่อากาศ บดบังแสงตะวันจนท้องนภาขมุกขมัวคล้ายยามพลบค่ำ ทั้งที่เป็นเวลาเที่ยงวัน หินผารูปร่างบิดเบี้ยวสองข้างทางทอดเงาทะมึนพาดผ่านขบวนราชรถ ดุจเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าปากรอขย้ำเหยื่อที่หลงทางเข้ามาธงทิวประจำตระกูลหลี่บนยอดเสากระโดงราชรถสะบัดพริ้วเสียงดังพั่บๆ ราวกับจะฉีกขาดออกจากกัน บรรยากาศ ณ จุดพักม้าด่านสุดท้ายก่อนเข้าเขตกำแพงเมืองหลวงเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่จับต้องได้ ราวกับมีเชือกที่ขึงตึงเปรี๊ยะรอเวลาขาดผึง เหล่าทหารองครักษ์เกราะดำต่างยืนนิ่งดั่งรูปปั้นศิลา มือกร้านกำด้ามดาบแน่น สายตาสอดส่ายระวังภัยรอบทิศ แม้เม็ดทรายจะบาดผิวหน้าก็มิอาจทำให้พวกเขากะพริบตาได้ฉับพลันนั้น เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินรัวเร็วและหนักหน่วงก็ดังแทรกเสียงลมหวีดหวิว ม้าเร็วตัวหนึ่งควบตะบึงฝ่าม่านฝุ่นเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด จนเกือกม้าแทบไม่สัมผัสพื้น มันคือม้าพันธุ์ดีจากทุ่งหญ้าเหนือ ทว่าบัดนี้กลับมีฟองน้ำลายฟูมปาก กล้ามเนื้อทุกส่วนสั่นระริกจากการถูกเร่งฝีเท้ามาตลอดวันตลอดคืนโดยไม่ได้หยุดพักร่างของโม่หยิงกระโดด