All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 121 - Chapter 130

ป๊อก... ป๊อก... ป๊อก...เสียงของสากหินกระทบครกบดยาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในกระโจมปรุงยา ควันไฟสีขาวขุ่นลอยโขมง แผ่กลิ่นฉุนปร่าของสมุนไพรกลบกลิ่นคาวเลือดและสิ่งปฏิกูลที่เคยปกคลุมทั่วบริเวณอาเนี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อฟาง แขนเล็กป้อมทั้งสองข้างออกแรงกดสากหินบดรากไม้แห้งอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าจิ้มลิ้มเปรอะเปื้อนคราบเขม่าดำเป็นปื้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มหน้าผาก แต่แววตาพญาอินทรีตัวน้อยกลับมุ่งมั่นจริงจังไม่แพ้บิดาในสนามรบ"ท่านแม่... อันนี้ละเอียดพอหรือยังขอรับ?"เด็กน้อยยื่นโกร่งบดยาให้มารดาดูหลินหว่านที่กำลังวุ่นอยู่กับการชั่งตวงส่วนผสมหน้าเตาไฟ หันกลับมามอง หญิงสาวใช้ปลายนิ้วแตะผงยาขึ้นมาตรวจสอบ สีหน้าเคร่งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง"ใช้ได้แล้วลูก... เก่งมาก"นางยิ้มบางๆ รับผงยานั้นมาเทลงในหม้อต้มใบใหญ่ที่น้ำกำลังเดือดพล่านในหม้อนั้นคือความหวังสุดท้ายของกองทัพ... 'หญ้าหนวดแมว' และ 'เปลือกทับทิม' ที่นางสั่งให้หน่วยลาดตระเวนไปเร่งเก็บมาจากชายป่า ผสมกับสมุนไพรต้านพิษที่พกติดตัวมา"เร่งไฟ!" หลินหว่านสั่งการผู้ช่วย "เคี่ยวให้งวดจนเหลือสามส่วน... พิษจากซากสัตว์พวกนี

ตึง! ตึง! ตึง!ผืนธรณีสั่นสะเทือนเลือนลั่นราวกับกำลังจะแยกออกจากกัน เสียงกลองศึกรัวกระหน่ำ ผสานไปกับเสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาท ฝุ่นธุลีสีเหลืองขุ่นตลบอบอวลขึ้นปกคลุมท้องฟ้าจนบดบังแสงตะวัน ทำให้ทุ่งราบกว้างใหญ่หน้าค่ายทหารกลับมืดมิดดุจยามพลบค่ำกลิ่นคาวเลือดสดใหม่คละคลุ้งไปทั่วอณูอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นม้าศึกที่ตื่นตระหนกหลี่เฉิงในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทควบอาชาทมิฬ พุ่งทะยานแหวกวงล้อมข้าศึกเข้าไปดุจลูกธนูที่หลุดจากคันศร ร่างสูงใหญ่บนหลังม้าดูน่าเกรงขามราวกับมัจจุราชที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกดาบใหญ่ในมือขวาวาดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว ทุกครั้งที่คมดาบตวัดลง เลือดสีแดงฉานจะสาดกระเซ็นย้อมผืนหญ้าและเกราะของศัตรู"หลีกไป! ใครขวางข้าตาย!"เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องแข่งกับเสียงสนามรบทหารซยงหนูที่ขึ้นชื่อว่าป่าเถื่อนต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดผวา เมื่อเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากแม่ทัพหนุ่ม ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตมาทิ้งใต้คมดาบที่ไร้ปรานีนั้นเป้าหมายของหลี่เฉิงมีเพียงหนึ่งเดียว... ธงทิวรูปหัวหมาป่า ที่โบกสะบัดอยู่กลางกองทัพข้าศึกที่นั่น... ข่านผู้เฒ่านั่งอยู่บนหลัง

เวลาดูเหมือนจะหยุดหมุนลงชั่วขณะ...โลกทั้งใบของหลี่เฉิงเหลือเพียงภาพที่เชื่องช้าราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ลูกธนูสีดำมะเมื่อมกำลังหมุนควงสว่านแหวกอากาศ ผ่านไหล่ซ้ายของเขาไปอย่างช้าๆ ราวกับเย้ยหยัน มันมุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังเป้าหมายเบื้องหลังด้วยจิตสังหารที่ไม่อาจหยุดยั้งที่ปลายทางนั้น... หลินหว่านยังคงยืนยิ้มค้าง แววตาเปี่ยมรักของนางยังไม่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนก และในอ้อมแขนของนางคืออาเนี่ยนที่กำลังหัวเราะร่า ทั้งสองคนเปรียบเสมือนดวงแก้วอันเปราะบางที่กำลังจะถูกก้อนหินมหึมาบดขยี้ความหนาวเหน็บยะเยือกจับขั้วหัวใจยิ่งกว่าพายุหิมะในฤดูเหมันต์เขาคาดการณ์ผิด... สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนักรบที่สั่งสมมาทั้งชีวิต กลับกลายเป็นคมมีดที่หวนกลับมาทำร้ายดวงใจของตนเอง หากเขายืนหยัดรับมันไว้ เกราะหนาอาจจะต้านทานได้ หรืออย่างมากก็แค่บาดเจ็บแต่การหลบของเขา... เปิดทางให้มัจจุราชพุ่งเข้าใส่ลูกเมียที่ไร้เกราะป้องกัน!'ไม่... ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!'เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องในลำคอ แต่ร่างกายไวกว่าความคิดไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีเวลาให้ชักม้ากลับ หรือแม้แต่จะส่งเสียงเตือนหลี่เฉิงทิ้งดาบในมือร่วงลงพื้น ปล่อ

บรรยากาศภายในกระโจมรักษาอึดอัดและหนักอึ้งราวกับถูกทับถมด้วยหินผา กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นไหม้ประหลาดที่โชยออกมาจากร่างของบุรุษบนเตียงผ้าใบ มันไม่ใช่กลิ่นเนื้อไหม้จากไฟธรรมดา แต่เป็นกลิ่นฉุนกึกคล้ายกำมะถันและซากศพเน่าเปื่อยที่ชวนให้สะอิดสะเอียนตะเกียงน้ำมันสิบดวงถูกจุดขึ้นรอบเตียง แสงไฟส่องกระทบใบหน้าของหลี่เฉิงที่บัดนี้ซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทาอมเขียว ริมฝีปากม่วงคล้ำแห้งผาก ลมหายใจที่เคยหนักแน่นดุดันแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเชื่องช้าและติดขัดหลินหว่านยืนอยู่ข้างเตียง มือเรียวที่เปื้อนคราบเลือดสั่นเทาจนต้องใช้อีกมือจับข้อมือตัวเองไว้แน่นเพื่อระงับอาการ นางใช้มีดสั้นกรีดเสื้อตัวในที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีดำออก เผยให้เห็นแผลฉกรรจ์ที่กลางแผ่นหลังภาพที่ปรากฏทำเอาโม่หยิงและเหล่าหมอทหารที่ยืนล้อมรอบต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสยดสยองหัวลูกธนูสีดำมะเมื่อมปักลึกจมหายเข้าไปในเนื้อ เหลือเพียงส่วนหางลูกธนูที่โผล่ออกมา บริเวณรอบปากแผลเนื้อหนังเริ่มเน่าเปื่อยกลายเป็นสีดำสนิท เส้นเลือดปูดโปนขยายวงกว้างออกไปรอบทิศทางราวกับใยแมงมุมมรณะที่กำลังชอนไชเ

แสงตะวันอ่อนจางยามเหม่าลอดผ่านรอยแยกของผืนผ้าใบหนา สาดส่องเข้ามาเป็นลำแสงสีนวลกระทบฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ ความอบอุ่นเจือจางไล่ต้อนความหนาวเหน็บของรัตติกาลให้ถอยร่นออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของสมุนไพรต้มสุกและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่ในกระโจมรักษาหลี่เฉิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น...ไม่มีความงุนงง ไม่มีความสับสนว่าตนเองอยู่ที่ไหน หรือตายไปแล้วหรือไม่เพราะตลอดค่ำคืนอันยาวนานที่ผ่านมา แม้ร่างกายจะหนักอึ้งราวกับถูกตรึงด้วยหมุดเหล็กจนขยับไม่ได้ แม้ดวงตาจะปิดสนิท... แต่จิตวิญญาณของเขายังคงตื่นรู้และรับรู้ทุกความเป็นไปเขารับรู้ถึงความเจ็บปวดเจียนตายยามที่พิษกัดกินกระดูก... เขารับรู้ถึงเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของอาเนี่ยน... และที่ชัดเจนที่สุด... เขารับรู้ถึงเสียงตวาดอันเด็ดเดี่ยวของหลินหว่าน ที่ประกาศก้องว่าจะแย่งชิงลมหายใจของเขาคืนมาจากพญามัจจุราชความทรงจำยามวิกฤตแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้น... สัมผัสของมีดคมกริบที่กรีดลงบนข้อมือ และความรู้สึกอุ่นวาบของ 'โลหิต' สายหนึ่งที่ไหลรินเข้ามาในกายเขา ขับไล่ความหนาวเหน็บของพิษร้ายออกไปทีละน้อยนางดึงเขากลับมา... นางใช้เลือดเนื้อของนาง ถักทอเป็น