วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 351 - チャプター 360

เจ็ดวันหลังจากที่ม้าเร็วหน่วยพยัคฆ์นำ 'แผนพิชัยสงคราม' ควบตะบึงกลับไปยังเมืองหลวง... ข่าวลือเรื่องทัพทูเจวี่ยบุกประชิดชายแดนเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมืองเจียงหนาน ทำให้บรรยากาศในเมืองเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เหล่าขุนนางท้องถิ่นและคหบดีต่างพากันวิ่งวุ่นมาที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลี่ หวังพึ่งบารมีอดีตแม่ทัพใหญ่ให้ช่วยคุ้มครองทว่า... ประตูคฤหาสน์กลับปิดสนิท"นายท่านพาฮูหยินและคุณหนูคุณชายเดินทางไปสักการะพระโพธิสัตว์ที่วัดจินซานตั้งแต่เช้ามืดแล้วขอรับ... คงอีกครึ่งเดือนกว่าจะกลับ" พ่อบ้านเฒ่าแจ้งแก่แขกเหรื่อที่มายืนอออยู่หน้าประตูแต่ในความเป็นจริง... บนผืนน้ำกว้างใหญ่ของแม่น้ำแยงซี เรือสำเภาขนาดกลางลำหนึ่งกำลังแล่นทวนน้ำมุ่งหน้าสู่หุบเขาที่ห่างไกลความเจริญ"เราจำเป็นต้องหนีออกมาเช่นนี้เลยหรือเจ้าคะ?" หลินหว่านเอ่ยถาม ขณะยืนมองทิวทัศน์เมืองเจียงหนานที่ค่อยๆ เล็กลงจนลับสายตาหลี่เฉิงที่ยืนซ้อนหลังภรรยา ถอนหายใจเบาๆ "หากเรายังอยู่... พวกขุนนางหน้าขาวพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้เราอยู่อย่างสงบแน่ ข้าไม่อยากให้ลูกต้องมาซึมซับบรรยากาศความหวาดกลัวของสงคราม... ให้พวกเขาคิดว่าเราไปเที่ยวเล่นเสียยังดีกว่า"ผืนน้

กลิ่นเหม็นไหม้ของสมุนไพรลอยคละคลุ้งออกมาจากห้องครัว ผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นของสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำไม่ขาดสาย ควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งไปตามระเบียงทางเดิน เสียงไอโขลกและเสียงสะอื้นไห้ดังแว่วมา"ฮือ... ท่านพี่... ยาไหม้แล้ว! ท่านแม่จะไม่ได้กินยา!"หลี่เยว่ในวัยสี่ขวบ นั่งหน้ามอมแมมอยู่หน้าเตาไฟที่ลุกโชนรุนแรงเกินควบคุม ข้างกันคือ หลี่หยางที่พยายามใช้พัดโบกไล่ควันด้วยท่าทางตื่นตระหนก ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำเป็นปื้น หม้อยาดินเผาบนเตาเดือดพล่านจนน้ำล้น ส่งเสียงเมื่อกระทบถ่านไฟเงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นที่กรอบประตูครัวหลี่เฉิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สภาพของอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรบัดนี้ดูแทบไม่ได้ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยยับย่น หนวดเครารุงรังเต็มกรอบหน้า ขอบตาดำคล้ำและแดงก่ำราวกับคนที่ไม่ได้หลับใหลมานับพันปีเขาไม่ได้ดุด่าลูกๆ เหมือนเช่นเคย เพียงแค่เดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ใช้ผ้าหนาๆ ยกหม้อยาที่ไหม้เกรียมลงจากเตา แล้วตักน้ำราดดับไฟซู่...ไอน้ำพุ่งขึ้นสูง กลบเสียงสะอื้นของเด็กน้อย"ไปนอน..." หลี่เฉิงเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงแหบพร่าและไร้เรี่ยวแรงจนน่าใจหาย "พ่อจะดูแม่เอง"เขาลูบหัวลูกแฝดเบาๆ มือที่เคยแข็งแกร่งสั

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผันดุจอาชาขาววิ่งผ่านช่องหน้าต่าง สิบปีผ่านไปไวเหมือนฝันตื่นหนึ่งต้นหลิวหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลี่ที่เคยเป็นเพียงต้นกล้าสูงท่วมหัว บัดนี้แผ่กิ่งก้านสาขาใหญ่โตครึ้มเขียวขจี รากไม้ชอนไชยึดเกาะพื้นดินแน่นหนาดุจรากฐานของตระกูลที่หยั่งลึกลงในแผ่นดินเจียงหนานป้ายชื่อ 'หอโอสถจี้ซื่อ' ที่เคยเป็นเพียงแผ่นไม้ธรรมดา บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นป้ายไม้มู่หนานเนื้อแข็งสีเข้ม สลักลวดลายเมฆมงคลและนกกระเรียน ลงรักปิดทองอย่างวิจิตรบรรจง ดูโอ่อ่าสมฐานะสำนักแพทย์อันดับหนึ่งแห่งภาคใต้ ที่ผู้คนต่างยกย่องว่าช่วยต่ออายุขัยให้ยืนยาวดุจนกกระเรียนสวรรค์กลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับเสียงท่องตำรายาของลูกศิษย์นับร้อยคนที่นั่งเรียงรายอยู่กลางลานบนระเบียงชั้นสองที่สามารถมองเห็นความวุ่นวายเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน หลินหว่าน ในวัยสี่สิบปียังคงงดงามสะพรั่ง กาลเวลาไม่อาจพรากความงามไปจากนางได้ เพียงแต่เพิ่มกลิ่นอายความสง่างามและทรงภูมิปัญญาเข้ามาแทนที่ความสดใสในวัยเยาว์ข้างกายของนาง... สตรีร่างท้วมเล็กน้อยในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีน้ำตาลเข้มกำลังรินชาเก๊กฮวยให้อย่างรู้ใจ เสี่ยวจูอดีตสาวใช้ค

บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่เงียบสงัดลงถนัดตาหลังจากเหล่าลูกนกบินออกจากรัง เสียงหัวเราะของเด็กแฝดและเสียงท่องตำราของอาเนี่ยนที่เคยดังเจื้อยแจ้ว บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดใบไม้แห้งกลิ้งไปตามพื้นหินฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนเจียงหนานเร็วกว่าปกติ ต้นท้อใหญ่กลางลานผลัดใบจนเหลือเพียงกิ่งก้านสีน้ำตาลเข้ม ตัดกับท้องฟ้าสีหม่นที่เริ่มทอแสงสีส้มแดงยามอัสดงเอี๊ยด... อ๊าด...ใต้ร่มเงาของกิ่งท้อที่ไร้ใบ เก้าอี้โยกตัวเก่าทำจากไม้หวายส่งเสียงดัง เป็นจังหวะเชื่องช้าร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาหม่นนั่งเอนกายอยู่อย่างสงบ 'มั่วเวิ่น' ในวัยไม้ใกล้ฝั่ง ผอมลงจนหนังหุ้มกระดูก เส้นผมและหนวดเคราขาวโพลนราวกับหิมะบนยอดเขาเทียนซาน ดวงตาที่เคยคมกริบดุจเหยี่ยว บัดนี้ฝ้าฟางลงตามกาลเวลา เหม่อมองไปยังทิศเหนือ... ทิศที่ลูกศิษย์คนโปรดและหลานๆ เพิ่งจากไปข้างกายเขา... มิใช่ความว่างเปล่า แต่มีเด็กสาววัยสิบสองปี หน้าตางดงามเฉลียวฉลาดนั่งคุกเข่าอยู่ หลี่ซินบุตรสาวคนเล็กของหลินหว่าน ผู้มีแววตาซุกซนแต่เปี่ยมด้วยปัญญา กำลังตั้งใจฟังคำสอนสุดท้ายอย่างจดจ่อ"ซินเอ๋อร์..." มั่วเวิ่นเอ่ยเสียงแหบพร่า มือสั่นเทาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ ห

เหมันตฤดูปีนี้หนาวเหน็บกว่าทุกปี เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องสีเขียวมรกตของคฤหาสน์ตระกูลหลี่จนขาวโพลน ราวกับสวรรค์กำลังโปรยดอกไม้เงินดอกไม้ทองเพื่ออวยพรทว่าความหนาวเย็นภายนอกมิอาจกล้ำกรายเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยไอร้อนแห่งความปิติยินดี วันนี้คืองานมงคลครั้งประวัติศาสตร์... งานฉลองอายุวัฒนมงคลครบแปดสิบปีของสองผู้เฒ่าเสาหลักตระกูลหลี่ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ แม่ทัพนายกอง และหมอหลวงจากทั่วสารทิศ ต่างเดินทางมาคารวะจนหน้าประตูจวนแน่นขนัดดุจตลาดนัด ของขวัญล้ำค่ากองพะเนินเป็นภูเขาเลากา สูงท่วมหัวยิ่งกว่าท้องพระคลังของฮ่องเต้กลางโถงใหญ่ หลี่เนี่ยน อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายในชุดขุนนางสีม่วงปักลายกระเรียน ยืนต้อนรับแขกด้วยท่วงท่าสง่างาม สุขุมลุ่มลึกถอดแบบบิดามาทุกกระเบียดนิ้ว ข้างกายเขาคือ โม่ชิง บุรุษวัยกลางคนผู้มีแววตาดุจเหยี่ยว หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์หลวงและองครักษ์คู่ใจที่ยืนเคียงข้างไม่ห่างกายถัดไปไม่ไกล หลี่หยาง แม่ทัพใหญ่พิทักษ์ชายแดนเหนือในชุดเกราะไหมทองรูปร่างสูงใหญ่กำยำ กำลังหัวเราะร่าเริงขณะดื่มเหล้ากับเหล่ารองแม่ทัพ ข้างกายเขาคือส