All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 111 - Chapter 120

ดวงตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะบัญชีริบหรี่จวนเจียนจะดับ เปลวไฟวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางร่องหน้าต่าง ส่งผลให้เงาตะคุ่มภายในโถงร้านยาฮุยชุนดูบิดเบี้ยวและวังเวงเปาะ... แปะ...หลินซูนั่งดีดลูกคิดอยู่ในความเงียบ เสียงลูกปัดไม้กระทบกันดัง เป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ บ่งบอกถึงสมาธิของผู้ใช้งานที่แตกซ่าน นิ้วเรียวบางขยับปัดลูกคิดไปมาอย่างไร้จุดหมาย สายตาเหม่อลอยมองออกไปที่ความมืดนอกประตูเคร้ง... เคร้ง...เสียงโลหะกระทบกันหนักแน่นดังแทรกความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... แต่ทว่าหนักหน่วงและมั่นคงกว่าทุกวันหลินซูชะงักมือ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองที่หน้าประตูร้าน... ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ เงาของเขาทอดยาวพาดทับเข้ามาในร้าน บดบังแสงจันทร์จนมิดเขาไม่ใช่ 'คนงานอาเฉิง' ที่สวมเสื้อผ้าดิบมอมแมมอีกต่อไปหลี่เฉิงอยู่ในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทที่โม่หยิงจัดเตรียมมาให้ สภาพของมันดูน่าเกรงขาม แม้จะมีรอยดาบและคราบสนิมจางๆ ตามแผ่นเกราะ บ่งบอกถึงการผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ผ้าคลุมไหล่สีแดงหม่นที่ชายขาดวิ่นปลิวไสวไปตามแรงลม ผมยาวถูกรวบตึงเผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่เคร่งขรึมและดุดันก

เสียงล้อเกวียนบดเบียดไปกับพื้นถนนหินขรุขระดังระงมไปทั่วลานกว้างท้ายเมืองหยางโจว ฝุ่นละอองสีเหลืองขุ่นตลบอบอวล คละคลุ้งไปกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อม้าและกลิ่นสาบของกระสอบฟางขบวนลำเลียงเสบียงหลวงขนาดยักษ์กำลังเตรียมเคลื่อนทัพไพร่พลในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้มเดินขวักไขว่ แบกกระสอบข้าวสารและไหสุราขึ้นรถม้าอย่างรีบเร่ง เสียงตะโกนสั่งการของนายกองดังแข่งกับเสียงม้าร้อง"เร็วเข้า! อย่าชักช้า! ทัพหน้ากำลังรอเสบียงอยู่!"ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายนั้น ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาเล็กจิ๋วที่แอบซ่อนอยู่หลังกองฟางแห้งข้างโรงม้าอาเนี่ยนในชุดเสื้อกางเกงสีตุ่นกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม ย่อตัวลงต่ำจนแทบติดพื้น ดวงตาพญาอินทรีคู่เล็กจ้องมองธงทิวสีดำที่มีตัวอักษร 'หลี่' โบกสะบัดอยู่บนหัวขบวนหัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วยิ่งกว่ากลองศึกเมื่อเช้าตรู่... เขาเห็นบิดาขี่ม้าจากไปภาพแผ่นหลังกว้างใหญ่ที่ค่อยๆ เลือนหายไปในสายหมอกยังติดตรึงในความทรงจำ พร้อมกับความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาจับขั้วหัวใจ'ท่านพ่อเจ้าตายไปแล้ว... เขาต่อสู้เพื่อปกป้องพวกเราจนตัวตาย'เสียงเล่านิทานของมารดาในอดีตดังก้องในหู อาเนี่ยนเม้มปากแน่นจนห่อเลือด คว

ดวงตะวันลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงแสงสีแดงฉานอาบย้อมทุ่งหญ้ารกร้าง ลมยามเย็นพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาความหนาวเหน็บและกลิ่นดินแห้งแล้งมาเยือนขบวนรถเสบียงที่เดินทางไกลมาตลอดทั้งวันหยุดพักลง ณ จุดพักม้าเก่าคร่ำครึริมทางหลวง เสียงม้าพ่นลมหายใจดังฟืดฟาดผสมกับเสียงไพร่พล ที่บ่นกระปอดกระแปดด้วยความหิวโหยและเหนื่อยล้า"เร็วเข้า! ก่อไฟ! หุงข้าว!"นายกองคุมเสบียงตะโกนสั่งเสียงแหบแห้ง ทหารสองนายปีนขึ้นไปบนรถม้าคันสุดท้ายอย่างทุลักทุเล มือหยาบกร้านเอื้อมไปปลดเชือกป่านเส้นหนาที่มัดตรึงฝาถังข้าวสารใบใหญ่เอาไว้"วันนี้ต้องกินให้อิ่มท้อง พรุ่งนี้เข้าเขตอันตรายแล้ว"ทหารนายหนึ่งบ่นพึมพำพลางออกแรงงัดฝาไม้หนักอึ้งแกรก... ปึง!ฝาถังถูกเปิดออก กลิ่นหอมของข้าวสารดิบลอยออกมาเตะจมูก ทหารคนนั้นชะโงกหน้าเข้าไปพร้อมกับขันตักข้าวในมือ เตรียมจะตักเสบียงทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่เพียงเมล็ดข้าวสีขาวนวล"เฮ้ย!"ทหารหนุ่มร้องเสียงหลง ผงะหงายหลังจนเกือบตกเกวียน ขันไม้ร่วงหลุดจากมือกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้น"มะ... มีคน! มีคนซ่อนอยู่ในถังข้าว!"สิ้นเสียงตะโกน บรรยากาศรอบกองไฟตึงเครียดขึ้นทันที เหล่าทหารที่กำลังนั่งพักต

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียนตลบอบอวลไปทั่วกระโจมรักษา หลังค่าย เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมแข่งกับเสียงลมพายุด้านนอก แสงตะเกียงน้ำมันนับสิบดวงส่องสว่างวูบวาบ เผยให้เห็นภาพที่ชวนสังเวชใจของเหล่าทหารกล้าที่นอนเรียงรายอยู่บนแคร่ไม้ไผ่และฟางแห้งบ้างแขนขาด บ้างขาหัก บ้างมีลูกธนูเกาะติดอยู่ตามร่างกาย เลือดสีแดงสดไหลนองพื้นดินจนเฉอะแฉะ ส่งกลิ่นสนิมเหล็กตีรวนขึ้นจมูกหมอทหารที่มีอยู่เพียงหยิบมือวิ่งวุ่นไปมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลอาบหน้า พวกเขาคุ้นเคยแต่การพอกยาสมุนไพรและพันผ้า ทว่าบาดแผลฉกรรจ์จากการปะทะระลอกแรกนี้รุนแรงเกินกว่าความรู้ที่มีจะรับมือไหว"ช่วยด้วย... ขาข้า... ข้าไม่อยากขาขาด!" ทหารหนุ่มคนหนึ่งร้องครวญคราง พยายามยื้อยุดหมอชราที่กำลังถือเลื่อยเปื้อนเลือด"แผลเน่าเฟะขนาดนี้ ต้องตัดทิ้งสถานเดียว!" หมอชราตะคอกเสียงสั่น "ไม่อย่างนั้นพิษบาดแผลจะแล่นเข้าสู่หัวใจ!""หลีกไป!"เสียงหวานแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นหลินหว่านในชุดเสื้อแขนกระบอกรัดกุมสีคราม เดินแหวกกลุ่มคนเข้ามา หญิงสาวรวบผมขึ้นสูงเปิดเผยใบหน้าขาวซีดที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ แววตาพญาหงส์กวาดมองบาดแผลที่ขาข

ราตรียาวนานผ่านพ้นไปท่ามกลางสายหมอกหนาทึบเหนือแม่น้ำสายเชี่ยวที่กั้นขวางระหว่างสองทัพ ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอากลิ่นอายสังหารให้ลอยคลุ้งไปทั่วหุบเขาที่ริมฝั่งแม่น้ำ เสียงโห่ร้องก้องกัมปนาทดังขึ้นเมื่อกองทัพม้าซยงหนูหลงกลศึก ตีฝ่าความมืดเข้าโจมตี "แพขนสมบัติ" ที่ลอยเท้งเต้งอยู่กลางน้ำ ลูกธนูนับหมื่นดอกถูกระดมยิงใส่เงาตะคุ่มบนแพ แต่สิ่งที่พวกมันได้กลับไปมีเพียงความว่างเปล่าและหุ่นฟางที่ไร้ชีวิต"โง่เขลาสิ้นดี!"บนเนินเขาด้านหลังค่ายเสบียงข้าศึก หลี่เฉิงในชุดเกราะดำสนิทแสยะยิ้มอำมหิตเมื่อเห็นศัตรูทุ่มกำลังไปที่แม่น้ำจนค่ายหลังเปิดโล่ง แสงไฟจากคบเพลิงของข้าศึกที่ริมน้ำกลายเป็นตัวชี้เป้าให้เขาเห็นช่องโหว่ชัดเจน"ถึงเวลาพยัคฆ์ล่าเหยื่อ... บุก!"ดาบใหญ่วาดผ่านอากาศส่งสัญญาณกุบกับ! กุบกับ!ทหารม้าพยัคฆ์ทมิฬห้าร้อยนายที่ซุ่มรออยู่พุ่งทะยานลงจากเนินเขาดุจสายน้ำหลาก เสียงกีบม้าบดขยี้พื้นดินดังสะเทือนเลือนลั่น พวกเขาบุกทะลวงเข้าใส่ค่ายเสบียงของซยงหนูที่ไร้การป้องกันราวกับผ่าไม้ไผ่"ฆ่า!"หลี่เฉิงควบอาชาทมิฬนำหน้าขบวน ดาบในมือฟาดฟันศัตรูที่ขวางหน้าจนล้มตายระเนระนาดดุจใบไม้ร่วง เปลวเพลิงเริ่