วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

สายลมแห้งแล้งพัดกรรโชกผ่านทุ่งหญ้านอกกำแพงเมืองหลวง หอบเอาฝุ่นสีแดงและใบไม้แห้งหมุนวนขึ้นสู่อากาศ ข่าวการกลับมาของแม่ทัพเทพสงครามแพร่สะพัดไปทั่วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ฝูงชนเริ่มทยอยออกมายืนออที่สองข้างทางก่อนถึงประตูเมืองทิศใต้ ชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนหวาดหวั่นราชรถของชินอ๋องเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงล้อไม้บดเบียดถนนดังครืดคราดเป็นจังหวะหนักแน่นที่ศาลาพักม้าหน้าประตูเมือง... แทนที่จะเป็นกองทหารตั้งด่านสกัดกั้นอย่างเคร่งเครียดดั่งเช่นในจินตนาการ กลับปรากฏภาพที่ดูอบอุ่นจนน่าขนลุกขบวนเกียรติยศขนาดย่อมยืนรออยู่ นำโดยบุรุษหนุ่มรูปงามในชุดผ้าไหมสีม่วงอ่อน ปักลายเมฆามงคล รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มละไมที่ดูไร้พิษสง มือข้างหนึ่งถือพัดจีบด้ามหยกโบกเบาๆ ท่าทางผ่อนคลายราวกับมารอรับญาติมิตร"หยุดราชรถ!"เสียงขันทีประกาศก้อง ขบวนของหลี่เฉิงหยุดนิ่งบุรุษชุดม่วงก้าวเดินเข้ามาหา รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น ดวงตาฉายแววปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด"เสด็จพี่!"เสียงเรียกขานที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ดังขึ้น 'รุ่ยอ๋อง' หรือ 'หลี่เซวียน' รีบเดินเข้ามาใกล้ราชรถ แทบจะถลันเข้าไปประคองเมื่อ

แสงอาทิตย์ยามอู่วางพาดลงมาตรงศีรษะ สาดส่องกระทบกำแพงเมืองสีดำทะมึนที่ก่อสร้างด้วยศิลาทมิฬขนาดมหึมา ความร้อนระอุจากพื้นหินแผ่ซ่านขึ้นมาปะทะกับฝูงชนนับหมื่นที่เบียดเสียดเยียดยัดกันอยู่หน้าประตูเมืองทิศใต้ เสียงพูดคุยจอแจดั่งฝูงแมลงนับล้านตัวดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นฝุ่นดินที่คละคลุ้งชาวบ้านร้านตลาด พ่อค้าวาณิช หรือแม้แต่ขอทานข้างถนน ต่างพากันละทิ้งกิจธุระเพื่อมารอคอยการมาถึงของขบวนรถม้าที่เล่าลือกันว่าเป็นขบวนแห่งชัยชนะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่เส้นขอบฟ้า รอคอยการปรากฏตัวของบุรุษผู้เป็นดั่งกำแพงเหล็กแห่งต้าหลี่ครืด... ครืด...เสียงล้อรถบดเบียดพื้นถนนดังแว่วมาก่อนตัวรถ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านพื้นดินมาถึงฝ่าเท้าของผู้รอคอย ฝูงชนเริ่มขยับตัว กระแสความตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วทันใดนั้น ธงทิวสีดำรูปพยัคฆ์คำรามก็ปรากฏขึ้นเหนือเนินดิน ตามมาด้วยกองทหารม้าเกราะดำนับพันนายที่เคลื่อนขบวนเข้ามาอย่างเป็นระเบียบและน่าเกรงขาม ความเงียบกริบเข้าครอบงำฝูงชนชั่วขณะด้วยแรงกดดันจากจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากเหล่านักรบผู้ผ่านสมรภูมิเลือดตรงกลางวงล้อมของทหารม้า คือ รถม้าไม้จันทน์

ขวับ! ขวับ! ขวับ!เสียงแส้หวายฟาดอากาศดังขึ้นสามครั้งก้องกังวานไปทั่วลานหน้าพระที่นั่งไท่เหอ เป็นสัญญาณบอกเวลาแห่งการเข้าเฝ้า ประตูไม้จันทน์แดงบานยักษ์ที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้าด้วยแรงดันของขันทีร่างกำยำสิบสองนาย เผยให้เห็นความโอ่อ่าอลังการของท้องพระโรงที่ประดับประดาด้วยทองคำและหยกเนื้อดีกลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมฉุนลอยอวลอยู่ภายในคละคลุ้งไปกับบรรยากาศอันเคร่งขรึมและกดดัน ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊นับร้อยยืนเรียงแถวหน้ากระดานแบ่งซ้ายขวาอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนก้มหน้ามองพื้น ทว่าหางตากลับลอบชำเลืองมองผู้มาใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตึง! ตึง! ตึง!เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอิฐทองคำดังหนักแน่น หลี่เฉิงเดินนำหน้าอย่างองอาจ ทุกย่างก้าวแผ่รังสีอำมหิตของแม่ทัพผู้ผ่านความเป็นความตายออกมาจนเหล่าขุนนางต้องกลั้นหายใจ ตามมาด้วยหลินหว่านที่ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยแต่ทว่ามั่นคง และสุดท้ายคือร่างเล็กของอาเนี่ยนที่เดินต้วมเตี้ยมแต่พยายามยืดอกเลียนแบบบิดาบนบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหยกเก้าขั้น บุรุษผู้ครองแผ่นดิน 'ฮ่องเต้หลี่หยวน' ประทับนั่งอยู่เพียงลำพัง พระวรกายที่เคยซู

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเมฆา เข้ามากระทบพื้นหินขัดมันวาววับภายในโถงหลักอันกว้างขวาง ละอองฝุ่นเล็กๆ ลอยคว้างในลำแสงดูสงบนิ่ง ผิดกับบรรยากาศอันตึงเครียดที่กดทับอยู่เหนือศีรษะของเหล่าบ่าวไพร่กว่าห้าสิบชีวิตที่นั่งคุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดานจนแน่นขนัดความเงียบสงัดปกคลุมทั่วโถงกว้าง ไม่มีใครกล้าปริปากหรือขยับกาย แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินกริ๊ก... กริ๊ก...เสียงฝาถ้วยชาขูดเบาๆ กับขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงกลองศึกบนเก้าอี้ประธานไม้พะยูงตัวใหญ่ หลินหว่านนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าผ่อนคลายแต่สง่างาม อาภรณ์สีครามเข้มปักลายดอกเหมยเงินขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ใบหน้าสวยคมปราศจากรอยยิ้ม ดวงตาหงส์กวาดมองต่ำลงมายังกลุ่มคนที่ก้มหน้ามองพื้นราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษาด้านหลังนาง เสี่ยวจูในชุดสาวใช้คนสนิทที่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา ยืนประสานมือสำรวมกิริยา แต่สายตาคมกริบของนางคอยจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของบ่าวไพร่เบื้องล่าง หากใครมีพิรุธแม้เพียงนิดเดียว คงไม่อาจรอดพ้นสายตานางไปได้"เงยหน้าขึ้น"น้ำเสี

แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านระเบียงไม้ฉลุลายเมฆา ทอดเงายาวพาดผ่านธรณีประตูห้องนอนใหญ่เรือนหลัก ประตูบานคู่ที่เคยปิดตายมานานแรมปี บัดนี้ถูกเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นความเปลี่ยนแปลงภายในที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือหลินหว่านยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ภาพความทรงจำอันมืดมน กลิ่นอับชื้นของราและความเย็นยะเยือกที่เคยกัดกินหัวใจในอดีต มลายหายไปจนสิ้นแทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนละไม แสงเทียนสีส้มทองนับสิบเล่มในโคมแก้วเจียระไนส่องสว่างนวลตา ขับไล่เงามืดตามมุมห้องให้ถอยร่น เครื่องเรือนไม้ดำทึบที่ดูน่าเกรงขามแบบโบราณถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งโปร่งสบายตาตั่งเตียงหลังใหญ่ทำจากไม้หอมหนานมู่สีทองอำพัน ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ม่านมุ้งผ้าไหมสีครีมปักลายกิ่งหลิวพริ้วไหวทิ้งตัวลงมาจากเพดานสูง บดบังสายตาจากภายนอกแต่เชื้อเชิญให้ก้าวเข้าไปสัมผัส พรมขนสัตว์หนานุ่มสีแดงเลือดนกถูกปูลาดเต็มพื้นหิน เชิญชวนให้ทิ้งกายลงสัมผัสความนุ่มนวลกลิ่นหอมหวานจางๆ ของกำยานบุปผาราตรีผสมกับกลิ่นไม้หอม ลอยอวลแตะจมูก มันมิใช่กลิ่นฉุนรุนแรงแบบในวัง แต่เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่ชวนให้ผ