วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านระแนงไม้หน้ามุขจวนอ๋อง ตกกระทบลงบนพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดเป็นลวดลายแสงเงาที่ทอดยาว ความเงียบสงบภายในโถงกลางถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่เร่งร้อนของพ่อบ้านหลิว ที่เดินนำหน้าข้าราชบริพารจากวังหลวงเข้ามาขันทีวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ยืนก้มหน้าด้วยท่าทางนอบน้อมที่ดูขัดกับแววตาหยิ่งยโสเล็กๆ ในมือประคองถาดไม้ลงรักปิดทอง บนถาดนั้นมีซองกระดาษสีแดงสด เดินขอบด้วยด้ายทองคำแท้ ส่องประกายวาววับยามต้องแสง"ถวายบังคมท่านอ๋อง ถวายบังคมพระชายา"เสียงแหลมสูงของขันทีดังก้องกังวาน"ฮองเฮามีรับสั่ง ให้กระหม่อมนำเทียบเชิญร่วมงาน 'ชมบุปผาสารทฤดู' มามอบให้แก่พระชายาพ่ะย่ะค่ะ งานจะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า ณ อุทยานหลวง ขอเชิญพระชายาหลินหว่านเข้าร่วมเพื่อเป็นเกียรติแก่เหล่าฮูหยินขุนนางทั้งหลาย"โม่หยิงรับถาดนั้นมา แล้วส่งต่อให้หลินหว่านนางหยิบเทียบเชิญขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความหนาหนักของกระดาษชั้นดีและกลิ่นหอมเอียนๆ ของเครื่องหอมชาววังที่ติดมากับซอง นางค่อยๆ คลี่มันออกอ่าน ตัวอักษรพู่กันจีนสีทองตวัดเขียนไว้อย่างวิจิตรบรรจง ทุกถ้อยคำล้วนสุภาพอ่

เปลวแดดร้อนแรงยามอู่สาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองอร่ามของพระราชวังหลวง สะท้อนแสงเจิดจ้าบาดตาผู้คนที่สัญจรไปมา บริเวณลานกว้างหน้าประตู 'เสวียนอู่' ซึ่งเป็นทางเข้าหลักสู่อุทยานหลวง คลาคล่ำไปด้วยรถม้าหรูหรานับร้อยคันที่จอดเรียงรายเป็นทิวแถวกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงระยับจากกายของเหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลขุนนาง ลอยฟุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อของม้าและฝุ่นดิน เสียงพูดคุยจอแจดั่งนกกระจอกแตกรังดังเซ็งแซ่ ต่างคนต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงหัวข้อสนทนาหลักเพียงหนึ่งเดียวของวันนี้... การปรากฏตัวของ 'พระชายาชินอ๋อง'ครืด...เสียงล้อรถบดถนนที่หนักแน่นและทรงพลังกว่ารถคันอื่นเรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง รถม้าคันใหญ่ทำจากไม้เหล็กสีดำทมิฬ ประดับตรา 'พยัคฆ์คำราม' สีทอง เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าซุ้มประตูอย่างเชื่องช้าแต่คุกคาม บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงในบัดดลโม่หยิงก้าวลงมาเปิดประตู ทันทีที่รองเท้าหนังสีดำขัดเงาของบุรุษแตะพื้น รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมา หลี่เฉิงในชุดเต็มยศสีน้ำเงินเข้มปักลายมังกรสี่เล็บก้าวออกมา ยืนตระหง่านดุจกำแพงเหล็ก สายตาคมกริบกวาดมองฝูงชนจนเหล่าขุนนางที่มารอรับภรรยาต้องรี

สายลมยามบ่ายพัดผ่านผิวน้ำในสระบัวหลวง หอบเอากลิ่นหอมเย็นระรื่นของดอกบัวสีชมพูระเรื่อเข้ามาภายในศาลาริมน้ำ สถานที่จัดงานเลี้ยงที่ถูกเนรมิตให้วิจิตรตระการตาดั่งสรวงสวรรค์ ทว่าภายใต้ความงดงามของม่านผ้าแพรที่พลิ้วไหว บรรยากาศกลับอึมครึมไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็นหลังจากผ่านการปะทะคารมกับหวังไท่เฟยมาได้ เหล่าฮูหยินขุนนางต่างพากันสงบปากสงบคำลงชั่วคราว แต่สายตาที่ลอบมองมายังสตรีชุดแดงยังคงเต็มไปด้วยความริษยาและรอคอยจังหวะซ้ำเติม"การแสดงดนตรีและร่ายรำผ่านไปแล้ว..."เสิ่นฮองเฮาตรัสขึ้นด้วยสุรเสียงนุ่มนวล พระหัตถ์เรียววางถ้วยชาลงบนโต๊ะหยก พระพักตร์ประดับรอยยิ้มละไมที่ยากจะคาดเดาความคิด"เพื่อไม่ให้งานเงียบเหงาเกินไป ข้าใคร่ขอชมความสามารถด้าน 'สี่ศิลปะ' ของเหล่ากุลสตรีเสียหน่อย... ได้ยินว่าบุตรีของใต้เท้ากรมพิธีการชำนาญการเดินหมากรุกยิ่งนัก มิสู้ลองแสดงฝีมือให้ข้าและไท่เฟยชมเป็นขวัญตา"สิ้นเสียงประกาศ คุณหนูจางผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มรีบลุกขึ้นย่อกายรับคำ นางปรายตามองหลินหว่านแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยวาจาที่เคลือบน้ำตาลแต่อาบยาพิษ"หม่อมฉันยินดีเพคะ... เพียงแต่เกรงว่าการเดินหมากอาจจะน่าเบื่อหน่ายสำหร

แม้รุ่ยอ๋องจะยอมถอยไปหนึ่งก้าว ทว่าคลื่นใต้น้ำในท้องพระโรงยังคงกระเพื่อมไหว เสนาบดีกรมกลาโหม 'จางเหว่ย' ซึ่งเป็นหัวหอกฝ่ายรุ่ยอ๋องยังคงไม่ยอมลดละ เขาประสานมือ ก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทีแข็งกร้าว แววตาจ้องเขม็งไปยังแม่ทัพหนุ่มร่างสูงใหญ่"ทูลฝ่าบาท แม้รุ่ยอ๋องจะถ่อมตนถอยฉาก แต่ความจริงที่ว่าชินอ๋องได้รับพิษร้ายแรงจากชายแดนจนร่างกายบอบช้ำภายในนั้นเป็นเรื่องจริงที่มิอาจปฏิเสธ!"เสียงของเสนาบดีจางดังก้องสะท้อนผนังหินอ่อน"การบัญชาการทัพมิใช่เพียงใช้บารมี แต่ต้องใช้พละกำลังในการง้างธนู ฟาดฟันศัตรู และขี่ม้านำทัพวันละหลายร้อยลี้... หากชินอ๋องเกิดลมจับสิ้นสติกลางสนามรบเพราะสังขารไม่อำนวย กองทัพนับแสนมิต้องพินาศย่อยยับหรือพ่ะย่ะค่ะ!"เสียงพึมพำเห็นด้วยดังเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง ความลังเลเริ่มปรากฏบนพระพักตร์ของฮ่องเต้หลี่หยวน ข้ออ้างเรื่องสุขภาพนั้นมีน้ำหนักมากพอที่จะสั่นคลอนความเชื่อมั่นของเหล่าขุนนางหลี่เฉิงปรายตามองจางเหว่ยด้วยหางตา ริมฝีปากเหยียดตรงเป็นเส้นขนาน เขาไม่เอ่ยแก้ตัว ไม่โต้เถียง หรือแม้แต่จะแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมาตึก... ตึก... ตึก...ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มขยับกายอย่าง

รุ่งอรุณแห่งความเงียบงันปกคลุมจวนชินอ๋อง กลิ่นไอดินชื้นและหมอกยามเช้ายังลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดไม้ ทว่าความอบอุ่นที่เคยมีในห้องนอนใหญ่กลับจางหายไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเจ้าของจวนหลี่เฉิงควบม้าออกจากจวนไปตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ เพื่อมุ่งหน้าสู่ 'ค่ายพยัคฆ์ทมิฬ' ที่ตั้งอยู่นอกเมือง การได้รับตราพยัคฆ์กลับคืนมาหมายถึงภาระหน้าที่อันใหญ่หลวง เขาต้องไปสะสางบัญชี จัดระเบียบกองทัพ และกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ที่รุ่ยอ๋องฝังตัวไว้ การแยกจากกันครานี้แม้เพียงชั่วคราว แต่กลับเปิดช่องว่างขนาดมหึมาให้เงามืดคืบคลานเข้ามาหลินหว่านนั่งจิบชาอยู่ในศาลารับลมเพียงลำพัง เสียงลูกคิดของเสี่ยวจูที่กำลังตรวจสอบบัญชีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทันใดนั้น ความสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกลองและฆ้องที่ดังกึกก้องมาจากหน้าประตูจวน"เกิดอะไรขึ้น?" หลินหว่านวางถ้วยชาลง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพ่อบ้านหลิววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หน้าเผือดสีราวกับเห็นผี"พระชายา! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! คนจากวังหลวง... คนจากตำหนักหวังไท่เฟยมาถึงหน้าประตูแล้ว!"หลินหว่านลุกขึ้นยืน จัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย แววตาที่เคยสงบนิ่งพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดดาบ"มาตอนที่ท่านอ๋องไม