วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคามุงจากที่เริ่มผุพังของเรือนท้ายน้ำ กลิ่นอับชื้นของราและกลิ่นมูลม้าจากคอกสัตว์ที่อยู่ติดกันลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ช่างขัดแย้งกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงที่โชยออกมาจากภายในเรือนพักคนใช้แทนที่เสียงสับฟืนหรือเสียงตักน้ำจะดังเซ็งแซ่ตามคำสั่ง กลับมีเพียงเสียงครวญครางอิดออดดังเล็ดลอดออกมา"โอ๊ย... ศีรษะข้าปวดร้าวราวจะแตกดับอยู่แล้ว"เหม่ยจูนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้ไผ่แข็งๆ มือข้างหนึ่งกุมขมับ อีกข้างโบกพัดจีบไปมาเพื่อไล่แมลงวัน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มงดงามบัดนี้แสร้งทำเป็นซีดเซียว"ข้าก็ปวดมวนท้องเหลือเกิน..." ซูเจินนอนขดตัวอยู่ข้างๆ แสร้งทำหน้าบิดเบี้ยว "สงสัยอาหารในจวนนี้จะไม่สะอาด ร่างกายข้าอ่อนแอคงทำงานแบกหามไม่ไหวหรอก"หรูอี้และอิงหลานต่างพากันนั่งพิงเสา หลับตาพริ้มทำทีเป็นหมดเรี่ยวแรง พวกนางตกลงกันแล้วว่าจะใช้มารยาหญิงแกล้งป่วย เพื่อหลีกเลี่ยงงานหนักและบีบให้หลี่เฉิง (ที่พวกนางคิดว่าจะกลับมาเร็วๆ นี้) เห็นใจตึง!เสียงประตูไม้เก่าคร่ำครึถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุดร่างระหงในชุดสีเขียวอ่อนก้าวเข้ามาในห้อง แสงแดดด้านหลังทำให้นางดูราวกับเทพธิดาผู้มาโ

รัตติกาลมาเยือนจวนชินอ๋อง สายลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดไม้จนเกิดเสียงเสียดสีราวกับ เสียงวิญญาณอาฆาต เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าบดบังดวงจันทร์ ทำให้ทั่วทั้งจวนตกอยู่ในความมืดมิด เหมาะแก่การกระทำการชั่วร้ายที่เรือนท้ายน้ำอิงหลานในชุดดำรัดกุมที่ซ่อนไว้ใต้กองฟาง ลอบเคลื่อนกายออกจากโรงเก็บฟืนอย่างเงียบเชียบดุจแมวป่า นางอาศัยจังหวะที่ 'เจ้าอาฟู่' สุนัขเฝ้ายามแก่ชรากำลังหลับสนิท กระโดดข้ามกำแพงกั้นเขตเรือนบ่าว มุ่งหน้าสู่เรือนใหญ่ของหลี่เฉิงในบรรดาสี่บุปผา อิงหลานคือผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่งที่สุดและใจเย็นที่สุด ความล้มเหลวของเหม่ยจูเมื่อช่วงหัวค่ำเป็นเพียงละครฉากหน้า เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้คนในจวนตายใจ คิดว่าพวกนางมีดีแค่มารยายั่วยวนแต่เป้าหมายที่แท้จริงของไท่เฟย... คือชีวิตของหลี่เฉิง หรือไม่ก็ทำให้เขากลายเป็นหุ่นเชิดด้วยยาพิษ!เงาร่างสีดำเคลื่อนตัววูบวาบไปตามแนวหลังคา หลบเลี่ยงสายตาของเวรยามได้อย่างชำนาญ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ระเบียงหน้าต่างห้องนอนใหญ่ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบุรุษดังลอดออกมา อิงหลานแสยะยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบกระบอกไม้ไผ่ขน

แสงตะวันยามสายส่องกระทบปลายทวนของทหารองครักษ์ที่ยืนเรียงรายล้อมรอบลานฝึกยุทธ์หน้าจวนอ๋อง เกิดเป็นประกายวาววับน่าเกรงขาม ธงทิวรูปพยัคฆ์สีดำสะบัดไหวตามแรงลมส่งเสียงพึ่บพั่บ บรรยากาศภายในลานกว้างเงียบสงัดวังเวง แม้จะมีบ่าวไพร่ พ่อบ้าน และสาวใช้นับร้อยชีวิตมารวมตัวกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังแม้แต่ลมหายใจทุกคนคุกเข่าก้มหน้า หน้าผากจรดพื้นหินเย็นเฉียบ เหงื่อกาฬไหลโซมกาย แม้อากาศยามเช้าจะเย็นสบาย แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากเก้าอี้ไม้พะยูงตัวใหญ่เบื้องหน้านั้น ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงโลกันตร์หลี่เฉิงนั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ประธาน สวมชุดลำลองสีดำสนิทขลิบเงิน ท่วงท่านั่งผ่อนคลายแต่แฝงด้วยอำนาจดุดันดุจเสือร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ บนตักแกร่งมีร่างเล็กของอาเนี่ยนในชุดย่อส่วนสีเดียวกันนั่งอยู่เด็กน้อยไม่ดิ้นรนซุกซนเหมือนทุกครั้ง แต่นั่งหลังตรง ยืดอก เชิดคาง เลียนแบบท่าทางอันน่าเกรงขามของบิดาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ดวงตากลมโตพยายามหรี่ลงให้ดูดุร้าย ทว่าในสายตาคนนอกกลับดูน่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัว กวาดมองเหล่าข้ารับใช้เบื้องล่าง"เงยหน้าขึ้น"เสียงทุ้มต่ำของหลี่เฉิงไม่ดังมาก แต่ก้องกังวานไปทั่วลานประหนึ่

ราตรียาวนาน ท้องนภาเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยเมฆหนาทึบจนไร้แสงจันทร์ สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องครืนคราดดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนแผ่นดิน ราวกับเทพเจ้าสายฟ้ากำลังพิโรธท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ จวนชินอ๋องที่ควรจะปิดตายแน่นหนากลับปรากฏเงาร่างสีดำสายหนึ่ง เคลื่อนไหววูบวาบอยู่บนหลังคากระเบื้องเคลือบ รวดเร็วและเงียบเชียบยิ่งกว่าแมวขโมยเงาร่างนั้นมิใช่นักฆ่าหรือโจรราคะ แต่เป็นเจ้าของจวนผู้ยิ่งใหญ่... หลี่เฉิงแม่ทัพหนุ่มในชุดนอนสีเข้มเนื้อดี ยืนเกาะขอบหน้าต่างห้องนอนภรรยาด้วยสภาพเปียกปอนเล็กน้อย แม้เขาจะสามารถสั่งให้บ่าวเปิดประตูหน้าได้อย่างสง่าผ่าเผย แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอและคำประกาศกร้าวเมื่อตอนเย็นว่า "ต่อให้ต้องปีนหน้าต่างข้าก็จะไป" ทำให้เขาเลือกเส้นทางของบุรุษเจ้าสำราญเช่นนี้"หึ... ฝนตกหนักขนาดนี้ เจ้าลูกลิงคงหลับลึกไปแล้วกระมัง"หลี่เฉิงพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาล้วงมีดสั้นเล่มบางออกมาสอดเข้าที่ซอกหน้าต่าง ขยับข้อมือเพียงเล็กน้อยกริ๊ก...สลักไม้ด้านในถูกปลดออกอย่างง่ายดาย เขาค่อยๆ ดันบานหน้าต่างเปิดออก แทรกกายเข้าไปภายในห้องที่อบอุ่นและอบอวล

สายลมแห่งสารทฤดูพัดผ่านสวนพฤกษาในจวนชินอ๋อง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเก๊กฮวยที่กำลังเบ่งบานชูช่อสีเหลืองทองเข้ามาภายในเรือน ใบไม้แห้งปลิวว่อนร่วงหล่นลงสู่พื้นหินขัด เป็นสัญญาณว่าเหมันต์ฤดูกำลังคืบคลานเข้ามาเยือนในไม่ช้าหนึ่งเดือนผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์วุ่นวายในเรือนหลัง จวนชินอ๋องกลับมาสงบสุขและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง ไม่มีสายลับ ไม่มีหญิงงามเมือง มีเพียงเสียงหัวเราะของครอบครัวที่ดังแว่วออกมาจากห้องโถงรับประทานอาหารแสงแดดยามเฉินสาดส่องผ่านหน้าต่างระแนงไม้ ตกกระทบเครื่องเรือนไม้จันทน์ขัดเงาจนเกิดประกายแวววาว บนโต๊ะอาหารทรงกลมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยสำรับอาหารเช้าเลิศรส ทั้งโจ๊กหูฉลาม ติ่มซำ และผัดผักตามฤดูกาลหลี่เฉิงในชุดลำลองสีครามเข้มนั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าคมคายดูผ่อนคลายไร้กังวล เขากำลังคีบซาลาเปาไส้หมูสับลูกเล็กวางลงในจานของภรรยาด้วยความเอาใจใส่"กินเยอะๆ หน่อย" หลี่เฉิงเอ่ยเสียงทุ้ม เจือความห่วงใย "ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลง แล้วเจ้าก็เอาแต่ขลุกอยู่กับกองบัญชีร้านยาจนดึกดื่น ดูสิ... แก้มตอบลงไปตั้งเยอะ"หลินหว่านยิ้มรับ คีบซาลาเปาขึ้นมากัดคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ อย่างฝืนกลืน"ข้าสบาย