วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านตรอกซอยย่านการค้ากลางเมืองหลวง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรและฝุ่นทรายปลิวว่อน ฝูงชนเบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่หน้าอาคารไม้สามชั้นขนาดใหญ่ที่เพิ่งได้รับการตกแต่งใหม่จนวิจิตรตระการตา ป้ายชื่อร้านลงรักปิดทองคำว่า ร้านยาหรงเย่าถังสะท้อนแสงแดดวาววับ ดูโอ่อ่าภูมิฐานขัดกับสภาพชาวบ้านที่ยืนอออยู่ด้านหน้าตรงกันข้ามกับร้านฮุยซุนถัง ของหลินหว่านและจ้าวหยวนที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ซึ่งปกติจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่วันนี้กลับเงียบเหงาจนน่าใจหายเสียงตะโกนโวกเวกโวยวายหน้าร้านยาหรงเย่าถังดังเซ็งแซ่ยิ่งกว่าตลาดสด"อย่าเบียด! ข้ามาก่อน!""ยาบำรุงโลหิตราคาแค่สิบอีแปะ! ถูกกว่าร้านฮุยซุนถังตั้งครึ่งหนึ่ง! วันนี้ข้าต้องเหมาให้หมด!""หลีกไป! ยายข้ากำลังจะตาย ข้าต้องการยา!"ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์หลายคนยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู คอยจัดระเบียบและกันไม่ให้ฝูงชนพังร้านเข้าไป กลิ่นสมุนไพรลอยคลุ้งออกมาผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลของผู้คนห่างออกไปในโรงน้ำชาชั้นสองฝั่งตรงข้าม หลินหว่านนั่งสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง สวมหมวกผ้าโปร่งปิดบังใบหน้า มือเรียวหมุนถ้วยชาเคลือบดินเผาไปมา สายตาจับจ้องไปที่ร้านยาคู่แข่งด้วยแ

สายลมหวีดหวิวแห่งปลายสารทฤดูพัดกรูเกรียวผ่านลานฝึกยุทธ์ท้ายจวนชินอ๋อง หอบเอาใบไม้แห้งสีน้ำตาลกรอบให้ปลิวว่อนหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นเหนือพื้นดินที่ถูกบดอัดจนแข็งแกร่ง ธงทิวรูปพยัคฆ์คำรามบนยอดเสาสูงสะบัดไหวรุนแรงต้านแรงลม ดุจสัญญาณเตือนถึงเหมันต์ที่กำลังจะมาเยือนบรรยากาศในลานกว้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายธนูถูกดึงจนตึงเขม็ง และเสียงลูกธนูแหวกอากาศหวีดหวิว ก่อนจะปักตรึงเข้าที่เป้าฟางอย่างหนักหน่วงร่างเล็กของอาเนี่ยนในชุดฝึกยุทธ์สีดำรัดกุม ยืนกางขาแยกออกจากกันเล็กน้อยอย่างมั่นคง มือป้อมๆ ข้างซ้ายกำคันธนูฝึกหัดที่ทำจากเขาควายอ่อนขนาดเหมาะมือไว้แน่น จนข้อนิ้วขึ้นข้อขาว แขนขวาที่ดึงสายธนูสั่นระริกเล็กน้อยจากความตึงเครียดของกล้ามเนื้อที่ยังไม่คุ้นชินเหงื่อเม็ดโตผุดพรายที่หน้าผากมน ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า แต่แววตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปที่จุดสีแดงกลางเป้าฟางเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ"อย่ากลั้นหายใจ"เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่เฉิงยืนกอดอกมองดูบุตรชายด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ใช้มือหนาจัดท่าทางของลูกชายให้ถูกต้อง"ไหล่ซ้ายตกลง... ยกขึ้นอีกนิด ข้อศอกขวาอย่ากา

กลิ่นฉุนรุนแรงของสุรานารีแดงที่ควรจะหอมหวานปานน้ำผึ้ง บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นเอียนของสมุนไพรบางชนิดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน สำหรับคนทั่วไปอาจแยกแยะไม่ออก แต่สำหรับหลินหว่านที่ประสาทสัมผัสกำลังแปรปรวนจากการตั้งครรภ์ กลิ่นนั้นรุนแรงและปั่นป่วนราวกับใครนำของเน่าเสียมากรอกใส่จมูกมือเรียวที่วางอยู่บนหน้าตักกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนสั่นระริก ใบหน้าที่เคยนวลเนียนบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดดุจกระดาษ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายตามไรผม ลมหายใจเริ่มติดขัด ท้องไส้บิดเกร็งราวกับมีพายุหมุนลูกใหญ่ก่อตัวอยู่ภายในรุ่ยอ๋องลุกจากที่นั่ง เดินถือจอกสุราเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ ฝีเท้าของเขาเชื่องช้าจงใจกดดัน ยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นเหม็นตลบอบอวลยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนนางแทบขาดใจ"เป็นอะไรไปเล่า?" รุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงเย้ยหยัน ยื่นจอกสุราไปจ่อที่ริมฝีปากของหลินหว่าน "หน้าซีดเพียงนี้ ดื่มสุรามงคลสักจอก เลือดลมจะได้สูบฉีด... หรือต้องให้น้องชายสามี ป้อนให้ถึงปาก?"การกระทำที่คุกคามและระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงคืบ ทำให้กลิ่นฉุนนั้นกระแทกเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นของหลินหว่านอย่างจัง ร่างกายของนางปฏิเสธมันอย่างรุนแรงเก

"กลับจวน!"เสียงคำรามทรงอำนาจของหลี่เฉิงดังก้องอุทยานหลวง ยุติความวุ่นวายและสายตาอยากรู้อยากเห็นของเหล่าขุนนางจนขาดสะบั้น เขาไม่รั้งรอให้รุ่ยอ๋องหรือใครหน้าไหนกล่าวคำอวยพรจอมปลอมเพิ่มเติม ร่างสูงใหญ่ในชุดเต็มยศโอบอุ้มภรรยาที่เพิ่งฟื้นคืนสติไว้แนบอก ก้าวเดินฝ่าลมหนาวไปขึ้นรถม้าศึกหุ้มเกราะที่จอดรออยู่หน้าประตูวังอย่างรวดเร็ว"ท่านอ๋อง... เราไม่อยู่ร่วมงานจนจบหรือพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าจะเสียมารยาท..." องครักษ์คนสนิทเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ"มารยาท?" หลี่เฉิงตวาดกลับขณะก้าวขึ้นรถม้า "เมียข้าท้องลูกแฝด นางต้องการพักผ่อน ใครกล้าพูดเรื่องมารยาทกับข้า ข้าจะตัดลิ้นมัน!"ปัง!เสียงประตูรถม้าปิดกระแทกดังสนั่น รถศึกสีดำทมึนเคลื่อนตัวออกจากวังหลวงมุ่งหน้าสู่จวนชินอ๋องด้วยความเร็วสูงสุด ทิ้งไว้เพียงฝุ่นผงและความอับอายของรุ่ยอ๋องที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลังณ จวนชินอ๋องดึกสงัด บรรยากาศในจวนเต็มไปด้วยความตึงเครียด บ่าวไพร่ต่างยืนถือโคมไฟรอฟังข่าวด้วยใจจดจ่อ โดยเฉพาะที่หน้าเรือนหลัก ร่างเล็กป้อมของ 'อาเนี่ยน' เดินวนไปวนมา มือหนึ่งกอดตุ๊กตาผ้า อีกมือหนึ่งกำตั้นกงคู่ใจไว้แน่น สีหน้าเคร่งเครียดเกินวัย"น้า

เปลวไฟสีส้มในเตาถ่านทองเหลืองเต้นระริก ส่งไออุ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้องนอนกว้างขวางของจวนชินอ๋อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของบัวหิมะและสมุนไพรล้ำค่าจากวังหลวงที่พ่อบ้านหลิวนำไปเคี่ยวจนงวด ลอยเจือจางในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นสดชื่นของเปลือกส้มจางๆ ที่หลี่เฉิงกำลังบรรจงปอกให้ภรรยาภายนอกหน้าต่าง ลมหนาวหวีดหวิวพัดกิ่งไผ่กระทบกันดังเกรียวกราว แต่ภายในห้องนี้กลับเปรียบเสมือนโลกใบเล็กที่ตัดขาดจากความวุ่นวายทั้งปวงหลินหว่านเอนกายพิงหมอนใบใหญ่ ผ้าห่มขนสัตว์หนานุ่มคลุมทับหน้าตัก นัยน์ตาคู่สวยทอดมองบุตรชายตัวน้อยที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมขนแกะข้างเตียง ใบหน้าจิ้มลิ้มของอาเนี่ยนมุ่ยลง คิ้วเล็กๆ ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม ปากเล็กๆ ขมุบขมิบบ่นพึมพำไม่หยุดขณะนวดขาตัวเองปอยๆ"เป็นอย่างไรบ้างท่านจอมยุทธ์น้อย" หลี่เฉิงเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ พลางแกะกลีบส้มส่งเข้าปากภรรยาอย่างเอาใจ "เรียนวันแรกกับอาจารย์กวนซานสนุกหรือไม่""สนุกอันใดกันเล่าขอรับ!"อาเนี่ยนโพล่งออกมาทันควัน ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดเสียงดังต่อหน้ามารดา เด็กน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำหน้าเศร้าราวกับแบกภูเขาไ