วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

360 챕터

บทที่ 201 : เมตตาอำมหิต

เปลวเทียนในห้องนอนเรือนหลักวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านร่องหน้าต่าง กลิ่นหอมกำยานไม้กฤษณาถูกกลบด้วยบรรยากาศแห่งความปิติยินดี พ่อบ้านหลิวและเสี่ยวจูยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าโต๊ะไม้พะยูงกลางห้อง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กล่องไม้จันทน์แดงสลักลายมังกรทองคำวิจิตรบรรจงที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากวังหลวงตราประทับราชลัญจกรสีแดงชาดบนฝากล่องยังดูเด่นชัดและน่าเกรงขาม ราวกับเพิ่งประทับลงไปเมื่อยามเช้า"ของพระราชทานจากฝ่าบาทมาถึงแล้วขอรับ!" พ่อบ้านหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน "โสมคนพันปีและบัวหิมะจากยอดเขาเทียนซาน... ทรงเมตตาพระชายาและนายน้อยในครรภ์ยิ่งนัก"หลี่เฉิงนั่งอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งโอบไหล่ภรรยาที่กำลังเอนกายพักผ่อน เขามองกล่องของขวัญนั้นด้วยแววตาอ่อนโยนลงหลายส่วน แม้ภายนอกเขาจะดูแข็งกร้าว แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ปรารถนาให้บุตรในครรภ์ได้รับสิ่งที่ดีที่สุด"เปิดดูเถิด" ท่านอ๋องพยักหน้าอนุญาต "ข้าอยากเห็นน้ำใจของเสด็จพี่"เสี่ยวจูรีบร้อนเข้าไปแกะเชือกไหมสีทอง มือสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้นที่ได้สัมผัสของล้ำค่าจากวังหลวง ฝากล่องถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นราก
last update최신 업데이트 : 2026-01-09
더 보기

บทที่ 202 : การแสดงงิ้วโรงใหญ่

ห้าวันผันผ่านไปอย่างเชื่องช้าดุจธาราที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง...ข่าวลือเรื่องอาการประชวรของพระชายาชินอ๋องแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงดุจวายุพัดโหมกระหน่ำ จากที่เคยแข็งแรงสดใส บัดนี้มีข่าวลือหนาหูว่านางถูก 'โรคประหลาด' เล่นงาน ร่างกายหนาวสั่นตลอดเวลาแม้จะอยู่ในคิมหันต์ฤดู ต้องจุดเตาผิงรอบเตียงนอน และไม่อาจทานอาหารใดได้นอกจากน้ำต้มสมุนไพรฤทธิ์ร้อนบรรยากาศในจวนชินอ๋องหนักอึ้งดุจเมฆฝนตั้งเค้า บ่าวไพร่เดินก้มหน้าด้วยสีหน้าเศร้าหมอง กลิ่นยาสมุนไพรต้มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนจนสิ้นยามสายของวันที่ห้ารถม้าจากวังหลวงเคลื่อนมาจอดเทียบหน้าประตูจวน'เกากงกง' ขันทีคนสนิทของรุ่ยอ๋อง ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีนอบน้อม แต่นัยน์ตาเรียวรี กลับซ่อนความกระหยิ่มยิ้มย่อง เขามาในนามตัวแทนของรุ่ยอ๋อง เพื่อนำ 'ยาบำรุงชุดใหม่' มาเยี่ยมไข้... หรือพูดให้ถูกคือ มาดูผลงานให้เห็นกับตาว่าพิษเกล็ดเหมันต์ออกฤทธิ์ได้งดงามเพียงใด"ท่านอ๋องสั่งให้กระหม่อมนำ 'โสมแดงตุ๋นรังนก' มาถวายพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าพระชายาอาการไม่สู้ดี ทรงเป็นห่วงเหลือเกิน"พ่อบ้านหลิวรับหน
last update최신 업데이트 : 2026-01-09
더 보기

บทที่ 203 : เข้าเฝ้ายามวิกาล

ความมืดมิดภายในอุโมงค์หินใต้ดินหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตนเอง มีเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ย่ำลงบนพื้นหินชื้นแฉะ ดังก้องสะท้อนไปมาราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณบรรพชน กลิ่นอับชื้นของราและตะไคร่น้ำที่หมักหมมมานานนับสิบปีโชยมากระทบจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันตะเกียงเก่าเก็บจากคบเพลิงที่ดับมอดไปเนิ่นนานหลี่เฉิงก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความชำนาญ แม้จะไม่ได้เหยียบย่างเข้ามาในเส้นทางลับนี้นับตั้งแต่สมัยยังเป็นองค์ชายตัวน้อยที่แอบหนีออกมาเที่ยวเล่น แต่มือหนายังคงจำตำแหน่งของกลไกหินบนผนังได้อย่างแม่นยำกริ๊ก... ครืด...เสียงเฟืองหินขยับตัวอย่างฝืดเคืองดังขึ้นเบาๆ เมื่อเขากดปุ่มลับหลังรูปปั้นมังกรหิน ผนังด้านหน้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแสงสลัวจากเปลวเทียนและกลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคยนี่คือทางลับสายเดียวที่เชื่อมต่อตรงสู่ 'ห้องบรรทมส่วนพระองค์' ของฮ่องเต้ ทางรอดสุดท้ายที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่ล่วงรู้หลี่เฉิงแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้าไป ยืนซ่อนกายอยู่ในเงามืดหลังม่านแพรสีเหลืองทอง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่เงียบสงัด
last update최신 업데이트 : 2026-01-10
더 보기

บทที่ 204 : สัญญาณไฟจากทิศเหนือ

ลมราตรีพัดกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ หลี่เฉิงผลักกลไกหินก้อนสุดท้ายด้วยฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อครืด...แผ่นหินหนาหนักเลื่อนเปิดออกทันที เผยให้เห็นศาลาร้างท้ายสวนสมุนไพรภายในจวนชินอ๋องที่เงียบสงัด กลิ่นดินชื้นและใบไม้เน่าเปื่อยโชยมากระทบจมูก แทนที่กลิ่นอับของอุโมงค์และกลิ่นความตายในห้องบรรทมฮ่องเต้แม่ทัพหนุ่มปีนขึ้นมาจากบ่อแห้ง ยืนสูดอากาศเย็นเยียบเข้าปอดลึกๆ เพื่อขับไล่ความหดหู่ที่เกาะกินหัวใจ มือข้างหนึ่งกำ 'ป้ายทองเว้นตาย' แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความเย็นของทองคำบริสุทธิ์กัดกินผิวเนื้อ แต่มิอาจเทียบได้กับความหนาวเหน็บจากชะตากรรมของพี่ชายเขาเก็บป้ายทองซ่อนไว้ในอกเสื้อ แล้วก้าวเท้าเดินฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่ห้องหนังสือภายในห้องหนังสือที่ปิดหน้าต่างมิดชิด มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่จุดสว่างอยู่กลางโต๊ะแผนที่กวนซานนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงก๊อก... ก๊อก...เสียงพัดด้ามเหล็กเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังรัวกระชั้นเข้าสู่หายนะ ดวงตาเรียวรีจับจ้องไปที่จุดสีแดงเล็กๆ บนแผนที่จ
last update최신 업데이트 : 2026-01-10
더 보기

บทที่ 205 : อาเนี่ยนผู้พิทักษ์

สำรับอาหารค่ำมื้อใหญ่ถูกจัดวางเต็มโต๊ะไม้พะยูงทรงกลม ไอความร้อนจากปลานึ่งราดซีอิ๊วและน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนลอยกรุ่นโชยกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะกลับเงียบเชียบและหนาวเหน็บยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ตะเกียงน้ำมันหลายดวงถูกจุดขึ้นเพื่อให้ความสว่าง แต่กลับไม่อาจขับไล่ความมืดมนในใจของผู้นั่งร่วมโต๊ะได้หลี่เฉิงนั่งจ้องถ้วยข้าวสวยในมือ นัยน์ตาเหม่อลอยไปไกล ปลายตะเกียบเขี่ยเมล็ดข้าวไปมาโดยไม่ได้คีบเข้าปาก ความเครียดเกร็งทำให้สันกรามของเขาบดแน่นจนปูดนูน ภาพกล่องของขวัญอาบยาพิษยังคงตามหลอกหลอน ย้ำเตือนว่าความปลอดภัยในจวนแห่งนี้เปราะบางเพียงใดข้างกายเขา หลินหว่านพยายามฝืนยิ้ม ตักเนื้อปลาใส่ถ้วยให้สามี แต่พวงแก้มที่ซูบตอบลงและความกังวลในแววตาก็ปิดไม่มิด นางรู้ดีว่าสามีกำลังแบกรับชะตากรรมของราชวงศ์ไว้บนบ่า"ท่านพี่... ทานสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ร่างกายท่านต้องใช้แรงเพื่อสู้ศึก"หลี่เฉิงถอนหายใจยาว วางตะเกียบลงบนที่วางเสียงดัง กริ๊ก"ข้ากินไม่ลง... ทันทีที่นึกถึงว่าพวกมันกล้าวางยาในอาหารการกิน ข้าก็..."ตึง!เสียงเก้
last update최신 업데이트 : 2026-01-11
더 보기

บทที่ 206 : ร้านยา

แสงตะวันยามบ่ายที่เคยสาดส่องลงบนถนนสายหลักของตลาดตะวันออก ถูกบดบังด้วยฝุ่นควันที่คละคลุ้งจากการย่ำเท้าของกองทหารนับร้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังหุ้มเกราะดังประสานกันเป็นจังหวะกดดัน ขับไล่ชาวบ้านร้านตลาดให้แตกตื่นวิ่งหนีเข้าตรอกซอกซอย ทิ้งแผงผักและตะกร้าสินค้าล้มระเนระนาดเบื้องหน้าร้านยาฮุยซุนถัง ซึ่งเป็นอาคารไม้สักสูงสามชั้นที่โอ่อ่าที่สุดในย่านร้านตลาด บัดนี้ถูกปิดล้อมด้วยทหารในชุดเกราะสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ตราสัญลักษณ์กรมคลังบนหน้าอกเสื้อบ่งบอกถึงอำนาจรัฐที่ไม่อาจขัดขืนหัวหน้ามือปราบ 'ใต้เท้าหม่า' ชายร่างท้วมลงพุง ใบหน้ามันย่องเต็มไปด้วยรอยปรุพรุนจากแผลเป็นเก่ายืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูร้าน ในมือถือม้วนกระดาษประกาศจับและหมายค้นที่ประทับตราสีแดงสด"พังประตูเข้าไป!"ใต้เท้าหม่าตวาดเสียงแหลม "ร้านยานี้ต้องสงสัยว่าลักลอบขายยาปลอม ผสมสารต้องห้าม และหลบเลี่ยงภาษีมานานนับปี! ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าหลวง! ใครขัดขวาง... ฆ่า!"ทหารสองนายเงื้อขวานเล่มโตขึ้นเตรียมจามใส่ประตูไม้แกะสลักอันวิจิตรปัง!ประตูร้านไม่ได้ถูกพังจากภายนอก
last update최신 업데이트 : 2026-01-11
더 보기

บทที่ 207 : เปลวเพลิง

เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนขึ้นจากกองน้ำมันไฟที่นองพื้นหน้าร้าน ราวกับมังกรเพลิงที่ถูกปลุกให้ตื่นจากจำศีล ความร้อนระอุแผ่กระจายวูบวาบ บิดเบือนภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าให้ดูพร่ามัวดุจภาพมายาที่บิดเบี้ยว"ดับไฟ! เร็วเข้า! อย่าให้ไหม้เข้าไปข้างใน!"เสียงตะโกนของใต้เท้าหม่าดังแข่งกับเสียงไฟปะทุ ด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะห่วงชีวิตใคร แต่เพราะความโลภที่เกรงว่าทรัพย์สินมีค่าในร้านจะมอดไหม้ไปเสียก่อน ทหารกรมคลังรีบวิ่งไปตักน้ำจากบ่อน้ำใกล้เคียงมาสาดใส่ แต่ไฟจากน้ำมันไฟมิอาจดับได้ด้วยน้ำ ยิ่งสาดกลับยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้นอาศัยจังหวะชุลมุนวุ่นวายนั้น จ้าวหยวนหมุนตัวกลับเข้าไปภายในร้านยาที่ยังคงปลอดภัยจากเปลวเพลิงชั่วคราว เขาถีบประตูลับหลัง โต๊ะสมุนไพรตัวยาว ปัง! เผยให้เห็นทางลงสู่ห้องใต้ดินที่มืดมิด"เร็วเข้า! ขนลงไปให้หมด!"จ้าวหยวนตวาดสั่งลูกน้องคนสนิทสี่คนที่กำลังแบกหีบไม้จันทน์หอมอย่างทุลักทุเล"สมุนไพรหายาก บัวหิมะพันปี และที่สำคัญที่สุด... บัญชีของข้า!"ชายหนุ่มกวาดตามองชั้นวางยาที่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง เขาได้สั่งการให้ทยอยขนย้ายของส
last update최신 업데이트 : 2026-01-11
더 보기

บทที่ 208 : ปฏิบัติการกองโจร

ซู่... ซ่า...เสียงคลื่นซัดกระทบเสาไม้ผุกร่อนใต้ถุนโกดังดังเป็นจังหวะวังเวง กลิ่นเค็มปร่าของน้ำทะเลผสมปนเปกับกลิ่นเน่าเหม็นของปลาตายโชยตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่อับชื้น แสงจันทร์ริบหรี่ลอดผ่านรอยแตกของไม้กระดานด้านบนลงมาเป็นลำแสงเล็กๆ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในความมืดนี่คือโกดังร้างท้ายท่าเรือ พื้นที่อโคจรที่แม้แต่ทหารลาดตระเวนยังไม่อยากย่างกรายเข้ามา และเป็นจุดสิ้นสุดของอุโมงค์ลับที่ทอดยาวมาจากร้านยาฮุยซุนถังครืด...แผ่นไม้ปูพื้นที่ดูเหมือนธรรมดาถูกดันขึ้นจากด้านล่าง จ้าวหยวนปีนขึ้นมาด้วยสภาพที่แทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ชุดผ้าไหมราคาแพงฉีกขาดเป็นริ้วรอยเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันไฟและเขม่าดำ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยเลือดแห้งกรังจากการถูกเศษไม้บาด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดจากกรงขังตามหลังมาคือเหล่าผู้คุ้มกันและคนงานคนสนิทที่หอบหายใจหนักหน่วง เนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างกัน"วางหีบบัญชีไว้ตรงนั้น" จ้าวหยวนสั่งเสียงแหบแห้ง ปลายนิ้วชี้ไปที่มุมห้องที่แห้งสนิทที่สุด "ตรวจสอบความเสียหาย... ใครบาดเจ็บหนักให้รีบทำแผล"
last update최신 업데이트 : 2026-01-12
더 보기

บทที่ 209 : ของนอกกาย

วูบ... วูบ...แสงตะเกียงในห้องหนังสือจวนชินอ๋องไหวระริกตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านร่องหน้าต่าง กลิ่นอายความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณยิ่งกว่าม่านหมอกแห่งความตาย บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยฎีกาและตำราพิชัยสงคราม บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงเศษกระดาษรายงานชิ้นเล็กๆ ที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่วางอยู่หลินหว่านยืนเกาะขอบหน้าต่าง ทอดสายตามองไปทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงที่ท้องฟ้ายังคงเจือสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่มอดไหม้ร้านยาฮุยซุนถัง คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น นิ้วมือจิกเข้าที่ขอบหน้าต่างจนเล็บเป็นสีขาวซีด"ศิษย์พี่..." นางพึมพำเสียงแผ่ว ความห่วงใยฉายชัดในแววตา ร้านยาจะพังทลายเพียงใดนางไม่สน แต่นางสนเพียงชีวิตของจ้าวหยวนศิษย์พี่ที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆเบื้องหลังนาง พ่อบ้านหลิวยืนค้อมตัวต่ำ สีหน้าของชายชราดูแก่เฒ่าลงไปอีกสิบปีในชั่วข้ามคืน มือเหี่ยวย่นถือสมุดบัญชีเล่มหนาที่เปิดกางไว้"เรียนท่านอ๋อง... พระชายา..." เสียงของพ่อบ้านหลิวสั่นเครือ "รายได้หลักจากร้านฮุยซุนถังถูกตัดขาดสิ้นเชิงเงินตราหมุนเวียนในจวนตอนนี้... เหลือเพียงพอค่าเบี้ยเลี้ยงทหารและค่าอาห
last update최신 업데이트 : 2026-01-12
더 보기

บทที่ 210 : ปิดตายจวน

แสงตะวันยามบ่ายที่สาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวหยกของจวนชินอ๋อง มิได้นำมาซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุและตึงเครียดบริเวณลานกว้างหน้าประตูใหญ่ที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์นับร้อยในชุดชาวบ้านซอมซ่อ มือถือท่อนไม้ ก้อนหิน และตะกร้าผุพังที่ส่งกลิ่นเหม็นโชยคละคลุ้ง"ไอ้อ๋องฆาตกร! ออกมารับผิดชอบ!""พระชายาเป็นตัวกาลกิณี! ทำลายร้านยาไม่พอ ยังทำให้บ้านเมืองวิบัติ!""คืนเงินค่ารักษามา! ยาของฮุยซุนถังเป็นยาพิษ!"เสียงตะโกนด่าทอหยาบคายดังอื้ออึงสลับกับเสียงวัตถุกระทบประตูไม้สัก ไข่เน่าและเศษผักเน่าถูกขว้างปาใส่ป้ายชื่อพระราชทานจนเปรอะเปื้อนคราบสกปรกสีเหลืองขุ่น กลิ่นเหม็นเน่าของขยะหมักหมมผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลของฝูงชน สร้างความสะอิดสะเอียนแก่ผู้พบเห็นบนกำแพงสูงตระหง่านเหนือประตูใหญ่ หลี่เฉิงยืนสงบนิ่งดุจขุนเขาที่ตั้งตระหง่าน ชุดเกราะสีดำทมิฬสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาววับ ผ้าคลุมไหล่สีแดงเลือดนกสะบัดพริ้วตามแรงลมกรรโชก ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่นัยน์ตาดำขลับกลับลึกล้ำและเย็นยะเยือกราวกับบ่อน้ำพันปีข้างกายเขา โม
last update최신 업데이트 : 2026-01-13
더 보기
이전
1
...
1920212223
...
36
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status