วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

ห้าวันผันผ่านไปอย่างเชื่องช้าดุจธาราที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็ง...ข่าวลือเรื่องอาการประชวรของพระชายาชินอ๋องแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงดุจวายุพัดโหมกระหน่ำ จากที่เคยแข็งแรงสดใส บัดนี้มีข่าวลือหนาหูว่านางถูก 'โรคประหลาด' เล่นงาน ร่างกายหนาวสั่นตลอดเวลาแม้จะอยู่ในคิมหันต์ฤดู ต้องจุดเตาผิงรอบเตียงนอน และไม่อาจทานอาหารใดได้นอกจากน้ำต้มสมุนไพรฤทธิ์ร้อนบรรยากาศในจวนชินอ๋องหนักอึ้งดุจเมฆฝนตั้งเค้า บ่าวไพร่เดินก้มหน้าด้วยสีหน้าเศร้าหมอง กลิ่นยาสมุนไพรต้มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนจนสิ้นยามสายของวันที่ห้ารถม้าจากวังหลวงเคลื่อนมาจอดเทียบหน้าประตูจวน'เกากงกง' ขันทีคนสนิทของรุ่ยอ๋อง ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีนอบน้อม แต่นัยน์ตาเรียวรี กลับซ่อนความกระหยิ่มยิ้มย่อง เขามาในนามตัวแทนของรุ่ยอ๋อง เพื่อนำ 'ยาบำรุงชุดใหม่' มาเยี่ยมไข้... หรือพูดให้ถูกคือ มาดูผลงานให้เห็นกับตาว่าพิษเกล็ดเหมันต์ออกฤทธิ์ได้งดงามเพียงใด"ท่านอ๋องสั่งให้กระหม่อมนำ 'โสมแดงตุ๋นรังนก' มาถวายพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าพระชายาอาการไม่สู้ดี ทรงเป็นห่วงเหลือเกิน"พ่อบ้านหลิวรับหน

ลมราตรีพัดกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ หลี่เฉิงผลักกลไกหินก้อนสุดท้ายด้วยฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อครืด...แผ่นหินหนาหนักเลื่อนเปิดออกทันที เผยให้เห็นศาลาร้างท้ายสวนสมุนไพรภายในจวนชินอ๋องที่เงียบสงัด กลิ่นดินชื้นและใบไม้เน่าเปื่อยโชยมากระทบจมูก แทนที่กลิ่นอับของอุโมงค์และกลิ่นความตายในห้องบรรทมฮ่องเต้แม่ทัพหนุ่มปีนขึ้นมาจากบ่อแห้ง ยืนสูดอากาศเย็นเยียบเข้าปอดลึกๆ เพื่อขับไล่ความหดหู่ที่เกาะกินหัวใจ มือข้างหนึ่งกำ 'ป้ายทองเว้นตาย' แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความเย็นของทองคำบริสุทธิ์กัดกินผิวเนื้อ แต่มิอาจเทียบได้กับความหนาวเหน็บจากชะตากรรมของพี่ชายเขาเก็บป้ายทองซ่อนไว้ในอกเสื้อ แล้วก้าวเท้าเดินฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่ห้องหนังสือภายในห้องหนังสือที่ปิดหน้าต่างมิดชิด มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่จุดสว่างอยู่กลางโต๊ะแผนที่กวนซานนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงก๊อก... ก๊อก...เสียงพัดด้ามเหล็กเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังรัวกระชั้นเข้าสู่หายนะ ดวงตาเรียวรีจับจ้องไปที่จุดสีแดงเล็กๆ บนแผนที่จ

แสงตะวันยามบ่ายที่เคยสาดส่องลงบนถนนสายหลักของตลาดตะวันออก ถูกบดบังด้วยฝุ่นควันที่คละคลุ้งจากการย่ำเท้าของกองทหารนับร้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังหุ้มเกราะดังประสานกันเป็นจังหวะกดดัน ขับไล่ชาวบ้านร้านตลาดให้แตกตื่นวิ่งหนีเข้าตรอกซอกซอย ทิ้งแผงผักและตะกร้าสินค้าล้มระเนระนาดเบื้องหน้าร้านยาฮุยซุนถัง ซึ่งเป็นอาคารไม้สักสูงสามชั้นที่โอ่อ่าที่สุดในย่านร้านตลาด บัดนี้ถูกปิดล้อมด้วยทหารในชุดเกราะสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ตราสัญลักษณ์กรมคลังบนหน้าอกเสื้อบ่งบอกถึงอำนาจรัฐที่ไม่อาจขัดขืนหัวหน้ามือปราบ 'ใต้เท้าหม่า' ชายร่างท้วมลงพุง ใบหน้ามันย่องเต็มไปด้วยรอยปรุพรุนจากแผลเป็นเก่ายืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูร้าน ในมือถือม้วนกระดาษประกาศจับและหมายค้นที่ประทับตราสีแดงสด"พังประตูเข้าไป!"ใต้เท้าหม่าตวาดเสียงแหลม "ร้านยานี้ต้องสงสัยว่าลักลอบขายยาปลอม ผสมสารต้องห้าม และหลบเลี่ยงภาษีมานานนับปี! ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าหลวง! ใครขัดขวาง... ฆ่า!"ทหารสองนายเงื้อขวานเล่มโตขึ้นเตรียมจามใส่ประตูไม้แกะสลักอันวิจิตรปัง!ประตูร้านไม่ได้ถูกพังจากภายนอก

ซู่... ซ่า...เสียงคลื่นซัดกระทบเสาไม้ผุกร่อนใต้ถุนโกดังดังเป็นจังหวะวังเวง กลิ่นเค็มปร่าของน้ำทะเลผสมปนเปกับกลิ่นเน่าเหม็นของปลาตายโชยตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่อับชื้น แสงจันทร์ริบหรี่ลอดผ่านรอยแตกของไม้กระดานด้านบนลงมาเป็นลำแสงเล็กๆ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในความมืดนี่คือโกดังร้างท้ายท่าเรือ พื้นที่อโคจรที่แม้แต่ทหารลาดตระเวนยังไม่อยากย่างกรายเข้ามา และเป็นจุดสิ้นสุดของอุโมงค์ลับที่ทอดยาวมาจากร้านยาฮุยซุนถังครืด...แผ่นไม้ปูพื้นที่ดูเหมือนธรรมดาถูกดันขึ้นจากด้านล่าง จ้าวหยวนปีนขึ้นมาด้วยสภาพที่แทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ชุดผ้าไหมราคาแพงฉีกขาดเป็นริ้วรอยเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันไฟและเขม่าดำ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยเลือดแห้งกรังจากการถูกเศษไม้บาด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดจากกรงขังตามหลังมาคือเหล่าผู้คุ้มกันและคนงานคนสนิทที่หอบหายใจหนักหน่วง เนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างกัน"วางหีบบัญชีไว้ตรงนั้น" จ้าวหยวนสั่งเสียงแหบแห้ง ปลายนิ้วชี้ไปที่มุมห้องที่แห้งสนิทที่สุด "ตรวจสอบความเสียหาย... ใครบาดเจ็บหนักให้รีบทำแผล"

แสงตะวันยามบ่ายที่สาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวหยกของจวนชินอ๋อง มิได้นำมาซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุและตึงเครียดบริเวณลานกว้างหน้าประตูใหญ่ที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์นับร้อยในชุดชาวบ้านซอมซ่อ มือถือท่อนไม้ ก้อนหิน และตะกร้าผุพังที่ส่งกลิ่นเหม็นโชยคละคลุ้ง"ไอ้อ๋องฆาตกร! ออกมารับผิดชอบ!""พระชายาเป็นตัวกาลกิณี! ทำลายร้านยาไม่พอ ยังทำให้บ้านเมืองวิบัติ!""คืนเงินค่ารักษามา! ยาของฮุยซุนถังเป็นยาพิษ!"เสียงตะโกนด่าทอหยาบคายดังอื้ออึงสลับกับเสียงวัตถุกระทบประตูไม้สัก ไข่เน่าและเศษผักเน่าถูกขว้างปาใส่ป้ายชื่อพระราชทานจนเปรอะเปื้อนคราบสกปรกสีเหลืองขุ่น กลิ่นเหม็นเน่าของขยะหมักหมมผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลของฝูงชน สร้างความสะอิดสะเอียนแก่ผู้พบเห็นบนกำแพงสูงตระหง่านเหนือประตูใหญ่ หลี่เฉิงยืนสงบนิ่งดุจขุนเขาที่ตั้งตระหง่าน ชุดเกราะสีดำทมิฬสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาววับ ผ้าคลุมไหล่สีแดงเลือดนกสะบัดพริ้วตามแรงลมกรรโชก ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่นัยน์ตาดำขลับกลับลึกล้ำและเย็นยะเยือกราวกับบ่อน้ำพันปีข้างกายเขา โม