วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 211 - 챕터 220

ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ของตำหนักหยางซิน บรรยากาศเงียบสงัดวังเวงราวกับสุสานม่านไหมต่วนสีเหลืองทอง หนาทึบถูกดึงปิดกั้นแสงตะวันจากภายนอก มีเพียงแสงเทียนไขเล่มใหญ่ที่จุดสว่างอยู่ที่มุมห้อง เปลวไฟนิ่งสนิทไร้การไหวติงเนื่องจากหน้าต่างทุกบานถูกปิดตายอากาศภายในห้องอับทึบ เจือไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรต้มที่ฉุนกึกและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยออกมาจากถังกระโถนข้างพระแท่นบนเตียงมังกรแกะสลักไม้จันทน์หอม ร่างผ่ายผอมของโอรสสวรรค์นอนทอดกายอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาและขาดห้วง พระพักตร์ที่เคยเอิบอิ่มบัดนี้ตอบจนเห็นโครงกระดูกชัดเจน ผิวพรรณซีดเซียวอมเหลืองดุจกระดาษเก่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่พยายามลงน้ำหนักให้เบาที่สุดดังขึ้นที่หน้าประตู ขันทีเฒ่ารีบน้อมกายเปิดทางให้บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามารุ่ยอ๋องในชุดขุนนางชั้นสูงสีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์สี่เล็บ เดินอาดๆ เข้ามาหยุดยืนข้างเตียง ใบหน้าคมคายฉายแววห่วงใยที่ปรุงแต่งได้อย่างแนบเนียน ในมือประคองโถเครื่องหอมทองคำใบเล็กที่ฉลุลวดลายวิจิตร"ถวายบังคมฝ่าบาท..." รุ่ยอ๋องเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลชวนฟัง "กระหม่อมได้นำยางไ

ตูม!เสียงระเบิดดังอู้อี้มาจากใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงบนขื่อคานร่วงกราวลงมาเล็กน้อย นั่นคือเสียงแห่งความสิ้นหวัง... เสียงของการระเบิดปิดตายอุโมงค์แห่งความหวังเพื่อสกัดกั้นทหารของรุ่ยอ๋องที่ขุดสวนทางเข้ามาบัดนี้... จวนชินอ๋องถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบสามวันผ่านไปหวีด... หวิว...ลมหนาวจากทิศอุดรพัดกรรโชกแรง หอบเอาความหนาวเหน็บแทรกซึมผ่านรอยต่อของหน้าต่างไม้เข้ามาภายในห้องนอน อากาศภายนอกเริ่มวิปริต ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสงตะวันเกือบตลอดทั้งวัน แม้หิมะจะยังไม่ตกหนักจนท่วมเมือง แต่ลมที่พัดผ่านนั้นคมกริบราวกับมีดกรีดผิวภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก บรรยากาศอึมครึมและเยือกเย็น เตาผิงไฟที่เคยมอบความอบอุ่นโชติช่วง บัดนี้เหลือเพียงถ่านไฟก้อนเล็กๆ สองสามก้อนที่ส่งไอร้อนออกมาเพียงแผ่วเบา"แค่ก... แค่ก..."เสียงไอแห้งๆ ของอาเนี่ยนดังขึ้นจากใต้ผ้าห่มผืนหนา เด็กน้อยนอนขดตัวกลมเป็นก้อน ซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากมารดาหลินหว่านนั่งพิงหัวเตียง ห่อตัวด้วยผ้าคลุมขนสัตว์หลายชั้น ใบหน้าของนางซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผาก มือเรียวบางที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมานั้นเย็นเฉียบจนน่าใจหาย นางพยายามถูมือตั

สายลมกรรโชกแรงจากทิศอุดรพัดพาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนให้หมุนคว้างกลางอากาศ ราวกับฝูงแมลงสีเงินนับล้านตัวที่กำลังร่ายรำก่อนจะร่วงหล่นลงทับถมผืนดิน จวนชินอ๋องที่เคยโอ่อ่าบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มน้ำแข็งหนาทึบ สวนหินและหลังคาเรือนกลายเป็นสีขาวโพลนกลมกลืนไปกับท้องฟ้าสีเทาหม่นกาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า... จากใบไม้ร่วงสู่เหมันต์ฤดู สองเดือนเต็มแล้วนับตั้งแต่จวนถูกปิดตายจากโลกภายนอกความหนาวเหน็บกัดกินทุกสรรพสิ่งในเมืองหลวง แต่ทว่า... ภายในห้องนอนเล็กที่ถูกดัดแปลงใหม่ของเรือนหลัก กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นที่น่าประหลาดหลินหว่านนั่งพิงหมอนใบใหญ่หนานุ่มบนตั่งเตียง สวมชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ที่ขับเน้นให้ใบหน้าดูผุดผ่องแม้ยามไร้การแต่งแต้ม หน้าท้องที่เคยแบนราบเริ่มนูนเด่นชัดเจนและมีขนาดใหญ่กว่าสตรีตั้งครรภ์ทั่วไปในอายุครรภ์ห้าเดือน สมกับที่มีสองชีวิตน้อยๆ เติบโตอยู่ภายในสายตาของนางจับจ้องไปที่เตาไฟดินเผากลางห้องในเตานั้นมิใช่ถ่านไม้ราคาแพง แต่เป็นก้อนวัตถุทรงกระบอกสีดำที่มีรูพรุนเจาะเรียงกัน เปลวไฟสีน้ำเงินอมส้มลุกโชนออกมาจากรูเหล่านั้นอย่างสม่ำเสมอ ให้ความร้อนแรงกล้าและไร้ควันฉุนรบกวน"ไม่

เงาตะคุ่มของรัตติกาลค่อยๆ คืบคลานเข้าปกคลุมตรอกซอยแคบๆ ด้านหลังจวนชินอ๋อง บรรยากาศในมุมอับสายตานี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านยอดหญ้ารกชัฏและเสียงหนูวิ่งพล่านหาอาหารตามท่อระบายน้ำ กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำและดินโคลนที่เริ่มแข็งตัวจากความหนาวเย็นลอยคละคลุ้งท่ามกลางเงามืด ร่างหนึ่งในชุดผ้ากระสอบเก่าขาดวิ่นเดินกะเผลกเข้ามาอย่างช้าๆ ชายผู้นั้นสวมหมวกฟางใบเก่าปิดบังใบหน้า เนื้อตัวมอมแมมส่งกลิ่นเปรี้ยวของเหล้าหมักและเหงื่อไคล ดูไม่ต่างจากขอทานไร้บ้านที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองหลวงแต่ทว่า... ภายใต้ปีกหมวกฟางเก่านั้น ดวงตาคู่คมกริบดุจพญาเหยี่ยวกลับกวาดมองไปรอบทิศทางด้วยความระแวดระวัง ผิดวิสัยคนเมามาย'จ้าวหยวน' ในคราบขอทานหยุดยืนพิงกำแพงสูงตระหง่านของจวนอ๋อง เขาแสร้งทำเป็นยกน้ำเต้าเหล้าขึ้นดื่ม แต่สายตากลับจับจ้องไปยังจังหวะการเดินยามของทหารบนกำแพง เมื่อเห็นช่องว่างเพียงชั่วอึดใจ เขาก็วางน้ำเต้าลง ล้วงมือเข้าไปในกองฟืนที่แบกมาด้านหลังคันธนูสั้นขนาดกะทัดรัดแต่ทำจากเขาควายชั้นดีถูกดึงออกมา พร้อมกับลูกธนูดอกพิเศษที่ไม่มีหัวเหล็กแหลมคม แต่ถูกพันด้วยผ้าชุบน้ำมันจนหนาหลายชั้

กาลเวลาล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่หกของการตั้งครรภ์ ท่ามกลางเหมันต์ฤดูที่ยังคงสำแดงฤทธิ์เดช อากาศภายนอกหนาวเหน็บจับขั้วกระดูก แต่ภายในห้องนอนของเรือนหลักกลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดและไอร้อนจางๆ จากเตาถ่านดินเหนียวหลินหว่านพยายามขยับตัวลุกขึ้นจากตั่งเตียง แต่หน้าท้องที่นูนใหญ่ผิดปกติเนื่องจากครรภ์แฝดทำให้ทุกอิริยาบถเป็นไปอย่างยากลำบาก ผิวหนังบริเวณหน้าท้องขึงตึงจนแทบปริแตก เส้นเลือดสีเขียวจางๆ ปรากฏชัดภายใต้ผิวเนื้อที่ขาวซีด น้ำหนักของทารกสองคนถ่วงรั้งกระดูกสันหลังจนต้องนิ่วหน้าด้วยความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังหญิงสาวค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียง สายตาหลุบต่ำมองดูเท้าของตนเอง ข้อเท้าที่เคยเรียวเล็กดุจก้านบัว บัดนี้บวมเป่งจนแทบมองไม่เห็นตาตุ่ม ผิวหนังบริเวณหลังเท้าตึงแน่นและเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำจากการแบกรับน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงแค่พยายามจะก้มลงสวมรองเท้าผ้าปัก ลมหายใจก็เริ่มติดขัด เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมทั้งที่อากาศเย็นซ่า...เสียงน้ำอุ่นเทลงในอ่างไม้สนดังขึ้นขัดจังหวะความพยายามหลี่เฉิงเดินเข้ามาวางอ่างน้ำลงที่ปลายเตียง ไอระเหยสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากผิวน้ำพร้อมกับกล