วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน의 모든 챕터: 챕터 221 - 챕터 230

ภายในห้องบรรทมตำหนักหยางซิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมปนเปกับกลิ่นกำยานฉุนจัดจนบรรยากาศหนืดข้นชวนคลื่นเหียน ม่านไหมสีเหลืองทองที่เคยวิจิตรตระการตา บัดนี้ดูหม่นหมองคล้ายผ้าห่อศพที่ทิ้งตัวลงปิดกั้นแสงสว่างจากโลกภายนอกเสียงลมหายใจครืดคราดดังแผ่วเบามาจากเตียงมังกร ร่างของโอรสสวรรค์นอนทอดกายเหยียดยาว ผิวหนังหุ้มกระดูกซีดเซียวจนแทบเป็นสีเดียวกับกระดาษสา ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ลมหายใจแต่ละเฮือกดูทรมานราวกับต้องใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อยื้อแย่งอากาศแอ๊ด...บานประตูไม้จันทน์แกะสลักถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าของรุ่ยอ๋องที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น เบื้องหลังมีหมอหลวงชราผู้หนึ่งเดินตัวสั่นเทา ในมือประคองถาดไม้ลงรักสีแดงที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบวางอยู่กริ๊ก... กริ๊ก...เสียงถ้วยกระเบื้องกระทบถาดดังตามจังหวะการสั่นของมือหมอหลวง สะท้อนความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจจนแทบไม่อาจทรงตัวรุ่ยอ๋องปรายตามองหมอชราแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปแตะบ่าอีกฝ่าย"มืออย่าสั่น ท่านหมอหลี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเนิบนาบ แต่น้ำหนักมือที่บีบลงบนหัวไหล่นั้นหนักหน่วงปานคีมเหล็ก "นี่คือยาโอสถทิพย์ที่จะช่วยให้เสด็จพี่พ้นจากค

เปลวไฟจากคบเพลิงในมือทหารส่องกระทบผนังกำแพงอิฐชื้นแฉะ เกิดเป็นเงาวูบวาบดุจปีศาจร่ายรำ ปลายดาบคมกริบสะท้อนแสงสีส้มแดงจ่อเข้าที่ลำคอของขันทีหนุ่มผู้จนตรอก ร่างผอมบางในชุดเปื้อนเลือดสั่นสะท้าน ลมหายใจติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของโลหิตมรณะ"คิดจะหนีไปฟ้องใครหรือ เจ้าหนู?"นายกองทหารแสยะยิ้มเห็นฟันเหลือง แววตาฉายความอำมหิตราวกับแมวที่กำลังหยอกล้อหนูที่บาดเจ็บ เขาขยับปลายดาบกรีดลงบนผิวเนื้อที่ไหปลาร้าของเหยื่อเบาๆ เรียกเลือดสดๆ ให้ซึมออกมา"ส่งของในอกเสื้อมา... แล้วข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายสบายๆ"ขันทีหนุ่มเม้มปากแน่นจนห่อเลือด สองมือกอดอกเสื้อไว้แน่นราวกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นมีค่ายิ่งกว่าชีวิต นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น แต่เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ"ดื้อด้าน!"นายกองคำราม ง้างดาบขึ้นสูงเตรียมจะฟันแสกหน้าเพื่อจบชีวิตเจ้าหนอนบ่อนไส้ฟุ่บ!เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาเกิดขึ้นเหนือศีรษะ ชั่วพริบตาเดียว เงาดำทมิฬร่างหนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากหลังคาด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ไม่อาจจับทันกร๊อบ!เสียงกระดูกคอหักดังลั่นตรอกแคบ ร่างของนายกองที่กำลังง้างดาบทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไม่ท

ครืด... ครืด...เสียงหินลับมีดครูดกับโลหะดังแว่วมาจากลานฝึกด้านนอก ประสานกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารพยัคฆ์ทมิฬที่เดินตรวจตราเวรยามอย่างเข้มงวด บรรยากาศแห่งสงครามแทรกซึมเข้ามาทางรอยแยกของหน้าต่าง แต่ภายในห้องนอนที่ถูกปิดมิดชิด กลิ่นอายของการต่อสู้ในอีกรูปแบบหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นไอความร้อนพวยพุ่งจากอ่างทองเหลืองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาไฟ น้ำเดือดพล่านส่งเสียง หลินหว่านใช้คีมไม้คีบกรรไกรเงินเล่มเล็กและมีดสั้นคมกริบขึ้นมาจากน้ำเดือด วางลงบนผ้าขาวสะอาดที่ปูรอไว้นางไม่ใช่เพียงสตรีที่รอคอยชะตากรรม แต่เป็นหมอผู้รู้ซึ้งถึงอันตรายของการคลอดลูกแฝด โดยเฉพาะในยามที่สามีอาจติดพันศึกสงครามจนไม่อาจมาดูใจมือเรียวที่เริ่มบวมน้ำบรรจงห่อเครื่องมือเหล่านั้นอย่างประณีต ตามด้วยขวดกระเบื้องบรรจุ 'ผงซานชี' สำหรับห้ามเลือดและรากโสมคนแก่ร้อยปีที่ฝานเป็นแผ่นบางๆ"เสี่ยวจู... ส่งกล่องไม้ใต้เตียงมาให้ข้า"สาวใช้คนสนิทรีบคลานเข่าเข้าไปดึงกล่องไม้จันทน์เคลือบเงาออกมา ใบหน้าของเสี่ยวจู ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกขณะมองดูนายหญิงจัดเตรียมอุปกรณ์เหล่านี้"พระชายา... ท่านอ๋องรับสั่งให้หมอตำแยรออยู่เรือนข้างๆ แล้วนะเจ้าคะ

แสงแรกแห่งยามเหม่าทาบทับลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตของวังหลวง ทว่าเช้านี้กลับไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิตที่คุ้นเคยหอกลองและหอระฆังที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองยังคงยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิต ไม้ตีระฆังถูกแขวนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ปล่อยให้ความเงียบงันปกคลุมมหานครที่เคยจอแจยามปกติเวลานี้ ประตูเมืองต้องเปิดอ้า เสียงล้อเกวียนบดถนนและเสียงตะโกนขายของต้องดังระงม เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต้องนั่งเกี้ยวสีฉูดฉาดเรียงรายกันเข้าวังเพื่อรอเข้าเฝ้าหน้าท้องพระโรง กลิ่นหอมของหมั่นโถวร้อนๆ และน้ำเต้าหู้ต้องลอยอวลไปทั่วตรอกซอกซอยแต่เช้านี้... ทุกสรรพเสียงกลับถูกกลืนหายไปในหมอกหนาหนักที่ลอยต่ำเรี่ยพื้นที่บริเวณหน้าประตูวังหลวง ประตูไม้บานมหึมาทาสีแดงชาดตอกหมุดทองคำยังคงปิดสนิท ขันทีและทหารรักษาการณ์ที่มักจะเดินตรวจตราด้วยท่าทีองอาจกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยกองทหารชุดเกราะดำกลุ่มหนึ่งที่ยืนประจำการอยู่บนกำแพงวัง ทุกคนสวมหน้ากากเหล็กปิดบังใบหน้า ยืนนิ่งดุจศิลา ไม่มีการพูดคุย ไม่มีการขยับตัว แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้สายตาภายใต้หน้ากากเหล็กเหล่านั้นเย็นชาและอำมหิต

เสียงก่นด่าสาปแช่งของฝูงชนที่อออยู่หน้าประตูจวนชินอ๋องค่อยๆ แผ่วลง ไม่ใช่เพราะความโกรธแค้นจางหาย แต่เป็นเพราะเสียงกีบม้าที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างเป็นจังหวะหนักหน่วงกุบกับ... กุบกับ...ขบวนทหารม้าเกราะทองแห่งวังหลวงแหวกฝูงชนออกเป็นสองฝั่งราวกับแหวกกอไผ่ ชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังถือไม้ถือหินเตรียมจะขว้างปา ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดเกรงในบารมีของราชสำนัก สายตาของทหารม้าเหล่านั้นมิได้มองชาวบ้านด้วยความเมตตา แต่กวาดมองด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองมดปลวก พร้อมที่จะควบม้าเหยียบย่ำหากใครขวางทางธงมังกรสีเหลืองทองโบกสะบัดอยู่เหนือรถม้าคันงามที่ปิดม่านมิดชิด รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูไม้จันทน์บานมหึมาของจวนอ๋อง ฝุ่นผงจากการหยุดกะทันหันฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะจางหายไปในความหนาวเย็นของอากาศขันทีเฒ่าร่างท้วมในชุดขุนนางฝ่ายในระดับสูง ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทางเชื่องช้าแฝงความหยิ่งยโส ใบหน้าที่ถูกโบกทับด้วยแป้งหนาเตอะจนขาววอกเชิดขึ้นสูง ในมือประคองกล่องไม้จันทน์ทองยาวสลักลายมังกรอย่างทะนุถนอม ราวกับมันคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่จะชี้เป็นชี้ตายผู้คนได้"ชินอ๋องหลี่เฉิง... ออกมารับราชโองการ!"เสียงแหลมสูงของ