All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 231 - Chapter 240

เม็ดกรวดสีเทาขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยที่วางอยู่บนขอบกำแพงหินเริ่มสั่นไหวเบาๆ ก่อนจะกลิ้งตกลงสู่พื้นเบื้องล่าง ตามด้วยระลอกคลื่นเล็กๆ ที่ผุดขึ้นกลางผิวน้ำในบ่อเลี้ยงปลา ทั้งที่เวลานี้ไร้ซึ่งลมพัดแรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้เกิดจากธรณีพิโรธ แต่เกิดจากฝีเท้าของมัจจุราชนับพันที่กำลังย่ำลงบนพื้นพสุธาอย่างพร้อมเพรียงตึง! ตึง! ตึง!เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังกระหึ่มกึกก้อง คล้ายเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำมาจากใต้ดิน ความถี่ของมันบีบหัวใจให้เต้นรัวเร็วขึ้นตามจังหวะการก้าวเดิน นกกระจอกที่เคยเกาะอยู่ตามกิ่งไม้หน้าจวนบินแตกตื่นหนีหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้างที่รอรับการมาเยือนของหายนะที่หัวมุมถนนทิศใต้ เงาทะมึนสายแรกปรากฏขึ้น ตัดผ่านม่านหมอกยามสายกองพันองครักษ์เกราะแดงเคลื่อนขบวนเข้ามาประชิดจวนชินอ๋องราวกับธาราโลหิต ที่ไหลบ่า ชุดเกราะหนังลงรักสีชาดสะท้อนแสงแดดเป็นมันวาววับ แตกต่างจากทหารทั่วไปตรงที่พวกมันสวมหน้ากากปีศาจครึ่งใบหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่ไร้แววอารมณ์ภายใต้หมวกทรงกลมไม่มีเสียงตะโกนสั่งการ ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงเสียดสีของชุดเกราะและเสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินที่ดังปร

ความเงียบสงัดของค่ำคืนถูกฉีกกระชากลงในชั่วพริบตา!เคร้ง! เคร้ง! ฉึก!เสียงโลหะปะทะหินและเนื้อไม้ดังระงมไปทั่วบริเวณกำแพงจวนชินอ๋อง เมื่อข้าศึกตัดสินใจเปิดฉากบุกโจมตีระลอกแรกเพื่อหยั่งเชิง ลูกดอกเหล็กนับพันจากหน้าไม้กล เขี้ยวหมาป่า พุ่งแหวกอากาศลงมาราวกับห่าฝนเหล็ก พวกมันปักตรึงอยู่ตามเสาไม้ พื้นระเบียง และบางส่วนกระดอนออกจากโล่ของทหารพยัคฆ์ทมิฬที่ตั้งแนวป้องกันอย่างหนาแน่นควันไฟจากการเผาไหม้เริ่มลอยคลุ้ง กลิ่นดินประสิวฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านเบื้องล่างกำแพง รถศึกทะลวงประตูขนาดมหึมาถูกเข็นเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ เสียงล้อไม้บดถนนหินดังบาดหู ท่อนซุงหัวเหล็กรูปหัวมังกรแกว่งไกวไปมาตามแรงเข็น พร้อมที่จะกระแทกประตูไม้จันทน์ให้แตกเป็นเสี่ยงๆหลี่เฉิงยืนตระหง่านอยู่หลังแนวระเบียงหิน บนป้อมสังเกตการณ์ มือขวากุมด้ามดาบวงพระจันทร์แน่น เขาสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ปัดป้องลูกธนูที่พุ่งตรงแสกหน้าให้เบี่ยงทิศไปปักที่เสาไม้ด้านหลังแทน เสียงลูกธนูสั่นระริกบ่งบอกถึงแรงส่งมหาศาลทว่าสายตาของแม่ทัพหนุ่มไม่ได้จับจ้องอยู่ที่รถศึกเบื้องล่าง แต่กลับทอดมองไกลออกไปทางทิศตะวันตก... ทิศที่เป

สายลมกรรโชกแรงยามเช้าตรู่พัดพาเอาละอองน้ำค้างและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศให้ปลิวว่อน ปะทะเข้ากับใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของหอคอยสังเกตการณ์ ความเย็นยะเยือกของอากาศยามเหม่าแทรกซึมผ่านรอยต่อของชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬ บาดลึกเข้าไปในผิวเนื้อราวกับคมมีดที่มองไม่เห็น แต่หลี่เฉิงกลับไม่สะท้านสะเทือน เขาเพียงกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ให้แน่นขึ้นเล็กน้อยแสงแรกแห่งวันใหม่ค่อยๆ สาดส่องลงมา ขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนอันยาวนานให้จางหายไป เผยให้เห็นร่องรอยความเสียหายหน้าประตูจวน หลุมลึกจากกับดักที่กลืนกินชีวิตทหารเกราะแดงไปเมื่อคืนยังคงอ้าปากค้างอยู่ ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความตายที่รออยู่หลี่เฉิงยืนกอดอกมองลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่กองทัพมืดฟ้ามัวดินที่จะบุกเข้ามาบดขยี้อย่างที่กังวล แต่เป็นภาพความจริงที่ทำให้เขายิ้มมุมปากออกมาได้เล็กน้อย... รอยยิ้มของผู้ที่อ่านเกมขาดธงรบสีดำของรุ่ยอ๋องปักอยู่รอบจวนก็จริง แต่จำนวนทหารที่ยืนประจำการอยู่นั้น... ไม่ได้มากมายอย่างที่คิดทหารองครักษ์เกราะแดงสองพันนายถูกกระจายกำลังออกไปล้

กลิ่นกำยานราคาแพงที่จุดรมไว้ทั่วห้องบรรทมไม่อาจกลบกลิ่นเหม็นเอียนของความป่วยไข้และกลิ่นอายแห่งความตายที่ลอยอบอวลอยู่ได้ ม่านไหมสีเหลืองทองที่กั้นรอบแท่นบรรทมถูกรวบเก็บไว้ด้วยสายรัดพู่ไหม เผยให้เห็นร่างผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกของบุรุษผู้ครองแผ่นดินนอนทอดกายอยู่บนฟูกหนาเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและขาดห้วงดัง เป็นจังหวะเดียวที่บ่งบอกว่า โอรสสวรรค์ผู้นี้ยังคงมีลมหายใจเงาร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง บดบังแสงเทียนที่ส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของผู้ป่วยรุ่ยอ๋องยืนหน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ขยับคอเสื้อคลุมสีเหลืองอำพันปักลายมังกรห้าเล็บ... สีและลวดลายที่ตามจารีตประเพณีแล้ว มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่สวมใส่ได้ แม้มันจะไม่ใช่ชุดมังกรเต็มยศสำหรับออกว่าราชการ แต่ความอุกอาจนี้ก็มากพอที่จะทำให้หัวหลุดจากบ่าได้หากเป็นเวลาปกติทว่าเวลานี้... กฎเกณฑ์ทั้งหลายล้วนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขามือหนาลูบไล้ไปตามลวดลายมังกรที่ปักดิ้นทองนูนต่ำ สัมผัสถึงความประณีตบรรจงและความหนักอึ้งของอำนาจ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาหันกลับมามองพี่ชายที่นอนไร้สติบนเตียงรองเท้าบูทปักลายพยัคฆ์ก้าวเดินช้าๆ ไปหยุดที่ข

ก๊า! ก๊า! ก๊า!เสียงร้องแหบแห้งชวนขนลุกดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามสายที่มืดมิดด้วยเมฆฝนราวกับเสียงหัวเราะเยาะของภูตผี ฝูงอีกานับร้อยตัวบินวนเวียนอยู่เหนือหลังคาจวนชินอ๋อง ปีกสีดำทมึนของพวกมันบดบังแสงสว่างที่น้อยนิด ตัดกับกำแพงสีขาวซีดของตัวเรือนและธงรบสีดำที่เปียกปอนราวกับรอยเปื้อนหมึกที่ไม่สามารถเช็ดออกพวกมันไม่ได้บินผ่านไปเพื่อหาที่หลบฝน แต่กำลังบินวน... รอคอยกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านออกมาจากจวนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก กลิ่นของความสิ้นหวังและความหิวโหย ดึงดูดสัตว์กินซากเหล่านี้ให้มารวมตัวกัน สัญชาตญาณของเดรัจฉานมักว่องไวกว่ามนุษย์ พวกมันสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุกรุ่น และรู้ดีว่าอีกไม่นาน... สถานที่แห่งนี้จะกลายเป็นแหล่งอาหารอันอุดมสมบูรณ์เหล่าทหารพยัคฆ์ทมิฬที่ยืนตากฝนอยู่บนกำแพงต่างเงยหน้ามองฝูงนกอัปมงคลด้วยสายตาหวั่นวิตก ตามความเชื่อโบราณ อีกาบินวนหลังคาบ้านใด บ้านนั้นจักมีคนตาย... ความเชื่อนี้เริ่มกัดกินจิตใจของพวกเขาพอๆ กับความหิวบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ทิศเหนือ หลี่เฉิงยืนกอดอกพิงเสาไม้จันทน์ มือขวากุมด้ามดาบแน่นจนได้ยินเสียงถุงมือหนังเสียดสีกันดัง หยดน้ำฝนไหลรินจากขอบหมวกเกราะเหล็